Προσωπικά δεδομένα …

Αφέντρα η νύχτα. Και εξομολόγα! Σε παίρνει και σε φέρνει… Και είναι τα άλλα αφορμές να βγάλεις τα δικά σου… Κι αυτή να στα σκεπάσει, αφού πρώτα στα λούσει με το δικό της φως. Και όταν η αγάπη πεθαίνει, -αλήθεια πεθαίνει ποτέ η αγάπη;-, όταν για τον τάφο έστω τραβάει, ζωντανή ή νεκρή δεν έχει [...]

Έδυσε το όνειρο. Πήρε το κατόπι το βασιλιά τον ήλιο. Η ιερή οιστρηλασία μάνα προαιώνια δημιουργίας, κουρσάρος άγριος της άγιας φρόνησης, βασίλεψε κι αυτή, παρασυρμένη από του Έρωτα το αναπότρεπτο τέλος. Η ομάδα των ομότιτλων και ομοτράπεζων συντρόφων, περιχαρής, ναι περιχαρής, κατά τα ειωθότα έσπευσε στου Έρωτα το μνήμα σπονδή να φέρει ελιξίριο μακροημέρευσης του [...]

Και να που οι ρυθμοί ακολουθούν τη γνωστή συχνότητα. Εκείνη με την αρμονική χαοτική καμπύλη. Ξέρεις. Αυτή που το απρόσμενο είναι αναμενόμενο γιατί έτσι είναι τα πράγματα. Και να που η ευτυχία της ηρεμίας, έγινε όνειρο και φτιάχτηκε πακέτο για τις διηγήσεις του μέλλοντος. Τώρα, με την αξίνα στο χέρι ξανά στο εκούσιο κάτεργο. Είναι [...]

Και δεν είναι ότι ο Εφιάλτης θα φανεί, δεν είναι που για μια ακόμα φορά, οι Πέρσες θα περάσουν, αν το θελήσουν, είναι που και οι Πέρσες δεν ενδιαφέρονται καν γιαυτό το πέρασμα

Ω λέξεις Χαφιέδες των συναισθημάτων. Η επανάσταση δεν αργεί κι εξουσία σας θα πνιγεί στο αίμα.

Θραύσματα του ήχου της σιωπής κουρέλια στο γυμνό κορμί της βιασμένης Αξιοπρέπειας που μάταια πασχίζει να κρύψει την αιδώ της

Με την άκρη του μολυβιού π’ απέμεινε μια λέξη μόνο του έφτανε να γράψει. Τέλος. Μα το σίγμα το τελικό δε του άρεσε κι έτσι ζωγράφισε μια μαργαρίτα.

Μονότονοι οι χτύποι στου τρένου τις ράγες. Κόσμος γεμίζει κι αδειάζει την πλατφόρμα του σταθμού. Άνθρωποι στατιστικές μεταβλητές, που θα δώσουν μέσους όρους, διακυμάνσεις, τυπικές αποκλίσεις. Στοιχεία, που θα μελετήσει όταν τα χρειαστεί η Ιστορία.

Φθινοπωρινό το φως της μέρας πώς αλλιώς άλλωστε; Λουλούδια στα παρτέρια βαλμένα κατά πως οι αρμόδιοι θελήσαν, πολύχρωμα από φυσικού τους και με τη βοήθεια του χημικού τους. Άνθρωποι βιαστικοί με τα κεφάλια στους ώμους σκυμμένα στα προβλήματα μακριά από τα όνειρά τους

Ας ξανακοιτάξεις τη ζωή στα μάτια. Την καθημερινότητά σου που την έχεις βάλει στην άκρη. Χίμαιρα. Πάρε βαθιές ανάσες και προχώρα. Δεν χρειάζεσαι μεγάλες τομές. Δεν είναι απαραίτητες οι θορυβώδεις αποφάσεις. Απλά προχώρα. Ένα χαμόγελο είναι αρκετό να σου δίνει κάθε φορά δύναμη για παρακάτω.

Και που ‘κανες συμπόνια την αγάπη; Και που τον οίκτο έρωτα ονομάτησες; ή γίνανε ανάποδα; Αλήθεια πώς τα ονομάτησες; Με ποιά σειρά; Κοίταξες έξω από το παράθυρο. Τα μάτια μέσα στη θολάδα από παλιές εικόνες απ’ το παλιό το θάμπος.

Ζησ’ τη μεγαλοπρέπειά της, μα μην την αποδέχεσαι. Κίνησε τα όρια της πραγματικότητας περ’ απ’ τους χώρους του εφικτού και του δοσμένου.

Ευτυχώς … Ευτυχώς, η γνώση είναι ατελής και γι’ αυτό ο χώρος για το συναίσθημα άπειρος. Ευτυχώς, οι κανόνες δεν είναι αφομοιώσιμοι και η ελευθερία έχει πάντα τα φτερά της.

Είσαι εδώ; Κλαις; Ταξιδεύεις; Κλαις. Καθαρίζεις την ψυχή σου. Τα μάτια σου; Δεν τα βλέπω τα μάτια σου. Έχεις το κεφάλι ακουμπισμένο στα γόνατα. Και τα πόδια σου κρατάς αγκαλιασμένα. Τη μήτρα της μάνας γυρεύεις. Να βρεις την αρχή σου. Του νήματος την άκρια να βρεις. Χωρίς τα φτιασίδια και τα καλλωπίσματα. Γυρεύεις την αρχή [...]

Ο πόθος της ένωσης. Το ρίγος της επαφής. Δονήσεις αρμονικές στις μυστικές συχνότητες του σύμπαντος Λουλούδι ο έρωτας και φύτρωσε. Στην πέτρα. Στην άκρη του κόσμου. Στο πόδι του ουράνιου τόξου. Εκεί που το όνειρο ανταμώνει την αλήθεια. Εκεί που το πουθενά ανταμώνει το παντού. Εκείνη και αυτός Οι δυο τους, το κέντρο του κόσμου.

Το θέμα είναι φίλε μου, τα ριντό ΑΥΤΟΣ που θα του πει να τα τραβήξει, την αλήθεια ν’ αποκαλύψει, της λευτεριάς του την ευθύνη να αναδείξει.

Φόρεσ’ η νύχτα το μαύρο φόρεμά της Τα χέρια άπλωσε και σκέπασε την πόλη. Το φως της μέρας χάθηκε. Στη θέση του, μυριόχρωμα της τέχνης τα ποιήματα πετράδια που στολίζουνε της νύχτας τα υφάδια. Οι θόρυβοι γίναν ψίθυροι, θροΐσματα, σιωπές. Οι ιστορίες γράψανε το πρόσκαιρό τους τέλος εικόνες γίνανε και καημοί χαρές και αναμνήσεις. Τα [...]

Παρθένος κόρη, εις το βωμό του έρωτα θυσία πρόσφερε.. Σύσσωμ’ η οικογένεια την κόρη έθυσεν

Μπορώ άραγε να μιλήσω για έρωτα; μπορώ να τραγουδήσω το μοιρολόι της αγάπης; έχω κουράγιο να δώ της ψυχής τον καθρέφτη στα μάτια των άλλων; Μα είναι έρωτας η ζήλεια; Είναι έρωτας το χάδι ; Είναι έρωτας ο πόνος;