Ότι έχω πιει καλύτερη σοκολάτα είναι γεγονός.
Τουλάχιστον και για σήμερα εξασφάλισα την απόλαυσή της.
Δίπλα στο ποτάμι.
Μακριά από το αγριεμένο πλήθος και τις πολλές συζητήσεις κι ομιλίες.
Παρέα με τις σκέψεις μου και το σημειωματάριό μου.

Κοιτάζω τα συντριβάνια, επάνω στην σκεπασμένη κοίτη του ποταμιού.

Συλλογιέμαι τι αξίζει να σημειωθεί από το σημερινό πρωινό.

Δυο τρεις συζητήσεις με σχετικά επιπόλαιη προσέγγιση των θεμάτων.
-Σκοποί της εκπαίδευσης. Μάλλον μου έχουν γίνει μονομανία οι σκοποί κάθε είδους δραστηριότητας.
-Κοινωνικοί προβληματισμοί. Μπορεί κάποιος που έκανε αλλαγή φύλου, να είναι εκπαιδευτικός στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση; Ερώτημα που οδήγησε σε σειρά αναλόγων προβληματισμών.
-Οικονομικά του κράτους. Φόροι και δαπάνες. Πολιτικές επιλογές και κομματικές συνάμα.

Συνήθως δεν αντιλαμβάνονται οι συνομιλητές μου το τι λέω. Μάλλον χρειάζεται να βρω πιο απλό τρόπο επικοινωνίας. Σκέψη που την έχω κάνει πάμπολλες φορές, αλλά δεν είμαι και πολύ διατεθιμένος να το ψάξω.
Γιατί άλλωστε.

Τουλάχιστον δρομολογήθηκαν λύσεις για ένα δυο θέματα.
Να δω την αγωνία του πατέρα να παίρνει τέλος.
Του ενός.
Του δεύτερου δεν ξέρω πότε και αν.
Αλλά και πώς μπορώ να παίρνω όλα τα προβλήματα επάνω μου;

Λόγια και σκέψεις που γράφονται στο χαρτί.
Λόγια και σκέψεις που θέλουν να κρατήσουν στη σκιά την άσχημη διάθεση.
Διάθεση κακή εξ αιτίας πραγμάτων που με έχουν στεναχωρήσει.

Με έχει ενοχλήσει πολύ όσα βγήκαν στα φόρα εχτές.

Το επεισόδιο συνέβη πριν μια εβδομάδα.
Όπως φαίνεται όμως παρέμεινε και παραμένει ανοιχτό.

Το πρόβλημά μου δεν έχει να κάνει με την ουσία του επεισοδίου. Δηλαδή με το ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο.
Έχει να κάνει με τα “απόνερα”, που λέω τελευταία.
Με τις εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν.
Περισσότερο έχει να κάνει με τις στάσεις που εκδηλώθηκαν προς το πρόσωπό μου
Ανεξάρτητα από το ψέμα της αφετηρίας.

Αξίζει τον κόπο να συγκρούεσαι με τους άλλους για τα οράματά σου;
Κατ’ αρχήν ναι.
Κατηγορηματικά.
Κατ’ αρχήν όμως, γιατί αν αυτά τα οράματα δεν απηχούν τη συλλογική θέληση και διάθεση, τότε το τίμημα μπορεί να είναι η μοναξιά.
Και ίσως, σε προχωρημένη κατάσταση, η διαβολή.

Ναι, η αλήθεια είναι ότι το συναίσθημα που με διακατέχει είναι πικρία.
Το ψέμα για τη σύγκρουση, το θεωρούσα αν όχι δεδομένο, αναμενόμενο.
Την επιλογή της πλευράς, που θα στεκόντουσαν άνθρωποι που ξέρουν τον τρόπο που σκέπτομαι και δρω, δεν θεωρούσα δεδομένη.
Πιο σωστά τη φανταζόμουν διαφορετική.

Φυσικά και δεν είναι η πρώτη φορά που εισπράττω αγνωμοσύνη.
Ούτε και είμαι ο πρώτος.
Ούτε και πρόκειται για κάποια ειδική κατάσταση.

Είναι όμως τουλάχιστον ενοχλητικό..

Δεν μου ταιριάζει να θέτω διλήμματα σε άλλους, ούτε και μου αρέσει να επιλέγομαι μέσω διλημμάτων.
Τι νόημα έχει κάτι τέτοιο;
Είτε έχεις αποδοχή είτε όχι.
Τουλάχιστον για μένα δεν έχει κανένα.

Η αλήθεια είναι πάντως πως έχω ενοχληθεί πολύ.

Η μεταφορά μιας συζήτησης, εχτές μετά το μεσημέρι, χωρίς να είναι ή να υπάρχει ψήγμα διαβολής -ίσα, ίσα ήταν ευθεία καλοπροαίρετη αντιπαράθεση, μου γέννησε αυτά τα συναισθήματα.
Η αντιπαράθεση κατά τη συζήτηση αυτή-σε ήπιους τόνους και με επιχειρήματα- έγινε ενώ παράλληλα, σε δεύτερο χρόνο, γινόταν ανάκληση εικόνων και άλλων συγκρούσεων.

Εν τέλει, ξανά το ερώτημα, οι επιλογές μου, επιλογές πορείας μιας ζωής, με στόχους θεωρητικά από κοινού με τους συνεργάτες μου, πόσο αποδεκτές είναι και από τους υπόλοιπους;

Πόσο υποκριτική είναι η στάση τους ή πόσο λαθεμένη είναι δική μου εκτίμηση;

Πόσο και σε πόσους έχει γίνει αντιληπτό ότι χρόνια τώρα δεν αντιτίθεμαι σε πρόσωπα, ούτε υποστηρίζω πρόσωπα, παρά μόνο ιδέες;

Ιλισσός 18-10-2006 ώρα περίπου 11 το πρωί ..