Άναψε το τσιγάρο της αργά. Παρόλα αυτά, τα χέρια της τα ένιωθε να τρέμουν.
Μόλις καληνύχτισε και τους τελευταίους επισκέπτες.
Νάναι καλά τα παιδιά. Ήρθαν να της συμπαρασταθούν. Δεν είναι σίγουρη αν θα μπορούσε να το ξεπεράσει μόνη της και αυτό το χτύπημα.

Η Όλγα κάθισε στο μικρό μπαλκονάκι του εξοχικού της.

Η φωνή της Λίνας ακούστηκε μέσα από την κουζίνα.
-Πού τη βάζεις τη μεγάλη πιατέλα;

Α, ναι η Λίνα είχε μείνει πίσω. Το ξέχασε.
Καλό κορίτσι, εκεί γύρω στα τριάντα, λιγομίλητο -με το στανιό να της πάρεις δυο λέξεις-, με δυο μάτια φωτιά πίσω από τα στρογγυλά μυωπικά γυαλιά της, λίγο γεματούλα, που όμως ποσώς την ενδιέφερε αυτό. Ή τουλάχιστον δεν έδειχνε να την απασχολεί η εμφάνισή της.

-Πού τη βάζεις βρε Όλγα αυτήν την πιατέλα; Επανέλαβε με τόνο λίγο αστείο, θωρώντας ότι η Όλγα, πνιγμένη μέσα στους καπνούς των τσιγάρων και το νέφος των καημών της, δεν την άκουσε.

-Παρά την και έλα έξω, της αντιγύρισε η Όλγα. Άσε τα ντουλάπια και έλα να απολαύσουμε το φως του φεγγαριού. Aφού ο καλός μας ο Τέλης απαξιοί να μας στείλει έστω και ένα μήνυμα, ας μείνουμε μόνες μας να απολαύσουμε τη μαγεία της Σελήνης.

-Καρακωλώστρας!! χαχχαχα Πού τις βρίσκει αυτές τις λέξεις ο Μάνθος!
Η Λίνα, χαλαρή, -μάλλον γιατί οι πολλοί είχαν φύγει-, φάνηκε στο άνοιγμα της μπαλκονόπορτας σκασμένη στο γέλια. Άκου καρακωλώστρας!!
Όχι ότι δεν του αξίζει αυτός ο χαρακτηρισμός του ηλίθιου! Τέτοιος και άλλοι χίλιοι τέτοιοι, του πρέπουν, αλλά ο Μάνθος με έκανε και ξελιγώθηκα. Ξέρω ότι δεν είναι για γέλια η κατάσταση. Εσύ πονάς, κι εγώ γελάω, αλλά εδώ που τα λέμε… συνέχισε να λέει δυνατά τη σκέψη της.

-Η αλήθεια είναι πως γέλασα κι εγώ. Μα ναι, ο Μάνθος είναι ευρηματικός και ευφυέστατος. Και, Λινάκι μου, αλήθεια το σκέφτηκες ποτέ ότι σε προσέχει με ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον; Παρατήρησες πώς σε κοιτάζει; Μήπως να….

-Ασε με βρε ‘Ολγα. Άσε με που θα κοιτάξει εμένα ο Μάνθος. Αυτός μπορεί να έχει όποια θέλει, εμένα θα κοιτάξει; την έκοψε η μικρή, πριν η Όλγα αποσώσει την κουβέντα της και, αφού κάθισε βαριά στην πολυθρόνα, έψαξε το σακουλάκι με τον καπνό να στρίψει το τσιγάρο της.

Νέα, άνετη, εξοικειωμένη με την εμφάνισή της, εξαιρετικά οξυδερκής, με δυο μάτια, που εκτός από το ότι ήταν γεμάτα φωτιά, ήταν γεμάτα πράσινα χρώματα, η Λίνα χαιρόταν τα τριάντα της χρόνια και απόψε είχε ανταποκριθεί στο κάλεσμα της μεγάλης της φίλης….

-Εδώ, συνέχισε η Λίνα ανάβοντας το τσιγάρο που μόλις είχε στρίψει, εσύ που είσαι μια κούκλα, και αυτός ο ηλίθιος ο Τέλης σε κάνει και κλαις συνεχώς. Όλοι οι άντρες ίδιοι είναι! Όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν(!!) αποφάνθηκε και το γεμάτο προσωπάκι της, συννέφιασε καθώς μιλούσε.
Θύμωνε και τώρα μπορούσε να το δείξει στη φίλη της.
Όλο το βράδυ άκουγε την Όλγα να εξιστορεί τους καημούς της για τον Τέλη και αυτή δεν μιλούσε.
Τέτοιος ηλίθιος είναι. Από Αριστοτέλης το έκανε Τέλης. Λογικό αν το προσέξεις όμως. Έκοψε το Άριστος. Τέτοιο κωθώνι που είναι…, σκέφτηκε.
Τώρα όμως ξέσπασε και τα είπε.

Όλο το βραδύ η Όλγα, δεχόταν την παρηγοριά τής μικρής της συντροφιάς και εξιστορούσε τις όμορφες, είναι αλήθεια, στιγμές που της δώρισε ο Τέλης, αλλά και τη σκληρή μαχαιριά που της κάρφωσε.

Η παρέα της βέβαια, είχε εντελώς διαφορετική άποψη.
Τα χέστης, εύκολος, δειλός έπεφταν βροχή κάθε που η κουβέντα γυρνούσε στον “ωραίο” Τέλη, και γυρνούσε πολύ συχνά.
Διαγωνισμός επιθέτων, έγινε, και στο τέλος, όπως στα μνημόσυνα το γέλιο έρχεται να δράσει σαν καταλύτης, έτσι κι εδώ έκανε την εμφάνισή του, στέλνοντας τα δάκρυα της στεναχώριας να κάνουν παρέα στο κύμα της θάλασσας που σιγομουρμούριζε κάπου μακριά για τη μοναξιά του, και τα αντικατέστησε με δάκρυα από τα γέλια.

Το καρακωλώστρας ήταν το κλου της βραδιάς.
Τα γέλια, που αυθόρμητα ξέσπασαν στο άκουσμα αυτής της λέξης, έκαναν θρύψαλα την ησυχία της βραδιάς, και ο πάταγος από τη σπασμένη καρέκλα που οδήγησε στο πάτωμα τη Μαίρη, ενίσχυσε τα κύματα γέλιου και ευφορίας που κατακυρίευσαν την παρέα.

-Μα το μαλάκα, να θέλει ο άχρηστος να βγαίνει και από πάνω. Ο Καρακωλώστρας!
Ήταν ο Μάνθος, που, αφού πήρε το λόγο, θέλοντας να τοποθετηθεί επί της προτάσεως και της διαδικασίας -ε ρε τι κάνει το πέρασμα από τα φοιτητικά έδρανα και τις κόβες του κόμματος-, απένειμε το επίθετο της βραδιάς, αιτιολογώντας την πρότασή του, που έγινε ομόφωνα δεκτή!
- Ναι. Καρακωλώστρας! Εκ του κωλώνω. Δεν αντέχω γιατί φοβάμαι να προχωρήσω και ο κώλος μου πιάνει το χώμα, μάλλον γιατί είναι χεσμένος, και του καρά που θα πει μεν μαύρος, αλλά εδώ είναι επιτατικό του κωλώστρας
Τέλης ο καρακωλώστρας! Έτσι θα μείνει στα κιτάπια του πανδέκτη των μεγάλων ερώτων ο Τέλης σου, είπε στρεφόμενος προς την Όλγα, κλίνοντας το λογίδριό του.

Το σύννεφο του θυμού το εγκατεστημένο στο πρόσωπο της Λίνας, μεταλλάχτηκε σε σύννεφο θλίψης, καθώς ταξίδεψε προς τη διπλανή καρέκλα, που το προσκάλεσε η σκέψη και μόνον του Τέλη.
Το πρόσωπο της Όλγας, μολονότι φωτιζόταν από το φως του ολόγιομου φεγγαριού, έγινε πιο σκοτεινό κι από την πιο άναστρη νύχτα.

Καρακωλώστρας ο Τέλης! Κι αυτή; Πώς έμπλεξε μαζί του;
Μήπως το λάθος δεν ήταν όλο δικό του; Μήπως κι εκείνη, τότε, που ξεκίναγε η ιστορία τους και εκείνος της μίλησε στα ίσια, μήπως εκείνη δεν άκουσε γιατί είχε κλείσει τα αυτιά της με αυτά που ήθελε, που επιθυμούσε να ακούσει, ακόμα κι όταν τα κύματα των ήχων έφερναν άλλα;

Ανόητες σκέψεις, που τις έστειλε να φύγουν, να πάνε να πνιγούν πέρα από τον μυχό του κόλπου που απλωνόταν μπροστά τους φωτισμένος από το ασημένιο φως το φεγγαριού.

Ψάχνω να βρω δικαιολογίες ακόμα. Ακόμα και τώρα, μετά από τα όσα μου έχει κάνει, μετά από τα τόσα ψέματα που μου έχει πει θέλω να τον δικαιολογώ, σκέφτηκε και το πρόσωπό της σκοτείνιασε ακόμα περισσότερο.

-Τι σκέπτεσαι; Αλλά τι ρωτάω, τι άλλο θα σκέφτεσαι. Τον μαλάκα τον καρακωλώστρα. Παιδί μου ξεκόλλα. Αυτός δεν είναι για σένα. Ούτε στο νυχάκι τού μικρού σου δαχτύλου δεν σε φτάνει.
Η φωνή της Λίνας, γέμισε το χώρο καθώς η απουσία άλλων ήχων εκτός από εκείνη της φωνής του γκιώνη που έφτανε ως εδώ από κάπου μακριά, κόντεψε να γίνει πιο μεγάλη κι από την απουσία του μηνύματος που τελικά δεν ήρθε.

-Μα σε είχε διαβεβαιώσει ότι θα έρθει; Και είναι τόσο μαλάκας; Τόσο ξεφτίλας άνθρωπος;
Συνέχισε τον με εύλογα ερωτηματικά μονόλογό της.

-Ε ναι.
Η φωνή της Όλγας ακούστηκε διστακτική στην αρχή. Για να συνεχίσει.
-Δηλαδή, εγώ του είπα ότι θα τον περιμένω. Του ζήτησα να έρθει. Τι του ζήτησα; Από όλη μου τη ζωή, από όλα εκείνα που του δίνω, από όλα εκείνα που χτίζω μέσα μου για εκείνον, για εμάς, ένα μόνον του ζήτησα. Μια νύχτα. Μία και μοναδική νύχτα. Το ξέρω ότι δεν μπορώ να τον έχω, το ξέρω ότι ανήκει αλλού. Η αλήθεια είναι ότι μου το είχε πει. Από την αρχή. Σχεδόν η πρώτη κουβέντα που μου είπε αυτή ήταν. Θέλω να ξέρεις ότι είμαι δεσμευμένος. Ανήκω αλλού…. Και τι θα πει ότι, σχεδόν μετά την πρώτη μας συνάντηση, -τότε που χαρούμενη φώναζα σε όλους σας ότι βρήκα τον έρωτα της ζωής μου, και δεν με νοιάζει αν ανήκει αλλού, μου φτάνει ότι υπάρχει και ανασαίνει κάπου στον κόσμο εγώ τον νιώθω δίπλα μου, τότε που κάποιοι από εσάς μου φωνάξατε, πως πρέπει να προσέχω-, τι θα πει, ότι αυτός τότε, μου ζήτησε να σταματήσουμε την όποια σχέση, πριν ουσιαστικά αρχίσει, γιατί ένιωθε ότι πηγαίναμε να ξεκινήσουμε κάτι που δεν είναι ισότιμο. Τι θα πει ότι αυτός το είχε πει. Εγώ δηλαδή δεν έχω δικαίωμα να συμμετέχω στις αποφάσεις; Σε μια σχέση μετέχουν δύο και οι δυο έχουν λόγο. Πώς μπορεί να αποφασίζει εκείνος και για τους δυο. Πώς μπορεί να λέει ότι είναι άνιση η σχέση και ότι γιαυτό θέλει να φύγει πριν πληγωθούμε; Αφού εγώ δεν την θεωρώ άνιση. Πώς μπορεί να μιλάει για εμένα, για τα δικά μου τα θέλω; Αφού του το είπα, δεν με νοιάζει τίποτα. Δεν με νοιάζει που δεν θα μπορώ να τον έχω κοντά μου όταν τον θέλω, ε και δεν με νοιάζει αν αυτό τον ενοχλεί ή όχι. Εμένα μου φτάνει, μου είναι αρκετό να με αφήνει να ξέρω ότι είναι καλά. Δεν θέλω τίποτα άλλο από αυτόν…

Η φωνή χαμήλωσε, σχεδόν προσπάθησε να κρυφτεί πίσω από τα δόντια, ο ήχος έγινε ψίθυρος, οι λέξεις μόλις ακούστηκαν καθώς πήραν τη σειρά τους για να ολοκληρώσουν την απάντησή της.
-Το ήξερα, το ξέρω, μου το είχε πει ότι δεν μπορούσε να είναι εδώ. Ότι δεν θα ερχόταν, ότι του ήταν αδύνατον. Εγώ όμως τον ήθελα σήμερα εδώ.
Είχα κάνει όνειρα.

Το σύννεφο άπλωσε το κορμί του πάνω στον ουρανό.
Όχι παντού.
Εκεί.
Εκεί σε κείνο το μέρος του ουρανού, που πριν από λίγο η πανσέληνος φέγγιζε ανθρώπους και συναισθήματα.
Το φως του φεγγαριού χλόμιασε.

Μα κοίτα να δεις. Τις νύχτες που έχεις επενδύσει στο φως του φεγγαριού, που το θέλεις σύμμαχο και σύμβουλο, που το θέλεις να είναι εκεί να σου φωτίζει το δρόμο, να σε οδηγεί στα μονοπάτια της καρδιάς και του μυαλού, να σε βοηθάει να ξεδιαλύνεις σκέψεις και λογισμούς, κοίτα, κοίτα, που κάτι τέτοιες νύχτες, σχεδόν πάντα, βρίσκεται ένα σύννεφο και έρχεται να κρύψει το φως.
Φτάνει ένα σύννεφο για να στα σκοτεινιάσει όλα.

Η σιωπή που ακολούθησε έγινε βαριά. Σχεδόν οδυνηρή.
-Δηλαδή, το ήξερες ότι …
Η φωνή της Λίνας έδειχνε την έκπληξή της για όσα ο ορμητικός λόγος της Όλγας, άπλωσε μέσα στην ησυχία της νύχτας, λίγα λεπτά πριν.
-Αλλά τότε, μήπως κι εσύ θα έπρεπε να είχες προστατέψει από την αρχή, όχι αυτόν αλλά…
Η φράση έμεινε αιωρούμενη για λίγο.
Δεν ήθελε να κλείσει.

Το σύννεφο έφυγε. Ταξίδεψε μακριά.
Πήγε να σκεπάσει αλλού το φεγγάρι.
Ο γκιώνης συνέχισε το μοναχικό του τραγούδι.
Το χαμόγελο επανήλθε στο πρόσωπο της Λίνας, μαζί με το υπόλοιπο, της φράσης που είχε μείνει να περιμένει.
-Δεν βαριέσαι. Όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν. Και το καρακωλώστρας έγραψε. Φοβερός αυτός ο Μάνθος. Και τι λες βρε Όλγα; Λες ότι αυτός, μπορεί να ενδιαφερθεί για κάποια σαν και εμένα; Έλα βρε συ, μη μου βάζεις ιδέες… Άκου καρακωλώστρας!!!

Το γάργαρο νεανικό γέλιο αντήχησε μέχρι πέρα, μακριά.
Μπορεί ήδη να έψαχνε να ενωθεί με την ανάσα του Μάνθου.
Πού ξέρεις.
Μπορεί αυτό ήδη να έχει γίνει …