-Η κυρία λέει ότι είμαι ναρκομανής, γιατί ο συμμαθητής μου είπε μέσα στην τάξη ότι είμαι κλασμένος. Όμως αυτό είναι ψέματα. Δεν κάνω εγώ τέτοια. Αυτός λέει ό,τι θέλει…

Ψηλόλιγνος, τα μάτια γλαρά, δεκαεξάρης, θυμωμένος, με το θυμό του να κρέμεται στην αλυσίδα που είχε περασμένη στις θηλιές της ζώνης του σκισμένου τζην.

-Θέλω να δω τους γονείς σου.
Η φωνή του Διευθυντή, σχεδόν ήρεμη, καθώς τα μάτια του προσπαθούν να ανακαλύψουν πίσω από αυτά που βλέπουν, δείχνει αποφασιστική, αλλά όχι θυμωμένη. Τα γεγονότα, του είναι γνωστά, τουλάχιστον όπως του τα έχουν μεταφέρει οι συνεργάτες του.
Ήδη έχει κρίνει σωστό να επικοινωνήσει με την οικογένεια του νεαρού, για να τους καταστήσει κι αυτούς υπεύθυνους τόσο για τις πράξεις του γιου τους, όσο και για τις δικές τους παραλείψεις.

- Η μητέρα μου λείπει, έχει πάει διακοπές στον Καύκασο και ο πατέρας μου δεν μπορεί να έρθει, δουλεύει.
Ο θυμός στον τόνο της φωνής, του νεαρού έχει ήδη δώσει τη θέση του στο φόβο, αλλά και σε σημάδια απογοήτευσης!

-Δεν μπορώ να περιμένω πότε θα έρθει η μητέρα σου. Θέλω να δω τον πατέρα σου. Και σε παρακαλώ, αφενός μεν να του πεις ό,τι σε απασχολεί και κυρίως αν έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα, και αφετέρου να επιμείνεις ότι θέλω να τον δω. Θα περιμένω στο γραφείο μου, μέχρι αργά το απόγευμα. Ο Διευθυντής συνέχισε κοιτάζοντας συνεχώς στα μάτια τού φοβισμένου αγοριού που στεκόταν μπροστά σου. Και σε παρακαλώ να το θυμάσαι, συνέχισε, ό,τι και να έχουμε, ό,τι κι αν μας απασχολεί, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να το λύσουμε, παρά να το συζητήσουμε με τους γονείς μας. Εκείνοι είναι που στέκονται πάντα δίπλα μας, συνέχισε το λογίδριό του με αρκετά μαλακωμένο το ηχόχρωμα της φωνής του.

-Ναι, το ξέρω, συμφώνησε ο νεαρός, αλλά εγώ δεν έχω σχέση με αυτά. Κανένας στην οικογένειά μας δεν κάνει τέτοια με ναρκωτικά. Εγώ τα απογεύματα, κόμπιασε για να συνεχίσει με τη λίγο βαριά προφορά του, τα απογεύματα κάθομαι εκεί στην πλατεία και όποια μέρα περνάει ο πατέρας μου από εκεί με βλέπει. Βλέπει τι κάνω και με ποιους μιλάω..

Οι λέξεις κουβαλάνε μέσα τους ειδικά φορτία και όταν ξεπηδούν απρόσκλητες από το στόμα ενός φοβισμένου ή και θυμωμένου εφήβου, τότε είναι σχεδόν σίγουρο πως φωνάζουν ότι ενδεχομένως δεν συμβαίνει μόνον ό,τι εξιστορείται. Τότε συνήθως βοούν και προτρέπουν, ρώτα παραπάνω, μπορεί και να πλησιάσεις πιο κοντά στην αιτία των πραγμάτων.

-Γιατί λες πως ο πατέρας σου σε βλέπει όποια ημέρα περνάει από την πλατεία; Τις άλλες ημέρες πού είναι;
Ερώτηση από εκείνες που τις κάνεις και γνωρίζεις ήδη την απάντηση. Ή θεωρείς ότι γνωρίζεις την απάντηση.
Δεν θα είναι η πρώτη φορά, μέσα σε αυτό το γραφείο που θα ακουστεί ότι ο πατέρας μου, δεν έρχεται σπίτι, και είμαι μόνος μου, αφού η μητέρα μου λείπει.
Και δεν είναι η πρώτη φορά, που η σκέψη του δασκάλου θα τον πιέσει να ανασχεδιάσει την στρατηγική του για την αντιμετώπιση της κατάστασης.
Πόσο μπορεί να φταίει και γιατί μόνον αυτός, ο έφηβος, που οι γονείς του έχουν ουσιαστικά εγκαταλείψει το σπίτι;

Η απάντηση που έφτασε, ακούστηκε τουλάχιστον περίεργα. Αλλά κι αν την χαρακτηρίσεις σαν ήχο από χαστούκι, ή κλωτσιά σε άδειο τενεκέ, ή ακόμα ακόμα και χτύπημα σε αδειανό βαρέλι, πάλι μέσα θα είσαι.

-Σπίτι είναι και κάθεται μπροστά στον υπολογιστή. Τώρα που λείπει η μητέρα μου, ο πατέρας μου είναι όλη την ημέρα στο ίντερνετ!