ιστόρημα λαϊκόν

Ένα ανάγνωσμα με στοιχεία της καθημερινής ζωής.
Όχι βουκολικόν, όχι λαϊκοηρωικόν.
Πάει να πει, μήτε Γκόλφω και Τάσος, μήτε λήσταρχος Νταβέλης.

Ένα ανάγνωσμα με πρωταγωνιστές, πρόσωπα της απλής καθημερινής ζωής.
Εκείνον και εκείνη. Ή εκείνη και εκείνον. Και τα πεθερικά κομπάρσους, αλλά και πρωταγωνιστές. Αν υπάρξει συμπεθεριό βέβαια.
Να έχει φυσικά και λίγο έρωτα και κάποιες δόσεις κουτσομπολιού, για να κρατάει το ενδιαφέρον.

Η αρχή να γίνει με τη γνωριμία τους.

Τα φρένα στρίγγλισαν. Οι φωνές των σκυλιών, από τα μπαλκόνια των διπλανών πολυκατοικιών ξεσήκωσαν τον κόσμο.
Μερικά παράθυρα άνοιξαν, δυο τρεις μπαλκονόπορτες άφησαν να περάσει ο ιδιοκτήτης τους, προς τα κάγκελα του μπαλκονιού.

“Μόλις είχαν ξεκινήσει”, ακούστηκε καθαρά η γυναικεία φωνή να δικαιολογείται. “Γι αυτό δεν είχα ανάψει τα φώτα”.
Απάντηση στις φωνές του οδηγού που έχοντας σταματημένο το αυτοκίνητο πάνω στην στροφή, διαμαρτυρόταν φωνάζοντας ή και μπορεί να φώναζε διαμαρτυρόμενος.
“Καλό το επιχείρημα ε; Μόλις είχα ξεκινήσει και γι αυτό δεν άναψα τα φώτα του δίκυκλου. Ε τώρα αν με χτύπαγες, θα το βλέπαμε το θεματάκι.”

Αλλά να, αυτό ήταν η αφορμή να γνωριστούν.

Νέοι άνθρωποι.
Το κορίτσι με το μηχανάκι, η Καίτη, παραδίδει μαθήματα.
Για να τα προλάβει όλα έχει πάρει το μηχανάκι με δόσεις.
Βλέπεις τα λεφτά δεν φτάνουν όπως και να τα μετρήσεις.

Το αγόρι με το αυτοκίνητο, Μιχάλης το όνομά του,γύριζε από το σπίτι του φίλου του.
Ψάχνει για δουλειά. Τελείωσε ψυκτικός αλλά δεν βρίσκει τίποτα να κάνει.

Όχι δεν γνωρίστηκαν αμέσως.
Βρισιές ανταλλάξανε. Και τα στοιχεία τους, για την περίπτωση που η Καίτη θα έκανε καταγγελία.
Ο ηλικιωμένος, που είχε βγάλει το σκύλο για κατούρημα, απέφυγε την παρέμβαση, αν και οι δυο τον κοίταξαν ερωτηματικά.
Άλλη όρεξη δεν είχε παρά να τον τρέχουν στα δικαστήρια σαν μάρτυρα.

Οι κοντινές βρισιές, του αυτού επιπέδου και του αυτού χαμηλού τόνου, έγιναν χυδαία ξεσπάσματα καθώς απομακρύνονταν. Του ίδιου χυδαίου επιπέδου και από τις δυο πλευρές.
Πλήρης η εξίσωση των φύλων.

Την άλλη ημέρα και οι δύο πέρασαν από το ίδιο σημείο. Με την ίδια ελπίδα. Και την ίδια δικαιολογία.
Αφού δεν είχαν και τίποτα καλύτερο να κάνουν;
Α και ο ηλικιωμένος ήταν εκεί. Και αυτός δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει.
Οι νέοι με την ίδια δικαιολογία. “Από εδώ είναι ο δρόμος μου”.
Και ο ηλικιωμένος. “Εδώ και τέτοια ώρα κατουράει ο σκύλος μου”. Αυτόν δεν τον ρώτησε κανένας. Το σκέφτηκε καθώς τους άκουσε να συζητάνε.
Μεταξύ τους τα είπανε :
“Και ξέρεις”, με μια φωνή κι οι δύο, “θέλω να ζητήσω συγνώμη για χτες”. Και το ξέσπασμα του γέλιου συντονισμένο.
Το άστρο από ψηλά έκλεισε το μάτι. Στο άλλο άστρο. Το φεγγάρι αργούσε απόψε. Θα είχε ξεμείνει με τους παλιόφιλους σε κανά μπαράκι τ’ ουρανού. Δεν μπόρεσε λοιπόν να δει τη συμφωνία.
Την είδε ο ηλικιωμένος. Αλλά πώς να την πιστοποιήσει; Ίσως στο μέλλον αν του ζητηθεί, θα έχει να λέει για τούτη τη στιγμή. Και ο σκύλος θα έχει να λέει, αλλά οι σκύλοι σε κανονικές συνθήκες δεν μιλάνε.

Τον τόπο της συνέχισης της συνάντησης τον άκουσαν και οι τέσσερις. Δηλαδή και ο σκύλος. Δεν είναι σίγουρο όμως ότι τον αναγνώρισε. Το αφεντικό του όμως….
Το αφεντικό του και τον τόπο αναγνώρισε και τους ήχους των φωνών.
Και τη γλύκα των λέξεων αισθάνθηκε.
Και κατάλαβε.

Το έργο είναι πια γνωστό.
Η συνάντηση θα φέρει κι άλλη.

“Μα ξέρεις, ψάχνω για δουλειά και τώρα δεν ευκολύνομαι”.
“Δεν πειράζει έχω εγώ. Έ, εντάξει δεν θα πληρώσω τα κοινόχρηστα και θα έρθει ο διαχειριστής να μου χτυπάει, αλλά δεν πειράζει.”

Και η άλλη συνάντηση θα φέρει κι άλλη κι άλλη. Και εισαγωγή στον κύκλο. Στους κύκλους. Των φίλων αρχικά. Και των αδελφών πιο ύστερα.
Οι μανάδες και οι πατεράδες, πίσω από τις κουρτίνες. Να κρατάμε τα προσχήματα.

Και μετά θα τσακωθούνε. Από κοντα και οι γονείς.

“Μα δεν είναι για σένα αυτή η ξεβράκωτη βρε παιδάκι μου”, η μαμά.
“Πού πας με αυτόν τον τεμπελχανά”, η άλλη μαμά.

Στον αρραβώνα θα κάνουνε όλοι χαρές.
Και η κομμώτρια που θα φτιάξει τα μαλλιά της μέλλουσας νύφης και της μαμάς της. Και θα σκάσει το συγγενολόι, κυρίως εκείνη η θεία η ξινή που έχει μαράζι με την κόρη της, που έχει βγάλει μεγάλες τρίχες στα πόδια της. Και μουστάκι.
Όχι η ιστορία δεν έχει δουλειά στο εργοστάσιο. Άλλωστε τα εργοστάσια δεν υπάρχουν πια. Τα κάνανε μεζεδοπωλεία.

Ε δεν μπορεί, θα έχει και καυγάδες.
Η φίλη ας πούμε η από καρδιάς. Φιδάκι καλό. Κάνει και καλό κρεββάτι. Προς το παρόν κάνει τα γλυκά τα μάτια. Δηλαδή την πέφτει ξεδιάντροπα, αλλά προτιμούμε όρους της δεκαετίας του εξήντα.
Ο καυγάς τριγωνικός. Ανασύνταξη της παρέας.

“Σε έχει βάλει στο βρακί της και σε σέρνει από τη μύτη”. Η μαμά είναι αυτή. Η του γαμπρού.
“Ο αχαϊρευτος, ο τεμπέλης. Εσύ κούκλα σαν τα κρύα τα νερά, στραβώθηκες και πήγες μαζί του”. Η άλλη μαμά. Της άλλης πλευράς. Δεν μπορεί να είναι μονόπλευρα τα πράγματα.

Ο κουμπάρος. Παίζει και αυτός. Μια δουλειά γραφείου για να φύγει το μηχανάκι από την μέση. Με αντίδωρο; Ποικίλουν οι πληροφορίες.

Α και οι βραδινές έξοδοι. Ο νεαρός βρήκε δουλειά.
Ο Δήμαρχος είχε υποχρέωση και το έλυσε το θεματάκι. Στην τεχνική υπηρεσία του Δήμου. Επί συμβάσει για αρχή, αλλά με κάτι απεργίες και καταλήψεις θα λυθεί το θέμα. Έτσι λύνονται άλλωστε αυτά.

“Ξέρεις αγαπούλα μου, είναι καλή περίπτωση. Βρέξει χιονίσει ο μισθός θα πέφτει, κι εγώ θα έχω τα απογεύματα ελεύθερα να κάνω καμιά εγκατάσταση. Και τα πρωινά δηλαδή. Σιγά. Όλοι έτσι κάνουνε. Θα την κοπανάω αν με ζητάνε και θα πετάγομαι να κάνω και καμιά δουλειά. Θα τα κονομάμε.”

Βουρ για το γάμο. Ε να μην έχουμε παρανυφάκι το μωρό..

Νυφικό, εκκλησία, ταβέρνα για τη δεξίωση.

“Όχι καλή μου δεν υπάρχουν λεφτά για το …. Κρατήστε τα να ανοίξετε το σπιτικό σας.” Η μέλλουσα πεθερά.
“Μια φορά παντρεύω την κόρη μου, δεν θα το γλεντήσουμε;” Ο μπαμπάς της νύφης. Πρόσωπο υπαρκτό, αλλά συνήθως δεν “παίζουν” οι γνώμες των μπαμπάδων σ’ αυτά. Η παρέμβαση αυτή, εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Α, και τα προσκλητήρια. Ασσορτί με την κουάφ.

Φωτογραφίες, βίντεο, δώρα. Λίστα γάμου καλύτερα.
Και μπάτσελορ παρτυ. Και οι δύο. Ισότης.

Κυριακή στην εκκλησία.
Συγκίνηση, δάκρυα, επίδειξη ρούχων τε και εσωρούχων.
Ο θρίαμβος της κυρίας Σούλας. Της κομμώτριας ντε.
Και χορός.
Πρώτα το Ησαϊα χόρευε, μετά τα τσιφτεντέλια.
Και ένα βαρύ ζεϊμπέκικο για τον γαμπρό.
“Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω…”
Για να οριοθετούνται τα πράγματα.
Η απάντηση “Είμ’ εγώ γυναίκα φίνα ντερμπεντέρισσα…”, ακούστηκε, καταγράφηκε, άλλο αν δεν χορεύτηκε.

Σχόλασε ο γάμος.

Μετά θα έρθουν οι καυγάδες. Ομηρικοί.
“Γιατί βγαίνεις με αυτούς; Τι θα πει ότι τρέχεις σε όλη την περιοχή να κάνεις φροντιστήρια;”
“Και εσύ; Δεν τα βλέπω τα δικά σου, που τρέχεις κάθε τόσο να φτιάξεις το πράγμα της Νίτσας. Φίλη σου λέει ο άλλος, φίδι λέω εγώ”.
“Καλά μου τάλεγε η μάνα μου εμένα!” Και οι δυο μαζί αυτό.

Και η ζωή θα τραβάει την ανηφόρα.
Το παιδί, το δεύτερο παιδί, η παρουσία της Νίτσας, η παρηγοριά του κουμπάρου.
Οι έξοδοι με τις παρέες στα κοσμικά κέντρα. Της παραλίας ως επί το πολύ.
Τα παιδιά στο σχολείο.
Δουλειά στην τράπεζα, για τη σύζυγο αυτή.

Νέοι καυγάδες για το ποτό και το γήπεδο. Για τα λεφτά που δεν φτάνουν.
Για την ώρα και τη στιγμή που βρεθήκανε.
“Ανάθεμα που σε παντρεύτηκα..”
“Ανάθεμα και ξανά ανάθεμα που σε πήρα…”

Ο ηλικιωμένος γέρασε. Ο σκύλος του στα τελευταία του κι αυτός.
Οι διαδρομές τους μικρύνανε.
Δύσκολο το περπάτημα πια. Και για τους δυο.

Απόψε μόνο ξεμακρύνανε. Φτάσανε εκεί που βρέθηκαν δεκαπέντε χρόνια πριν.

“Μόλις είχαν ξεκινήσει”, ακούστηκε καθαρά η γυναικεία φωνή να δικαιολογείται. “Γι αυτό δεν είχα ανάψει τα φώτα”.
Απάντηση στις φωνές του οδηγού που έχοντας σταματημένο το αυτοκίνητο πάνω στην στροφή, διαμαρτυρόταν φωνάζοντας ή και μπορεί να φώναζε διαμαρτυρόμενος.
“Καλό το επιχείρημα ε; Μόλις είχα ξεκινήσει και γι αυτό δεν άναψα τα φώτα του δίκυκλου. Ε τώρα αν με χτύπαγες, θα το βλέπαμε το θεματάκι”

Ναι, λίγο πριν.
Τα φρένα στρίγγλισαν. Οι φωνές των σκυλιών, από τα μπαλκόνια των διπλανών πολυκατοικιών ξεσήκωσαν τον κόσμο.
Μερικά παράθυρα άνοιξαν, δυο τρεις μπαλκονόπορτες άφησαν να περάσει ο ιδιοκτήτης τους, προς τα κάγκελα του μπαλκονιού.

Άντε πάλι από την αρχή…

Ένα ανάγνωσμα με στοιχεία της καθημερινής ζωής.
Όχι βουκολικόν, όχι λαϊκοηρωικόν.
Πάει να πει μήτε Γκόλφω και Τάσος, μήτε λήσταρχος Νταβέλης.

Ένα ανάγνωσμα με πρόσωπα πρωταγωνιστές της καθημερινής ζωής.
Εκείνον και εκείνη. Να έχει και λίγο έρωτα και κάποιες δόσεις κουτσομπολιού για να κρατάει το ενδιαφέρον.

Από το ανοιχτό μπαλκόνι της απέναντι πολυκατοικίας, η φωνή της αοιδού, έφτανε έως κάτω το δρόμο.
“Η ζωή μας κύκλους κάνει …“
Η φωνή του ενοίκου, που μερακλωμένος συνόδευε το τραγούδι, βαριά και φάλτσα.
Δεν μπορεί να είναι όλα τέλεια…