Στα μάτια η λύπη. Μπορεί και απόγνωση.
Και η ντροπή.
Μάλλον δεν έχει λεφτά…
Σίγουρα δεν έχει λεφτά.
Άλλωστε και η στέγη του θα καλυφθεί από έρανο.
Δεν έχει άλλον να απευθυνθεί.
Προσπάθησα να αποφύγω αυτά τα μάτια.
Έκανα ότι δεν κατάλαβα τι ήθελε να μου πει, όταν μου έδειξε ένα χαρτί της υπηρεσίας.
Πώς να συνεχίσω να βοηθάω;
Απλά αγωνίζομαι να αναβάλω το τέλος.
Προσπαθώ να το αναβάλω.
Και δεν βλέπω να έρχεται η λύση ….

Και πόσα να δώσω;

Άργησε.

Μεγάλος στην ηλικία.
Άρρωστος. Με πολλά εγκεφαλικά.
Έτσι και αλλιώς είχε πρόβλημα και όταν δούλευε.
Η τάξη γι αυτόν, ήταν ένα μαρτύριο.
Με δεκανίκι στεκόταν. Πολύ συχνά εμένα.
Θα έπρεπε να έχει πάρει σύνταξη.

Τώρα ψάχνει τα ένσημά του.
Και τον εαυτό του.
Ήρθε σήμερα. Αφορμή να μου δείξει μια καρτέλα του ΙΚΑ.
-Να πας κάτω στο λογιστήριο. Εκεί θα έπρεπε να σου πουν γιατί δεν έχουν κολλήσει τα ένσημα.
-Ναι, θα πάω. Έλεγα μήπως ξέρεις εσύ.
-Πώς να ξέρω; Δεν γνωρίζω τι κάνει το λογιστήριο.
-Ωραία θα πάω. Μήπως έχεις να μου δώσει πενήντα ευρώ. Έχω ξεμείνει….
– …….
- …….
-Ορίστε. Αλλά η κόρη σου; Ο γαμπρός σου;
- Λείπει στο νησί.

Ήταν αυτός που πρόλαβε τον άλλο …
Και δεν μπορώ να του αρνηθώ. Έχω πάντα μπροστά μου άλλες εικόνες ….

Δυο από τις διακοπές της πρωινής συζήτησης.

Εκείνης που στάθηκε αφορμή να έρθουν μπροστά, όσα βρίσκονται στο πίσω μέρος του μυαλού …
Ή που έγινε, επειδή τα πίσω πίεζαν να έρθουν μπροστά.
Και που μετά, μπορεί και από πριν, ενδεχομένως και επειδή έγιναν οι διακοπές, όλα ξαναμπήκαν στη σειρά.
Και στην τάξη.
Όπως ήταν και παραμένουν προδιαγεγραμμένα.
Αυτά που ακόμα δεν θέλω να αλλάξουν.
Δεν έχω και τη δυνατότητα να τα αλλάξω.

Οι εικόνες ..

Φοβάμαι να βρεθώ στην κατάσταση των εικόνων ….
Και η ανατροπή της σειράς δεν εγγυάται τίποτα.
Αντίθετα προδικάζει …

Και χωρίς τις διακοπές αυτές, η πορεία των πραγμάτων θα ήταν η ίδια.
Τουλάχιστον όσο δεν αλλάζουν οι προϋποθέσεις.
Δεν τολμάω να ρισκάρω.
Οι διακοπές απλώς σκιαγράφησαν την εικόνα του αποτελέσματος μιας ανατροπής.

Γιατί τα γράφω αυτά εδώ;

Ίσως γιατί, ευτυχώς, είμαι ο μόνος αναγνώστης τους.