Αυτός.
Γύρω στα εξήντα.
Πρόσωπο σκαμμένο. Σκληρό.
Μουστακάκι ποντικοουρά αλά Ντάγκλας Φέρμπαξ, σκουρόχρωμο. Η μαντέκα σε δράση.
Μαλλί φρεσκοβαμμένο καστανό. Η μπογιά ορατή σε όλο το κεφάλι.
Ανάστημα μέτριο. Ντυμένος με ρούχα στις αποχρώσεις του καφέ.

Η γυναίκα του.
Πρώην γυναίκα του για την ακρίβεια.
Ξανθιά. Σώμα όμορφο. Και πρόσωπο επίσης.
Φρύδια με μεγάλες καμπύλες. Μάτια τονισμένα με μολύβι και διακριτική σκιά. Μαύρο τζην στενό, μαύρη μπλούζα με χρυσό σχέδιο στο στήθος. Το ίδιο εφαρμοστή για να αναδεικνύει τις καμπύλες της.
Ηλικία γύρω στα σαράντα.

-Δεν θέλησα να κάνω πάλι οικογένεια. Μόνη μου μεγάλωσα το παιδί μου. Δουλεύω σε δυο δουλειές.
Έχουμε πολλούς γνωστούς και μπορεί να τον παρακολουθούν. Τα μαθαίνουμε τι κάνει. Αν κάνει κάτι κακό θα μου το πουν.
Ο αδελφός του πρώτος μαθητής. Τώρα είναι στο πανεπιστήμιο. Οι καθηγητές στο φροντιστήριο με φώναζαν και μου έλεγαν ότι είναι διάνοια.
Δεν ξέρω γιατί αυτός είναι έτσι. Δυο παιδιά τόσο διαφορετικά.
Μιλούσα εχτές με ένα καθηγητή από το Πανεπιστήμιο. Τα ίδια μου έλεγε. Είναι η ηλικία αυτή. Να κάνω υπομονή και να προσέχω. Ένα δυο χρόνια οπωσδήποτε.
Γυρίζω κουρασμένη από τη δουλειά.
Δυο δουλειές κάνω. Τι να πρωτοπρολάβω;
Και ο πατέρας του, τα συζητάμε. Τι να σου κάνει κι αυτός; Μισός άνθρωπος. Έχει κάνει τρεις εγχειρίσεις στην καρδιά.

-Θα τον σκοτώσω. Να πάει να βρει την οικογένεια. Να ξαπλώσει μπροστά τους στο πάτωμα και να ζητάει συγνώμη.
Να φιλήσει το χέρι της μάνας για να τον συγχωρέσει.
Εγώ θα τον πάω. Πού είναι η διεύθυνση..
Δεν τα μπορώ αυτά. Δεν τα μπορώ…
Αλλά βλέπεις, τι να σου κάνω. Δεν μεγαλώνει μαζί μου.
Με τη μάνα του μεγαλώνει.
Αυτή. Αυτή …
Αυτή όλη την μέρα γυρίζει. Τον παρατάει μόνο του.
Όσο τον είχα εγώ, δεν τα έκανε αυτά.
Αν τον είχα εγώ, δεν θα ήταν έτσι.
Τον μεγάλο που τον είχα, είναι άλλο παιδί.
Γι αυτόν τα μαθαίνω από τον μεγάλο. Πού να τη βρω τη μάνα τους.
Όλη μέρα.. πφφφφ
Δεν έχω εγώ την κηδεμονία και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αυτή την έχει.
Θα τα πω στο μεγάλο γιο μας να της τα πει. Θα την ειδοποιήσω μ’ αυτόν. Μέσω αυτού συνεννοούμαστε.
Πού να την βρω εγώ.
Θα της πω να έρθει να μιλήσει κι αυτή. Να τ΄ακούσει κι αυτή.
Αλλά τι περιμένεις. Δεν ενδιαφέρεται. Όλη ημέρα γυρίζει.

-Ναι, μιλήσαμε με τον πατέρα του.
Γιατί να τα κάνει αυτά; Είναι καλό παιδί.
Αλλά μεγαλώνει μόνος του. Εγώ πρέπει να τρέχω σε δυο δουλειές. Λείπω όλη την ημέρα. Πώς θα ζήσουμε;
Ο πατέρας του είναι μισός άνθρωπος. Έχει κάνει τρεις εγχειρίσεις. Ο γιος μου τού μιλάει μόνο όταν θέλει να κρύψει κάτι. Εμένα με φοβάται.
Τώρα εκείνος έχει δική του οικογένεια.
Παντρεύτηκε ξανά και έφυγε.
Ίσως αυτό φταίει.
Δεν βλέπει το παιδί πατέρα μέσα στο σπίτι. Δεν υπάρχει άντρας μέσα στο σπίτι και γι αυτό νομίζει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Λόγια απολογητικά.
Λόγια θυμωμένα.
Λόγια συνεσταλμένα.
Λόγια καταγγελτικά.
Λόγια σε σπασμένα ελληνικά.

Λόγια φοβισμένα.

Είναι δύσκολη η γλώσσα. Όλα είναι δύσκολα, ακόμα κι αν ζεις στην ξένη χώρα περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια…