Προσωπικά δεδομένα …

Δεν έχει διάθεση να γράψει κάτι.
Οι εικόνες που θέλουν να βγουν από μέσα του, χιλιάδες. Εικόνες που θα ήθελε να μοιραστεί με τους άλλους.
Εικόνες όπως της είδε, εικόνες όπως τις αντιλήφθηκε.
Εικόνες που δεν είναι μόνο αποτύπωση προσώπων και αντικειμένων. Είναι και περιγραφή σχέσεων και καταστάσεων. Είναι προβολή μέσα από τις μικρές ψηφίδες της καθημερινότητας, της ίδιας της ζωής.
Και όχι, μη νομίζεις, κάθε μια από αυτές της εικόνες, τις μικρές ψηφίδες που δημιουργούν τη ζωή, είναι από μόνη της αποτύπωση όλης της ζωής.
Ναι, το μικρό μέρος, που συμμετέχει στο κτίσιμο του συνόλου, αυτό το ελάχιστο τμήμα, κουβαλάει μέσα του ολόκληρη τη ζωή.
Δύσκολα όλα αυτά.
Πώς το σύνολο, που αποτελείται από τα μικρά κομμάτια, περιέχεται ολόκληρο στα μέρη που το αποτελούν; Πώς μπορεί το όλον να περιέχεται, ακέραιο στο κλάσμα του;
Ίσως γι’ αυτό δεν θέλει να τα γράψει. Ίσως μια άλλη φορά, τα πει και αυτά.
Σήμερα δεν έχει διάθεση να γράψει κάτι …

Χρήματα έχει ελάχιστα, αλλά δεν τη νοιάζει. Οι γονείς της βέβαια στην Αθήνα έχουν πολλά.
Αλλά εκείνη δεν τα χρειάζεται.
Κατάφερε να επιθυμεί, μόνο αυτά που έχει.
Όσα χαλάει είναι λιγότερα από εκείνα που δαπανάει, ένας μέσος φοιτητής σε οποιαδήποτε επαρχιακή πόλη της Ελλάδας.
Τρία τέσσερα φούτερ, δυο πουλόβερ, δύο τζιν, τα εσώρουχα και το δερμάτινο μπουφάν είναι ό,τι έχει να κουβαλήσει.
Τρία χρόνια στο Λονδίνο, σπούδασε κοινωνικές επιστήμες και τώρα ετοιμάζεται να πάει στο Θιβέτ. Θα μετάσχει σε ένα πρόγραμμα εθελοντικής εργασίας.
Χωρίς αμοιβή βέβαια, αλλά και τι μ’ αυτό. Θα τις καλύψουν τροφή και στέγη.
Αυτή είναι η συμφωνία.
Δεν χρειάζεται άλλα. Τι να τα κάνει.
Τη φτάνει που θα μπορέσει να προσφέρει. Αυτό είναι που θέλει να κάνει. …

Καλό το ταξίδι. Εντάξει, είχε μερικές αναταράξεις το αεροπλάνο, αλλά σε γενικές γραμμές όλα πήγαν καλά.
Τον περίμεναν σπίτι. Συμπτωματικό ήταν, αλλά όλοι ήταν εκεί. Και συγγενείς και ένα δυο φιλαράκια. Αγκαλιές φιλιά, καλωσορίσματα.
Ξέρεις, άμα έχεις να δεις κάποιον καιρό, η χαρά μπορεί να είναι και ανυπόκριτη.

Πιάσανε αμέσως τις κουβέντες. Ανοιχτά τα θέματα. Καλές οι χαρές, αλλά τα θέματα περιμένουν τη λύση τους. Μόνο που τα μπέρδεψε λιγάκι. Μπέρδεψε το καλωσόρισμα, με παραδοχή του ως κάτι το εξαιρετικό. Τη συγκατάβαση, με υπεροχή…
Με ύφος δέκα καρδιναλίων, άρχισε να αγορεύει δίνοντας απαντήσεις προς όλες τις κατευθύνσεις. Ως και σε εκείνο το γνωστό τους, το δικηγόρο, άρχισε να αναλύει την ορθή ερμηνεία του άρθρου 381 το Κώδικα της Ποινικής Δικονομίας, και ας μην ήξερε τα τρία κακά της μοίρας του.
Χάζι τον κάνανε όλοι και νάτος τώρα.
Έπαρση και αμετροέπεια……
Κ’ η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες

Μπήκε μέσα στο γραφείο του νοσηλευτικού προσωπικού. Κάτι τελευταίες διατυπώσεις, μια δυο υπογραφές, μια στρογγυλή σφραγίδα. Ο συγγενής του, επιτέλους, θα έβγαινε υγιής.
Η κουβέντα ευγενική και αδιάφορη μάλλον. Τυχαία μιλήσανε για αιμοδοσία. Α, εγώ δίνω συστηματικά αίμα, είπε. Χρόνια τώρα, μια δυο φορές το χρόνο, δίνω αίμα. Δεν τρέχει και τίποτα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Καφενείο.
Ταβλάκι.
Τα ούζα διπλά και με τους πρώτους μεζέδες. Κερασμένα τα δεύτερα με τους δεύτερους μεζέδες. Ο τάμπης την ξέρει τη δουλειά.
Στο διπλανό τραπέζι πρέφα. Και μια και το ντέρμπι πέρασε στα αρχεία, τροφή για τους ιστορικούς του μέλλοντος, μια και τα θέματα της ημερήσιας διάταξης παραμένΕΙ ανεξάντλητα, (ποιος θυμάται την αττική σύνταξη;), ανασύρθηκε ο δοκιμασμένος παλιός καλός προβληματισμός.
Περί πολιτικής πολιτικών οι πολίτες ομιλούν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λεπτή φιγούρα. Ωραίο σώμα, αυστηρή μορφή.
Το ταγιέρ ασορτί.
Αυστηρό. Χρώμα καφέ, η φούστα περίπου στο γόνατο, σε στενή κουπ, σακάκι μεσάτο.
Τον προσπέρασε με βήμα σταθερό, αγέρωχο θα το έλεγε. Το σκίσιμο της φούστας μέχρι πολύ ψηλά. Άφηνε να φαίνεται το διχτυωτό καλσόν, και το όμορφο σφριγηλό πόδι.
Έως οριακά ψηλά.
Σχεδόν ως το εσώρουχο.
Ίσως η στενή γραμμή της φούστας την ανέβαζε λίγο ψηλότερα. Ανεπαίσθητα, κίνησε με τα χέρια της ελαφριά τη φούστα προς τα κάτω και συνέχισε το αγέρωχο βάδισμά της.
Η πρόκληση σαφής.
Απάντηση;

Το θέμα είναι φίλε μου, τα ριντό ΑΥΤΟΣ που θα του πει να τα τραβήξει,
την αλήθεια ν’ αποκαλύψει,
της λευτεριάς του την ευθύνη να αναδείξει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πώς του ήρθε; Πού το θυμήθηκε τώρα αυτό;

Του είχαν φέρει μια καρδερίνα. Την είχαν πιάσει κάτι φίλοι, με ξόβεργες. Το κλουβάκι της σχετικά μικρό, αλλά άνετο. Είχε και μια αιώρα, να κουνιέται και να κελαηδάει. Έδειχνε ευτυχισμένη εκεί μέσα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Shopping therapy ή Ψυχικές διαταραχές;
Πέρασε μπροστά από τα ράφια ψάχνοντας. Για την ακρίβεια, πιο πολύ χάζευε παρά έψαχνε κάτι συγκεκριμένο.
Shopping therapy θα το έλεγε καλύτερα, αλλά με το target να είναι τα μικρά καθημερινά είδη.

Κόντευε να γεμίσει το καλάθι. Όχι της νοικοκυράς, αυτό άλλωστε μόνο η Κυρία Στατιστική το κουβαλάει. Το άλλο, αυτό που έσπρωχνε.
«Α να πάρω και κανένα γκαζάκι». Πήρε τέσσερα πέντε φιαλίδια και τα έριξε στο καλάθι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θα γίνει ένα συνέδριο. Θα πάμε αεροπορικώς, είναι ευκαιρία του είχαν πει. Ευκαιρία όντως σκέφτηκε. Δεν είχε ταξιδέψει με αεροπλάνο μέχρι τότε. Όλα πληρωμένα. Το συνέδριο δεν τον απασχολούσε. Δεν είχε να πει τίποτα ουσιαστικό, ούτε και μπορούσε άλλωστε. Από πού έως πού. Και με ποια ιδιότητα. Ο τελευταίος τροχός της άμαξας ήταν. Η τελευταία τρύπα στο σουραύλι. Πολύ του άρεσε αυτή η έκφρασή. ….

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στη ουρά στην τράπεζα. Βιάζεται να τελειώσει ο χρόνος πιέζει. Δυο θέσεις μπροστά του στέκεται και περιμένει ήρεμος.
Το χρόνια πέρασαν και φαίνονται. Και στους δυο τους.
Τα μαλλιά, όσα απόμειναν δηλαδή, γκριζάρισαν έντονα. Η φρεσκάδα στο πρόσωπο αποτελεί ανάμνηση.
Όπως ανάμνηση είναι και οι εικόνες που πέρασαν ξαφνικά ολοζώντανες εμπρός του… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όχι φίλε μου δεν κερδίζεις τίποτα με κονκάρδες του Τσε και συνθήματα. Δεν κερδίζεις καν σπάζοντας βιτρίνες και προκαλώντας τους «οικογενειάρχες».
Για σκέψου. Μήπως προς σ’ αυτή την κατεύθυνση σε εξωθεί το σύστημα; Μήπως με αυτά (θέλει να) σε κάνει υποχείριό του, για να αναπτύξει τους ελεγκτικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς του;
Όχι φίλε μου, τις μέρες του ’73 τα παιδιά με τα μακριά μαλλιά, δεν τα έβαλαν με τους υπάρχοντες «νόμιμους» πολιτικούς σχηματισμούς, γιατί απλούστατα αυτοί ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ. Ο αγώνας έγινε ΚΑΙ για το δικαίωμα της ύπαρξης πολιτικών σχηματισμών.
Και ο αγώνας (συνεχίζει να) γίνεται, με όλο και λιγότερες δυστυχώς πιθανότητες να τελεσφορήσει, για τους ίδιους λόγους.
Για Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία.
Τα όπλα ίσως αλλάζουν, αλλά ο αγώνας συνεχίζεται. Και περνάει, αναγκαστικά, από την προσωπική προσπάθεια του καθενός για την κατάκτηση τους.
Γιατί το ψωμί συμβολίζει πλέον την ανάγκη για δίκαιη κατανομή του πλούτου που παράγεται. Και αυτό είναι παράλογο να προσπαθείς να το πετύχεις καταστρέφοντας το μόχθο του άλλου. Το λογικό είναι να παράγεις και να απαιτείς ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ στους μηχανισμούς διανομής.
Η κατανόηση της φύσης της Κοινωνίας και η εσωτερίκευση των πανανθρώπινων ιδανικών είναι σκοπός της Παιδείας, και η κατάκτηση της προσωπικής Ελευθερίας, είναι η προϋπόθεση για την επίτευξη των ιδανικών και την πραγμάτωση του ονείρου.
Και, όχι φίλε, αυτά δεν κατακτώνται με το σπάσιμο του κεφαλιού του απέναντι, όσο και αν αυτό το κεφάλι είναι ένα από τα πολλά της Λερναίας Ύδρας του συστήματος.
Όχι φίλε, δεν γίνεται με το κάψιμο της περιουσίας του «νοικοκυραίου», γιατί έτσι τον στέλνεις δώρο στα γρανάζια του συστήματος και κάνεις άλλον ένα εχθρό σου.
Όχι φίλε, ο αγώνας δεν γίνεται με καταστροφή του υλικού πλούτου.
Ο αγώνας γίνεται με δημιουργία ψυχικού και πνευματικού πλούτου. Ατομικού και ταυτόχρονα συλλογικού. Όχι, δεν θα κάτσεις στα αυγά σου. Αλλά η λύση δεν θα έρθει με κονκάρδες και συνθήματα. Τα θέλεις και αυτά. Να σου μπολιάζουν το όνειρο. Αλλά το μπόλι μόνο του δεν φτάνει. Θέλει προσωπική κατάθεση. Θέλει προσωπική και συλλογική δράση.
Η ρήξη στο σύστημα δεν γίνεται πετροβολώντας το απ’ έξω.
Και αν ακόμα ψάχνεις το μήνυμα του Πολυτεχνείου, για σκέψου μήπως κρύβεται στο σύνθημα «ΟΛΟΙ ενωμένοι». Όχι απαραίτητα με ίδιες απόψεις και θέσεις. Ούτε βέβαια ισοπεδωμένοι.

Η καθημερινή πρωινή βόλτα τελείωσε.
Ανέβηκε τις σκάλες και μπήκε στο δωμάτιό του. Κατευθύνθηκε προς το μπάνιο και ετοιμάσθηκε να πάρει το λουτρό του. Το τηλέφωνο χτύπησε. Ευτυχώς δεν είχε μπει ακόμα στη μπανιέρα.
Έριξε επάνω του το λευκό του μπουρνούζι και πήγε προς το σαλόνι να σηκώσει το τηλέφωνο. Ήταν από το γραφείο. Θα έπρεπε να βιαστεί να πάει εκεί.
Γύρισε προς το μπάνιο. Η ματιά του έτρεξε στα απέναντι κτήρια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σκαρφάλωσαν στα χαλάσματα του ερειπωμένου σπιτιού. Μακριά από τον κόσμο.
Η θάλασσα έφτανε σχεδόν μέχρι τις άκρες του. Αλήθεια πώς δεν το είχε γκρεμίσει ακόμα;
Κάθισαν στη μικρή τσιμεντένια ή σε ό,τι είχε απομείνει από αυτήν. Ο ήχος του κύματος που ανάλαφρα έσκαζε μπροστά τους μουσική μελωδία.
Η αλμύρα της θάλασσας, οι μυρωδιές της, οι μυρωδιές από την συστάδα με τις πικροδάφνες στην πάνω μεριά του δρόμου, η μυρωδιά του νυχτολούλουδου ξεχασμένο σε μια διπλανή αυλή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το χτύπημα ήταν δυνατό. Με το γόνατο στο μάτι και το αποτέλεσμα εμφανές. Μια τεράστια μελανιά. Μια ώρα πριν ξεκίνησε ο καυγάς και η κατάληξη ήταν «Πάμε έξω να καθαρίσουμε». Και βγήκαν.
Στο δρόμο προς την έξοδο ακολούθησαν και άλλοι. Περίεργοι, συμμετέχοντες στον καυγά, χαβαλετζήδες ….
Η σύγκρουσή τους είχε αρχίσει από καιρό, αλλά τώρα έσκασε. Της ζήτησε το λόγο γιατί την σχολίαζε με τους φίλους της και την κορόιδευε και εκείνη αντί άλλης απάντησης την αποκάλεσε κωλορωσίδα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σύννεφα γέμισαν γρήγορα τον ουρανό. Άρχισε και ένα ψιλόβροχο. Οι δρόμοι πηγμένοι.
Οι άνθρωποι περπατάνε πιο γρήγορα από τα αυτοκίνητα. Φθινοπωριάτικη μέρα.
Τα καλοριφέρ άνοιξαν. Τα τζάκια κάπνισαν καίγοντας τα αποθηκευμένα καυσόξυλα. Και αυτά που τα πούλησε ο καρβουνάς της γειτονιάς, και που τα αφήνει εκτεθειμένα για πουλήσει στη τιμή του ξύλου και το νερό της βροχής.
Ο καστανάς φάνηκε. Πήρε τη θέση του καλαμποκά. Ή μήπως είναι ο ίδιος;
Ξένος είναι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Άκουγε τον εαυτό της να μιλά. Να απευθύνει το λόγο προς τη παλιά της φίλη. Δεν την ένοιαζε παρουσία των άλλων. Ένιωθε τις λέξεις του λόγου της, να καρφώνονται στη δική της ψυχή. Λόγος απολογητικός. Εξομολογητικός. Εκ βαθέων.
Άκουγε τον εαυτό της να διηγείται το περιστατικό, όπως αυτή το βίωσε και παράλληλα παρακαλούσε, εκλιπαρούσε, τη γη να ανοίξει να την καταπιεί.
Ήθελε να μπορούσε, θεέ μου πόσο το ήθελε, να γυρίσει το χρόνο πίσω. Ω πόσο πολύ το ήθελε. Αλλά συνέχισε να μιλά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μάτια όμορφα, αμυγδαλωτά.
Κορμί φιδίσιο. Βάδισμα ελαφίνας.
Τζιν ξεφτισμένο, το Τ-shirt λευκό και πολυκαιρισμένο.
Περνάει απέναντι στο δρόμο. Σιγά μη περιμένει να ανάψει το πράσινο για τους πεζούς.
Ανάλαφρα, με ένα τρέξιμο ανάλογο του ελαφίσιου περπατήματος κινείται ανάμεσα στο ποτάμι των αυτοκινήτων.
Φυσικά και δεν τους δίνει σημασία.
Ό,τι θέλει εκείνη κάνει. Η ζωή της ανήκει. Η ζωή είναι ωραία και τη χαίρεται.
Ακόμα και όταν τα καθημερινά είναι αταίριαστα. Ακόμα και όταν της την πέφτει ο λιγούρης ο απέναντι ή τη «φτύνει» ο παίδαρος του δίπλα μαγαζιού.
Ξέρει ότι αρέσει. Ξέρει ότι αυτή διαλέγει.
Ξέρει ότι δεν θα χάσει, γιατί τους όρους του βάζει αυτή.

Ένας βουβός λυγμός τράνταξε το στήθος της.
Έσκυψε το κεφάλι και προσπάθησε να συγκρατήσει το δάκρυ.
Δεν μπόρεσε. Ακολούθησαν και άλλα.
Πού να τα πει; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »