Προστάτης

-Δηλαδή γιατρέ;
Η ερώτηση έμεινε να αιωρείται κομμένη στη μέση. Ούτε να την ακούσει να διατυπώνεται ολόκληρη, μήτε να φτάσει στα αυτιά της ο φόβος που περιείχε, άντεχε.
Τα μεγάλα γκριζοπράσινα μάτια, στολισμένα από τις γραμμές της αγωνίας και των χρόνων αναμονής, είχαν καρφωθεί στο πρόσωπο του γιατρού.
Περίμεναν τα χείλη να ανοίξουν και τους παλμούς των ήχων να

Πορνό καταστάσεις …

Η πόρτα έκλεισε βιαστικά πίσω τους.
Η αγκαλιά σφίχτηκε δυνατά μα δεν μπόρεσε να χωρέσει ούτε να συγκρατήσει την έκρηξη των συναισθημάτων.
Τα χέρια τυλίχτηκαν γύρω από τα κορμιά, ψαχούλεψαν κάθε πόντο τους, πέρασαν και έμειναν για αρκετή ώρα στα σημεία του πόθου.
Αιώνες και απειροελάχιστες στιγμές συνάμα.
Τα ρούχα πετάχτηκαν χωρίς προορισμό, τα χείλη γεύτηκαν τον έρωτα που κραύγαζε, το κρεβάτι αναστέναξε χωρίς να ακουστεί, αφού οι κραυγές της ηδονής κάλυψαν κάθε ήχο ολόγυρα.
Τα κορμιά τεντώθηκαν σαν γίνανε ένα, οι ψυχές λιγώθηκαν, οι καρδιές

ιστόρημα λαϊκόν

Ένα ανάγνωσμα με στοιχεία της καθημερινής ζωής.
Όχι βουκολικόν, όχι λαϊκοηρωικόν.
Πάει να πει, μήτε Γκόλφω και Τάσος, μήτε λήσταρχος Νταβέλης.

Ένα ανάγνωσμα με πρωταγωνιστές, πρόσωπα της απλής καθημερινής ζωής.
Εκείνον και εκείνη. Ή εκείνη και εκείνον. Και τα πεθερικά κομπάρσους, αλλά και πρωταγωνιστές. Αν υπάρξει συμπεθεριό βέβαια.
Να έχει φυσικά και λίγο έρωτα και κάποιες δόσεις κουτσομπολιού, για να κρατάει το ενδιαφέρον.

Η αρχή να γίνει με τη γνωριμία τους.

Τα φρένα στρίγγλισαν. Οι φωνές των σκυλιών, από τα μπαλκόνια των διπλανών πολυκατοικιών ξεσήκωσαν τον κόσμο.
Μερικά παράθυρα άνοιξαν, δυο τρεις μπαλκονόπορτες άφησαν να

ένας έρωτας αληθινός …

Τι το ήθελε; Αλλιώς είχε προγραμματίσει το βράδυ της.
Αυτή η εβδομάδα τής κυλάει ανάποδα. Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται.
Δευτέρα πρωί εκείνο το ατύχημα στις σκάλες του μετρό.
Μα να της κατέβει η φούστα;
-Άνοιξε γης να με καταπιείς σκέφτηκε, όταν, αφού ξέμπλεξε το τακούνι από τη φούστα και έχοντας καταφέρεις επιτέλους να ισορροπήσει χωρίς να χτυπήσει στην απέναντι βιτρίνα, συνειδητοποίησε ότι

Λόγια παράλληλα ..

Αυτός.
Γύρω στα εξήντα.
Πρόσωπο σκαμμένο. Σκληρό.
Μουστακάκι ποντικοουρά αλά Ντάγκλας Φέρμπαξ, σκουρόχρωμο. Η μαντέκα σε δράση.
Μαλλί φρεσκοβαμμένο καστανό. Η μπογιά ορατή σε όλο το κεφάλι.
Ανάστημα μέτριο. Ντυμένος με ρούχα στις αποχρώσεις του καφέ.

Η γυναίκα του.
Πρώην γυναίκα του για την ακρίβεια.
Ξανθιά. Σώμα όμορφο. Και πρόσωπο επίσης.
Φρύδια με μεγάλες καμπύλες. Μάτια τονισμένα με μολύβι και διακριτική σκιά. Μαύρο τζην στενό, μαύρη μπλούζα με χρυσό σχέδιο στο στήθος. Το ίδιο εφαρμοστή για να αναδεικνύει

μόνη και εξ επαρχίας …

Οι σκάλες μέχρι το δεύτερο όροφο, κάνουν όλων, όσοι επιχειρούν το ανέβασμα τους, τη ζωή δύσκολη. Αδιακρίτως και ανεξαρτήτως άλλων προβλημάτων.
Η αναπνοή το προδίδει.

Για άλλη μια φορά, η βαριά ανάσα έφτασε στην πόρτα, πριν από την καλημέρα.
Η γυναίκα με το πρόχειρο ντύσιμο, μόλις είχε ολοκληρώσει το ανέβασμα και προσπαθούσε να ξαναβρεί τον κανονικό ρυθμό της αναπνοής της.
Στάθηκε διστακτική λίγο έξω από την ανοιχτή πόρτα. Το βλέμμα της τρομαγμένο, στο πρόσωπο απλωμένη η μελαγχολία, τα χείλη σφιγμένα αν και η βαριά αναπνοή τα υποχρεώνει να χαλαρώνουν στιγμιαία.

Δεν την περίμενε, αλλά έτσι κι αλλιώς οι ανοιχτές πόρτες συμβολικά και πρακτικά, δηλώνουν ότι όλοι είναι ευπρόσδεκτοι. Ή, αν όχι ευπρόσδεκτοι όλοι, ουδείς αποκλείεται.

Ανταπέδωσε την καλημέρα και της έγνεψε