Πορνό καταστάσεις …

Η πόρτα έκλεισε βιαστικά πίσω τους.
Η αγκαλιά σφίχτηκε δυνατά μα δεν μπόρεσε να χωρέσει ούτε να συγκρατήσει την έκρηξη των συναισθημάτων.
Τα χέρια τυλίχτηκαν γύρω από τα κορμιά, ψαχούλεψαν κάθε πόντο τους, πέρασαν και έμειναν για αρκετή ώρα στα σημεία του πόθου.
Αιώνες και απειροελάχιστες στιγμές συνάμα.
Τα ρούχα πετάχτηκαν χωρίς προορισμό, τα χείλη γεύτηκαν τον έρωτα που κραύγαζε, το κρεβάτι αναστέναξε χωρίς να ακουστεί, αφού οι κραυγές της ηδονής κάλυψαν κάθε ήχο ολόγυρα.
Τα κορμιά τεντώθηκαν σαν γίνανε ένα, οι ψυχές λιγώθηκαν, οι καρδιές χτύπησαν τρελά, ο ιδρώτας πότισε τον έρωτα να γίνει δέντρο να θεριέψει.

Πόσες ημέρες είχαν να βρεθούν. Πότε πέρασε η εβδομάδα;
Βαριά η ανάσα ακόμα. Τα χείλη διψασμένα για τα άλλα χείλη.
-Πόσο μου έλειψες;
-Πόσο μου λείπεις…

Σύμπλεγμα σωμάτων, ένωση ψυχών, κραυγές πόθου. Ακόμα και ο ήχος της έκρηξης, που κάπου μακριά ακούστηκε καλύφθηκε σχεδόν απ΄ τους δικούς τους ήχους.
-Ρίχνουν πυροτεχνήματα για μας, γελάσανε, και ρίχτηκαν αχόρταγα να ξεδιψάσουν τη δίψα της καρδιά τους και του κορμιού τους.

Αποκαμωμένοι μα όχι χορτασμένοι, ρούφηξαν τον καπνό απ’ το τσιγάρο. Μια μικρή ανάπαυλα για μια ανάσα, δυο κουβέντες για τα καθημερινά.

-Πώς τα κατάφερες σήμερα; Αφού μου είχες πει πώς είχες εκείνη τη συνάντηση. Δεν πήγες;
-Πήγα. Την δήλωσα όμως μεγαλύτερης διάρκειας, γέλασε. Και είπα ότι θα περάσω και από το γραφείο της .. εξουσίας. Ξέρεις… του κολλητού μου του Υπουργού. Φυσικά, είχα πάρει το αυτοκίνητο μαζί μου, για να μπορέσω να έρθω πιο γρήγορα από την άλλη μεριά της πόλης που τώρα υποτίθεται ότι βρίσκομαι. Μόνο, γαμώτο, πού να βρεις να παρκάρεις εδώ πέρα. Από τρεις υπαίθριους χώρους στάθμευσης πέρασα, και οι τρεις πλήρεις. Τούτη η πόλη έχει γίνει αβίωτη. Ανάπτυξη σου λέει ο άλλος. Επέκταση οριζόντια και κατακόρυφη με μόνο όνειρο το κέρδος που έφερε χιλιάδες κατοίκους και ακόμα πιο πολλά αυτοκίνητα χωρίς καμιά υποδομή να τα δεχτεί όλα αυτά. Άντε να βρεις να παρκάρεις. Εδώ γκρεμίζουν κτήρια και αντί να κτίσουν καινούργια στη θέση τους για να τα ενοικιάσουν τα αφήνουν άχτιστα και τα κάνουν χώρους ανοιχτής στάθμευσης γιατί έτσι οικονομάνε περισσότερα. Έκανα γύρους ένα τέταρτο. Γι αυτό άργησα άλλωστε. Και τελικά, ευτυχώς έφευγε κάποιος που είχε παρκάρει πάνω στο πεζοδρόμιο, και μπόρεσα και το έβαλα εγώ εκεί. Τυχερός ήμουν. Είναι βλέπεις και ο σταθμός του ηλεκτρικού δίπλα και όλο κάποιος “πρωινός” μπορεί να φεύγει. Εσύ πώς και μπόρεσες να ξεφύγεις;

-Υποτίθεται ότι πηγαίνω με μια φίλη της στο γυναικολόγο της. Αυτό είπα στην μάνα μου για να μου περιμένει τα παιδιά που θα έρθουν από το σχολείο. Πόσο μου έλειψες μωρό μου; Κι εγώ τα ίδια προβλήματα με εσένα είχα. Έψαχνα μισή ώρα να παρκάρω. Βρήκα και το άφησα τελικά.

-Τι θα γίνει με εμάς; Δεν μου φτάνει να σε βλέπω στα κλεφτά. Ξέρω, δεν μπορείς να μιλήσεις ακόμα στον άντρα σου. Σου έχει σταθεί και σε έχει στηρίξει, αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Σε θέλω σε θέλω πολύ…

Λόγια που πνίγηκαν σε ένα καταιγισμό από φιλιά, που χάθηκαν μέσα στους αναστεναγμούς, που έγιναν κραυγές πόθου και ηδονής, καθώς τα χέρια ξανάρχισαν τα ταξίδια τους στους κόσμους των σωμάτων και η ένωση τους δεν άργησε αν φέρει ροές υγρών και εκρήξεις αδένων.

Το φιλί στο δρόμο κλεφτό. Το σφίξιμο στο χέρι υπογραφή της υπόσχεσης ότι και πάλι, σύντομα θα είμαστε εδώ.

-Κύριε Αποστόλου, σας ζήτησαν δυο κύριοι. Τους έχω και περιμένουν στο σαλόνι του γραφείου σας. Δεν μου είπαν όνομα.
-Καλά θα τους δω.

Δυο ημέρες και ακόμα τα χέρια του πιασμένα.
Ο έρωτας γυμνάζει και το σώμα χαμογέλασε. Στο μυαλό του εγκαταστάθηκαν για λίγο οι εικόνες της προχθεσινής συνάντησής τους, και ένοιωσε το σώμα του να ξυπνάει γλυκά.
Ένα τρυφερό χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη του καθώς πρόβαλε στην οθόνη του μυαλού του η εικόνα της.
Και ένα μικρό τσίμπημα στην καρδιά.
Για τα προβλήματα που έμπαιναν εμπόδιο στη σχέση τους.

Την γνώρισε στη δεξίωση που έκανε ο Πρόεδρος της επιχείρησης, για να γιορτάσουν την υπερκάλυψη των στόχων που είχαν βάλει στις αρχές της προηγούμενης χρονιάς.
Εκείνος μόνος, εκείνη με το σύζυγό της, δικηγόρο ενός από τα μεγαλοστελέχη της επιχείρησης που δούλευε.
Την πρόσεξε αμέσως. Έρωτας με την πρώτη ματιά; Ε, όχι. Σαραντάρης σχεδόν, με αγώνα για να φτάσει εδώ που έφτασε, με μάχες σώμα με σώμα για να κατακτήσει την κορυφή στη δουλειά του, και τα κρεβάτια περιστασιακών ερώτων, δεν πίστευε στον κεραυνοβόλο έρωτα. Φυσικά και ήταν καιρός να σκεφτεί για ένα γάμο, αλλά θα έπρεπε να πληρούνται και κάποιες προϋποθέσεις από την άλλη πλευρά.
Φαλλοκράτης, σεξιστής; Όχι βέβαια. Άλλωστε είχε δώσει τις μάχες του για την ισότητα των φύλων. Και για την ισότητα των φύλων, για την ακρίβεια.
Οργανωμένος στην αριστερά στο Πανεπιστήμιο, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των αγώνων του φοιτητικού κινήματος για την ανατροπή των κοινωνικών ανισοτήτων. Αγώνας για ένα ελεύθερο και δημοκρατικό πανεπιστήμιο αγώνας ενάντια στις ταξικές διακρίσεις, αγώνας ενάντια σε κάθε ρατσισμό.
Φυσικά και αγώνας εναντίον των δυνάμεων καταστολής. Μπροστάρης στις συγκρούσεις, είχε ματώσει και είχε συλληφθεί ουκ ολίγες φορές, αλλά η κάθε μάχη το ήξερε, το έμαθε με την καθημερινή πάλη, έχει και αβαρίες,

Για να στήσεις όμως μια οικογένεια, θα πρέπει να έχεις να προσφέρεις μια υψηλή ποιότητα ζωής στη σύντροφό σου και στα παιδιά σου. Το να ζητάς λοιπόν κάποια ελάχιστα προκειμένου να έλθεις εις γάμου κοινωνίαν, ήταν κατά την άποψή του, υποχρέωση στοιχειώδης απέναντι στην οικογένεια που θα φτιάξεις και στην κοινωνία μέσα στην οποία θα πορευτείς.

Σκυθρώπιασε λιγάκι με τις σκέψεις αυτές, αλλά μπορεί η επαγγελματική του πορεία και τα φοιτητικά του όνειρα να άλλαξαν αρκετά, δεν του είχαν στερήσει το δικαίωμα να σκέφτεται και να δρα, στο μέτρο του δυνατού και μέσα στις νέες συνθήκες, πολιτικά.
Μα πώς τα έκανα έτσι; Αναρωτήθηκε;

Κάθισε στο γραφείο του, τακτοποίησε την τσάντα του και ζήτησε από την γραμματέα του να περάσουν στο γραφείο του, οι επισκέπτες που περίμεναν απέξω.

Η κοψιά των νεοεισελθόντων, δεν άφηνε καμιά αμφιβολία για την ιδιότητά τους. Ασφαλίτες.
Τους είχε φάει στη μάπα άπειρες φορές, τότε που τον έτρεχαν στα κρατητήρια, μετά από τις διαδηλώσεις. Τα τελευταία χρόνια, τι τελευταία, πάνω από δεκαπέντε, είχε κόψει κάθε επαφή και επικοινωνία μαζί τους, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι είχε καμιά δυσκολία να τους αναγνωρίσει.

-Σε τι μπορώ να σας φανώ χρήσιμος, η ερώτηση μετά τη χειραψία και τις συστάσεις που φυσικά επιβεβαίωσαν αυτά που ήξερε.
-Ξέρετε, θέλουμε να σας κάνουμε μερικές ερωτήσεις. Καλό θα ήταν να περάσετε από τη Διεύθυνση Ασφαλείας για μια συζήτηση με το Διοικητή.
Τα μάγουλα βάφτηκαν κόκκινα από θυμό και οι φλέβες στους κροτάφους, άρχισαν να χτυπούν έντονα. “Ε όχι ρε μαλάκες που θα έρθω ξανά στην ασφάλεια “Δι υπόθεσίν” μου. Αυτά τα φασιστικά που ξέρατε, τελειώσανε…” Σκέψεις που πέρασαν αστραπή από το μυαλό του για να μετασχηματιστούν σε ένα μειλίχιο χαμόγελο, προϊόν αυτό της εκπαίδευσης που είχε πάρει, στα θέματα της διαχείρισης των επικοινωνιών.
-Ξέρετε, ο φόρτος εργασίας μου, δεν μου επιτρέπει να φύγω σχεδόν καθόλου από το γραφείο. Καταλαβαίνετε. Οι ευθύνες της επιχείρησης περνούν όλες από το γραφείο μου. Είναι αδύνατον να φύγω από εδώ. Δεν πιστεύω να υπάρχει άλλωστε εισαγγελική παραγγελία για την πρόσκλησή σας αυτή;
Η αρνητική απάντηση για την εισαγγελική παραγγελία ήταν αναμενόμενη.
-Όχι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, αλλά να, ξέρετε, διεξάγουμε μια έρευνα, σχετικά με την έκρηξη που έγινε στο σταθμό του τραίνου, εχτές και θέλαμε, ο κος Διοικητής δηλαδή θα ήθελε να σας κάνει μερικές ερωτήσεις.
-Και τι σχέση μπορεί να έχω εγώ με την έκρηξη στο σταθμό του τραίνου; Ναι κάπου διάβασα γι αυτήν, που ήταν πολύ ισχυρή και ευτυχώς δεν υπήρξαν ανθρώπινα θύματα, αλλά εγώ δεν έχω καμιά σχέση με αυτά, ούτε και με την περιοχή που έγινε η έκρηξη.
-Φυσικά και δεν έχετε καμία σχέση με αυτά, αλλά ο Διοικητής μας, μας ζήτησε να σας μεταφέρουμε την επιθυμία του για μια κουβέντα μαζί του στο γραφείο του. Σας γνωρίζει λέει άλλωστε. Από τον εποχή που ήσασταν φοιτητής και εκείνος νέος στο σώμα…

Η τελευταία πρόταση του κίνησε την περιέργεια και η περιέργεια καμιά φορά ανατρέπει την πρώτη σκέψη. Κυρίως αν δεν έχει και τίποτα να φοβηθεί κανείς..
-Καλά θα περάσω.
-Το συντομότερο παρακαλεί. Και σήμερα το απόγευμα αν είναι δυνατόν.
-Να δω τις συναντήσεις μου και θα το προσπαθήσω.

-Ρε μάνα, προχτές δεν είχες πάει με τη Ρούλα τη φίλη σου στο γιατρό; Ο δεκατετράχρονος, καθισμένος στον υπολογιστή του σερφάριζε. Ευτυχώς εδώ και έξι μήνες, είχαν κάνει ευρυζωνική σύνδεση για το ίντερνετ και το τηλέφωνο έμενε ελεύθερο για να πει και εκείνη καμιά κουβέντα.
-Ναι παιδί μου, γιατί ρωτάς; Τι σε νοιάζει εσένα; Πώς σου ήρθε να ρωτήσεις; Ο πατέρας, βγαίνοντας από το μπάνιο άκουσε την ερώτηση και έσπευσε να απαντήσει εξ ονόματος της συζύγου.
-Μα τι θέλει το αυτοκίνητο της μαμάς εδώ; Να κοίτα. Μπήκα σε ένα blog που κάποιοι έχουν φτιάξει και καταγγέλλουν αυτούς που κάνουν παραβάσεις με τα αυτοκίνητα και έχουν το αυτοκίνητο της μαμάς. Αυτοί έχουν φτιάξει και podcast, κάτι σαν ραδιόφωνο είναι. Να δες. Έχει το αυτοκίνητο της μαμάς με τις δυο ρόδες επάνω στο πεζοδρόμιο και επειδή εμποδίζει τους πεζούς, τη φωτογράφισαν για να την ξεφωνίσουν από το δίκτυο. Ακούγεται και η φωνή της μαμάς που έχει θυμώσει μαζί τους και τους φωνάζει ότι δεν έχουν το δικαίωμα να το κάνουν αυτό και εκείνοι της λένε ότι και εκείνη δεν έχει δικαίωμα να κλείνει τα πεζοδρόμια. Να το αυτοκίνητο της μαμάς, ο αριθμός του, και η φωνή της που ακούγεται να τους μιλάει. Όμως δεν είναι στο κέντρο, είναι στην άλλη μεριά της πόλης. Δεν είναι εκεί ο γιατρός της Ρούλας. Γι αυτό ρώτησα…

-Α εσύ είσαι; Συγχαρητήρια για τη θέση που έχεις αναλάβει. Εντάξει τότε, νέοι μπορεί να είχαμε πλακωθεί αρκετές φορές, και εσύ τη δουλειά σου έκανες και εμείς τους αγώνες μας. Και πρέπει να το παραδεχθείς ότι είχαμε τα δίκια μας. Κάποιες φορές μάλιστα, θυμάμαι, φωνάξαμε και για τα δικά σας εργασιακά δίκαια.
Τι ακριβώς συμβαίνει όμως και ζήτησες να με δεις σήμερα; Μπορώ να σου μιλάω στον ενικό ε;
Το βλοσυρό ύφος του ασφαλίτη έδειξε ότι τα χρόνια δεν αλλάζουν τις συνήθειες και δη εκείνες τις οποίες ονομάζουν “κτηθείσες εν τη ασκήσει των καθηκόντων”.
-Θα σου μιλήσω χωρίς περιστροφές. Όπως σου είπαν οι άντρες μου ψάχνουμε κάθε πληροφορία που θα μας ήταν χρήσιμη για να συλλάβουμε τους δράστες της χτεσινής έκρηξης στο σταθμό. Ναι το ξέρω ότι εσύ δεν έχεις καμιά σχέση με την περιοχή της έκρηξης, μένεις αλλού και οι επαγγελματικές σου δραστηριότητες σε στρέφουν προς άλλες περιοχές, όταν δεν κινείσαι προς το εξωτερικό, αλλά προχτές ήσουν εκεί. Σε εκείνη την περιοχή. Και για να μην μου το αρνηθείς, ορίστε τι έχουν καταγράψει οι κάμερες ελέγχου της κυκλοφορίας στο βίντεό τους, να και μια εικόνα που κατεβάσαμε από το ίντερνετ, που δείχνει το αυτοκίνητό σου, να βρίσκεται παρκαρισμένο ένα τετράγωνο μακριά από το σταθμό. Όπως βλέπεις λίγο πίσω από το αυτοκίνητό σου βρίσκεται και το ρολόι του Δήμου, και δείχνει την ώρα που ήσουνα εκεί. Είναι περίπου η ώρα που μια άλλη έκρηξη έγινε στο ΑΤΜ της τράπεζας που είναι τρία τετράγωνα πιο πέρα. Γι αυτήν δεν αφήσαμε τους δημοσιογράφους να γράψουν τίποτα, αλλά βεβαίως οι ζημιές στο υποκατάστημα δεν έχουν αποκατασταθεί ακόμα. Έχουμε πολλούς λόγους να συσχετίζουμε αυτές τις δυο εκρήξεις, και η δική σου η παρουσία εκεί, μάς έχει προβληματίσει ιδιαίτερα λαμβανομένου υπόψη του παρελθόντος σου. Προς το παρόν δεν συσχετίζουμε τα γεγονότα με τα δικά σου ταξίδια προς τις χώρες της μέσης ανατολής, αλλά οφείλω να σου πω ότι όλα είναι ερευνητέα.

Λίγο πριν από τις δύο μετά το μεσημέρι, στο γραφείο του Διοικητή της Ασφάλειας οι παλιοί γνώριμοι, βρίσκονται ξανά σε ένα τετ-α-τετ όχι για να θυμηθούν τα παλιά, αλλά για μια πρώτη ανίχνευση των γεγονότων.

Άκου να δεις “φίλε”. Να ξέρεις ότι οι εποχές που κυνηγούσες πέρασαν. Και δεν θα σου κάνω το χατήρι να μείνω άλλο εδώ μέσα. Και μόνον ότι σκέφτηκες να με ανακατέψεις θα σου στοιχίσει στο υπόσχομαι. Δεν έχεις μπροστά σου το παιδάκι των προ δεκαπέντε ετών. Αν με ξαναενοχλήσεις να ξέρεις θα σε λιώσω.
Τα λόγια του Άρη Αποστόλου, βγήκαν ένα ένα από το στόμα του, αργά σταθερά και φαινόταν να εννοούσε κάθε συλλαβή τους.
Χωρίς να πει τίποτα άλλο, σηκώθηκε, άνοιξε την πόρτα και βγήκε στο διάδρομο, που οδηγούσε στην έξοδο.

-Λοιπόν; Θα μου πεις τι έκανες εκεί; Αφού είχες πει ότι θα είσαι με τη Ρούλα. Τι ήθελες και μάλιστα επάνω στο πεζοδρόμιο παρκαρισμένη; Δεν νομίζεις ότι μου χρωστάς μια εξήγηση;
Το αυστηρό ύφος του συζύγου, συνάντησε το απλανές βλέμμα της συζύγου, που ταξίδευε έξω από το παράθυρο στα μπαλκόνια των απέναντι πολυκατοικιών και πάνω από τις κορυφές των δέντρων του γειτονικού πάρκου.
Τι να κάνει; Να του πει ότι έχει εδώ και ένα χρόνο σχέση με τον Άρη; Μα θα πρέπει πρώτα να έχει ενημερώσει τον Άρη.
Τι διάβολο ήταν αυτό το ξαφνικό; Μέχρι τώρα δεν είχε δώσει κανένα δικαίωμα και από όσο μπορούσε να καταλάβει ο άντρας της δεν είχε υποψιαστεί το παραμικρό. Τι θέλανε αυτοί οι ανόητοι με την κάμερα προχτές εκεί; Τι νομίζουν ότι θα κάνουν; Θα φτιάξουν τον κόσμο; Έτσι φτιάχνεται; Είχε αυτή καμιά διάθεση να παρκάρει επάνω στο πεζοδρόμιο; Ήθελε να εμποδίσει κανέναν; Αλλά τι να κάνει; Πού να το βάλει αυτό το κωλοαυτοκίνητο; Υπήρχε θέση και δεν πήγε; Μπορούσε να παρκάρει κάπου αλλού και εκείνη το παράτησε μες τη μέση; Γιατί να το κάνει; Για αν δώσει στόχο; Τόσο ηλίθια ήταν; Μα κι αυτοί τι νομίζουν ότι κάνουν; Με το να καταγγείλουν τάχα μου τους παραβάτες μέσα από το διαδίκτυο, θα λυθεί το πρόβλημα; Θα ανοίξουν ξαφνικά χώροι στάθμευσης; Θα αδειάσουν οι πόλεις και θα μπορείς να παρκάρεις άνετα; Να μην πάρει το αυτοκίνητό της; Και πώς θα έφτανε στον προορισμό της. Όποιος και να ήταν αυτός. Με ταξί; Πού να βρεθεί εκείνη την ώρα. Με λεωφορείο; Παρά την άσχημη θέση που βρισκόταν της ήρθε να χαμογελάσει στην ιδέα ότι θα πήγαινε σε ένα παράνομο ραντεβού, με το λεωφορείο, υπακούοντας στην οικολογική της συνείδηση.

Όμως τώρα αυτά ήταν μόνο δικές της σκέψεις και κάποιος περίμενε να πάρει μια απάντηση. Όχι ο οποιοσδήποτε κάποιος. Κι αυτή τι να απαντήσει.
Περιορίστηκε να πει ότι δεν μπορούσε να απαντήσει τώρα και ότι θα είχε τις απαντήσεις σε όλα του τα ερωτήματα σύντομα. Πόσο γελοία αισθάνθηκε με αυτές τις φράσεις. “Θα έχεις τις απαντήσεις σε όλα σου τα ερωτήματα σύντομα”. Λες και μιλούσε σε κάποιον συνεργάτη ή γνωστό της. Προχώρησε προς τα δωμάτια του επάνω ορόφου, χωρίς να δει τις αστραπές στα μάτια του άντρα της. Ευτυχώς, υπήρχε και το δωμάτιο των ξένων που θα μπορούσε να κοιμηθεί απόψε. Ήταν φανερό όμως ότι ίσως να μην ήταν μόνο για απόψε.

-Τι θέλει και αυτός ο μαλάκας σφύριξε ανάμεσα στα δόντια του ο Άρης, όταν έμαθε ότι ζήτησε ο Αντιπρόεδρος να πάει στο γραφείο του.

-Σας περιμένει, του είπε η γραμματέας όταν τον είδε να φτάνει έξω από το γραφείο του Αντιπροέδρου. Καλό κομμάτι η ξανθούλα. Με ενδιαφέρουσες αναλογίες. Καινούργια στη θέση. Η Σύλβια, η προηγούμενη, είχε παραιτηθεί πριν ένα μήνα. Δεν μπορούσε να αντέξει την αδιαφορία του Αποστόλου έλεγαν τα κουτσομπολιά στους διαδρόμους, και μάλιστα ύστερα από τα όσα είχαν γίνει μεταξύ τους. Πάντως στο κρεβάτι ήταν άπιαστο το μανάρι μου, αστειεύτηκε με τον εαυτό του.
Άφησε τις σκέψεις αυτές εκεί, έξω στο γραφείο, -καλό είναι να υπάρχει και μια προοπτική- και άνοιξε την πόρτα χωρίς να χτυπήσει.

Ο Αντιπρόεδρος δεν έδειξε να ξαφνιάζεται από την σχεδόν απότομη εισβολή του επισκέπτη του.
Του έκανε νόημα να καθίσει και χωρίς περιστροφές του απηύθυνε το λόγο. Έτσι ήταν αυτός. Πρώην στρατιωτικός, νόμιζε ότι ήταν ακόμα στο στράτευμα με την καραβάνα του.
-Θα ήθελα να μάθω κύριε Αποστόλου, τι ακριβώς θέλατε προχτές, στις εγκαταστάσεις του Δημητρίου, την ώρα που γινόταν το συμβούλιο των μετόχων μας και εσείς οφείλατε να το παρακολουθείτε. Ξέρετε πολύ καλά εσείς λόγω της θέσης σας ότι ο Δημητρίου ετοιμάζει τις δικές του κινήσεις για να μας χτυπήσει στην αγορά και ψάχνει με κάθε τρόπο στοιχεία για να το πετύχει. Να υποθέσω ότι η δική σας παρουσία εκεί, έχει κάποια σχέση;

“Μα τι του λέει αυτός τώρα;” Εκείνη την ώρα, προχτές, ναι δεν ήταν παρών στο συμβούλιο των μετόχων, γιατί υποτίθεται ότι ήταν σε μια άλλη σύσκεψη, αλλά εκείνος είχε προτιμήσει να ξεκλέψει λίγο χρόνο, για να χαρεί τον έρωτά του.
Όμως τι διάολο ήταν αυτά που του έλεγε ο καραβανάς.
-Δεν καταλαβαίνω κύριε Αντιπρόεδρε. Τι λέτε; Πού ήμουν;
-Το αυτοκίνητό σας δεν είναι αυτό κύριε Αποστόλου; Πόσοι δηλαδή έχουν Porche σκούρα πράσινη με αριθμό ΛΛΛ8000; Λέτε να υπάρχουν πολλοί;
Ο Αντιπρόεδρος έσπρωξε τη φωτογραφία μπροστά του. Ήταν η ίδια που τού είχε δείξει νωρίτερα και ο μπάτσος στην Ασφάλεια και την είχαν ανεβάσει εκείνοι οι “επαναστάτες” στο διαδίκτυο.
Το αυτοκίνητο επάνω στο πεζοδρόμιο, και ο αριθμός του, φαρδύς πλατύς σε πρώτη ζήτηση.
Μα καλά όλοι είχαν πρόσβαση στο διαδίκτυο; Λες η καινούργια πιτσιρικά απέξω; Γιατί;
Εντάξει το αυτοκίνητο το είχε αφήσει εκεί, αλλά τι του έλεγε για το Δημητρίου; Τι σχέση είχε ο … Ω γαμώτο. Τώρα το θυμήθηκε. Τρία τετράγωνα πιο πέρα από το σταθμό, ο Δημητρίου, αυτός ο πονηρός αιγυπτιώτης είχε εγκαταστήσει εδώ και μερικούς μήνες το στρατηγείο του. Πώς διάολο του ξέφυγε αυτό; Αλλά και γιατί να το σκεφτεί; Άλλου πήγαινε. Άλλη συνάντηση ήθελε να έχει. Άλλες ανάγκες ζητούσαν η ψυχή και το κορμί του να καλυφθούν. Πού στο διάβολο να σκεφτεί αυτή την εξέλιξη.
-Λοιπόν κύριε Αποστόλου; άκουσε την φωνή του Αντιπροέδου. Έχετε να μου δώσετε μια εξήγηση ή να περιμένω εντός της ημέρας την παραίτησή σας; Γνωρίζετε πολύ καλά και τον κανονισμό της εταιρίας, αλλά εσείς ειδικά έχετε πλήρη γνώση και του τι σημαίνει η παροχή στον ανταγωνιστή πληροφοριών της επιχείρησης.
Λυπάμαι κύριε Αποστόλου, αλλά το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό και οφείλω να σας πω ότι η σιωπή σας είναι ιδιαίτερα εύγλωττη. Παρακαλώ σε μια ώρα να έχω επαρκείς εξηγήσεις ή την παραίτησή σας.

Επαρκείς εξηγήσεις. Δηλαδή; Τι θα μπορούσε να πει; Ότι είχε δανείσει το αυτοκίνητό του ίσως. Ναι, αλλά σε ποιον; Θα πρέπει να τον βρει αυτόν τον κάποιον και να είναι έμπιστος ώστε αν χρειαστεί να καταθέσει τα ίδια και στην αστυνομία. Και ποιος θα δεχτεί να μπλέξει με την αστυνομία;
Ότι πήγε να δει κάποιον συγγενή του; Θα έπρεπε να υπάρχει κάποιος εκεί.
Μα πώς είχε μπλέξει έτσι; Με ποιον να συζητήσει για να βρει μια λύση; Το δικηγόρο του ίσως;

Το κινητό του δέχτηκε το μήνυμα εκείνη την ώρα.
Ήταν από εκείνη.
Τουλάχιστον να έχει μια καλή είδηση ένα καλό λόγο, ένα “σ’ αγαπώ”.
Ένα χαμόγελο να τον ανεβάσει λίγο.
Πήρε το σακάκι του και κινήθηκε προς την έξοδο του κτηρίου. Μια βόλτα στους δρόμους ίσους τον βοηθούσε να ξελαμπικάρει το μυαλό του.

Βγαίνοντας από το ασανσέρ, διάβασε το μήνυμα.

Του ζητούσε να την πάρει σε μισή ώρα τηλέφωνο και θα του εξηγούσε.
Στ’ αλήθεια αυτό δεν του άρεσε καθόλου. Τι να του εξηγήσει; Αν εκείνη αποφάσισε να αφήσει τώρα τον άντρα της, μάλλον δεν επέλεξε την πιο κατάλληλη ώρα.
Φυσικά και της το είχε ζητήσει και φορτικά μάλιστα, αλλά μέχρι και λίγα λεπτά πριν, όλα ήταν διαφορετικά.
Τώρα αυτός είχε την ανάγκη της. Αυτός ήθελε κάπου να στηριχτεί, να πει τις ανησυχίες του, να ακούσει μια πιο καθαρή σκέψη. Πιο ψύχραιμη.
Το δεύτερο μήνυμα έφτασε πριν καν ολοκληρώσει αυτά που σκεφτόταν.
“Είμαι σε δύσκολη θέση. Είδαν το αυτοκίνητο εκεί που το είχα αφήσει προχτες και με ρωτάνε πώς βρέθηκε εκεί. Τι να πω;” 1/2
και η συνέχεια
“και ξέρεις πού το είδαν; Στο Ίντερνετ και ακούγεται η φωνή μου, που είμαι θυμωμένη. Ω θεέ μου τι θα κάνω;” 2/2

Προχώρησε προς τον κεντρικό δρόμο.
Οι πυκνές αστυνομικές δυνάμεις του έκαναν εντύπωση. Στο βάθος του δρόμου είδε την πορεία των νεαρών που ανέβαιναν προς το κέντρο.
Από τα συνθήματα που ακούγονταν, κατάλαβε ότι φώναζαν για ελευθερίες και απαιτούσαν να απομακρυνθούν άμεσα οι κάμερες-χαφιέδες από τους δρόμους.
Έμεινε να τους παρακολουθεί να καταφτάνουν φωνάζοντας νιώθοντας κι εκείνος την παρόρμηση να μπει ανάμεσά τους και να διαδηλώσει, όταν ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης τον πλησίασε και τον παρακάλεσε να απομακρυνθεί, “γιατί η εμφάνισή σας ίσως εξοργίσει αυτούς τους αλήτες τους αναρχικούς και γίνετε ο στόχος τους …” του εξήγησε ευγενικά.