Αφέντρα η νύχτα.
Και εξομολόγα!
Σε παίρνει και σε φέρνει…
Και είναι τα άλλα αφορμές να βγάλεις τα δικά σου…
Κι αυτή να στα σκεπάσει,
αφού πρώτα στα λούσει
με το δικό της φως.

Και όταν η αγάπη πεθαίνει,
-αλήθεια πεθαίνει ποτέ η αγάπη;-,
όταν για τον τάφο έστω τραβάει,
ζωντανή ή νεκρή δεν έχει σημασία,
το ξέρεις,
τη μικρότητα ζητάει για νεκροθάφτη.
Γιατί αλλιώς πώς να σιγουρευτεί;

Νύχτα όμως πάλι απέξω.
Ας μείνω να την κοιτάζω.
Εκείνη, έτσι κι αλλιώς, καλύτερα τα ξέρει.
Όλα.

σχόλιο στης Καπετάνισσας
τίτλος του ποστ: “Κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού…”
Χρόνος: Δευτέρα, Νοέμβριος 05, 2007 7:55:00 μμ, Sotiris K