Ένα ούζο και μεζές που πρέπει να παραγγελθεί ξεχωριστά …

Οι μυρουδιές του κύμινου και των τουρσιών, ανάμεικτες με τις μυρουδιές των άλλων βοτάνων και των μυρουδικών που περιμένουν τους αγοραστές μέσα στα ανοιχτά τσουβάλια.
Καφενείο λαϊκό. Λαϊκό όχι λαϊκοφανές.

-Ένα ούζο σκέτο. Χωρίς παγάκια.

Μα εντελώς σκέτο το έφερε; Χωρίς μεζέ; Ας περιμένω λίγο μήπως

των επιλογών στάσεων και στόχων …

Ότι έχω πιει καλύτερη σοκολάτα είναι γεγονός.
Τουλάχιστον και για σήμερα εξασφάλισα την απόλαυσή της.
Δίπλα στο ποτάμι.
Μακριά από το αγριεμένο πλήθος και τις πολλές συζητήσεις κι ομιλίες.
Παρέα με τις σκέψεις μου και το σημειωματάριό μου.

Κοιτάζω τα συντριβάνια, επάνω στην σκεπασμένη κοίτη του

Ο παππούς η γιαγιά και ο σκύλος

Έζησα γιατί είχα το σκύλο στην αγκαλιά
Είμαι και καρδιοπαθής
Καθόμουν στο περβάζι του παραθύρου και είχα το σκύλο αγκαλιά

Η γυναίκα μου ήταν δίπλα μου πάνω στην καρέκλα.

Δηλαδή, αν έπαιρνες αγκαλιά τη γυναίκα σου; Μήπως θα ήταν καλύτερα;

Τα προτείνω ανεπιφύλακτα. Ακόμα κι αν δεν έχετε σχέση με την εκπαίδευση

Χωρίς πολλά λόγια, προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβαστούν αυτά τα δύο άρθρα.
Εδώ και εδώ.

Η πρόταση απευθύνεται ακόμα και σε όσους δεν έχουν, ούτε θέλουν να έχουν σχέση με την εκπαίδευση ..

Η ευθύνη απέναντι στη νέα γενιά και ποιος θα την αναλάβει;

Οι γνωστοί “καμπαλέρος” των τηλεοπτικών παραθύρων, ρωτούσαν χτες βράδυ στις ειδήσεις ένα μαθητή, για τα αιτήματα που έχουν οι μαθητές που κάνουν καταλήψεις.

Και εκείνος είπε:
-Είμαι μαθητής σε ΤΕΕ. Κάνουμε κατάληψη για να καταργηθούν τα ΕΠΑ.Λ και τα ΕΠΑ.Σ, και να παραμείνουν τα ΤΕΕ, γιατί με τα ΕΠΑ.Λ καταργούνται εικοσιπέντε ειδικότητες που τώρα υπάρχουν, και μάλιστα μερικές από αυτές που συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον της πλειψηφίας των μαθητών και μαθητριών (Αλήθεια είπε ο μαθητής. Μόνο που τη μείωση αυτή των ειδικοτήτων, δεν την κάνει ο Νόμος, αλλά η υπουργική απόφαση που εξέδωσε κατ’ επιταγή του Νόμου η Υπουργός Παιδείας. Η απόφαση αυτή είναι εύκολο να αλλάξει και δεν χρειάζεται τα παιδιά να χάνουν μαθήματα για να γίνει αυτό)

Την Τετάρτη, στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, το πανώ έγραφε:

Δωδεκάχρονο Ενιαίο Δημόσιο σχολείο.

Δηλαδή ο μαθητής μετείχε σε ένα συλλαλητήριο, που οι λοιποί μετέχοντες ζητούσαν να καταργηθούν ΟΛΕΣ οι ειδικότητες και να μην υπάρχει καν τεχνικό σχολείο στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Φυσικά, αυτή την τελευταία παρατήρηση, ουδείς εκ των “καμπαλέρος” των τηλεοπτικών παραθύρων έκανε, γιατί πολύ απλά δεν έχει ιδέα περί του πράγματος.
Αυτοί είναι εκεί για το σόου.

Ούτε και ο Γενικός Γραμματέας του ΥΠΕΠΘ,ο οποίος ήταν καλεσμένος κι αυτός, παρατήρησε κάτι, αφού το Υπουργείο εισήγαγε μεν το Νόμο και η Βουλή τον ψήφισε, αλλά έκτοτε ουδεμία αναφορά έχει γίνει γι αυτόν, ώστε να καταλάβει ο κόσμος τι άλλαψε.
Σε δυο συνεντεύξεις μάλιστα που έδωσε σε μεγάλες εφημερίδες η Υπουργός, δεν είπε κουβέντα, αν και της δόθηκε η αφορμή.
Ή το ξέχασε ή δεν έχει ιδέα τι γίνεται μέσα στο Υπουργείο της….

Ο συγκεκριμένος Νόμος έχει πολλά κενά και η συγκεκριμένη Υπουργική απόφαση θα δημιουργήσει τεράστα προβλήματα. Τα έχω σημειώσει εδώ. ‘
Ομως, το θέμα μου δεν είναι ο Νόμος.

Είναι οι μαθητές.

Είναι οι μαθητές που μπλεγμένοι κι αυτοί όπως ολόκληρη σχεδόν η κοινωνία, μέσα σε ένα τεράστιο σωρό αντεγκλήσεων, άναρθρων κραυγών, αλληλοκατηγοριών και δικολαβίστικων τάχα μου επιχειρημάτων, προσπαθούν να βάλλουν μια φωνή και να πουν,

-Φτάνει πια. Θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο και τον θέλουμε τώρα. Αν δεν μπορείτε να τον φτιάξετε, σηκωθείτε να φύγετε.

Το δυστύχημα είναι ότι εμείς οι μεγάλοι έχουμε γίνει ιδιαίτερα επιτήδειοι και επικίνδυνοι πια.
Αυτή την κραυγή της νέας γενιάς την κάνουμε να ακούγεται σαν να λέει:

Συνεχίστηκε να κάνετε ό,τι κάνετε. Εμείς σας παρατηρούμε, σας αντιγράφουμε και ετοιμαζόμαστε να κάνουμε τα ίδια με εσάς. Τι; Κορόιδα είμαστε;

Και εικονικά φροντιστήρια ….

Αν στην Ελλάδα η έννοια του φροντιστηρίου είναι συνυφασμένη με το σχολείο -συχνά από την αρχή ώς το τέλος της επίσημης εκπαιδευτικής διαδικασίας-, σε χώρες όπως η Βρετανία και οι ΗΠΑ συνίσταται συνήθως σε μια περιστασιακή έξτρα βοήθεια, κατά κανόνα σε περιόδους εξετάσεων. Τα τελευταία χρόνια, όμως, ο αριθμός των μαθητών που έχουν ανάγκη αυτή τη βοήθεια αυξάνεται, όπως άλλωστε αυξάνεται και το χρονικό διάστημα για το οποίο την επιζητούν …..

Ολόκληρο το άρθρο της Λήδας Παπαδοπούλου στη στήλη Πλανήτης Γη της Ελευθεροτυπίας του Σαββάτου 14-10-2006, εδώ.

Η συζήτηση για το πρόβλημα του είδους της παρεχόμενης εκπαίδευσης στα σχολεία, αλλά και για την ίδια την φύση, τη χρησιμότητα και τους σκοπούς του σχολείου, από όσο φαίνεται, δεν θα αργήσει να ανοίξει και σε παγκόσμιο επίπεδο…

Περί τρικυμίας εν κυβερνητικώ κρανίω, λόγω καταλήψεων …

Κυβερνητικός εκπρόσωπος έφα.

Ας μπουν όλα τα παιδιά στα σχολεία να ψηφίσουν και θα δείτε ότι θα σταματήσουν αμέσως οι καταλήψεις.

Καλά κύριε Υπουργούλη μου (και παλιέ γείτονα και παλιέ ομοϊδεάτη ) και με όλο το σεβασμό δηλαδή, εκφράζετε σοβαρά την Κυβέρνηση με αυτά που λέτε;
Είναι άποψη της Κυβέρνησης αυτή;

Δηλαδή, αν υποθέσουμε ότι μπαίνουν τα παιδιά στα σχολεία, κάνουν Γενικές Συνελεύσεις, και με ποσοστό, ας πούμε 51%, αποφασίσουν υπέρ των καταλήψεων, η Κυβέρνησή σας θα λέει ότι είναι όλα καλά;

Έχει η Κυβέρνηση την άποψη ότι οι καταλήψεις των σχολείων, είναι μια νόμιμη ενέργεια, αν αποφασιστεί από την πλειοψηφία των μαθητών ενός σχολείου;

Είστε καλά ή στην προσπάθειά σας να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα και να ρίξετε σε άλλους τις ευθύνες για τις δικές λαθεμένες πολιτικές και παραλείψεις, δεν καταλαβαίνετε τι λέτε;

Αντιμεθαύριο …

Τα παράθυρα στις ειδήσεις σήμερα ρωτούσαν.

-Τι ήθελαν ξένα στοιχεία στην πορεία των εκπαιδευτικών;

Η ερώτηση μοιάζει λογική.

Και αυτό, το ότι μοιάζει λογική, την κάνει τραγική.

Εκμηδενισμός της κοινωνικής αλληλεγύης.

Η ανθρώπινη ερώτηση ώφειλε να είναι:
- Γιατί μόνο τόσοι λίγοι πολίτες, από άλλους χώρους στέκονται δίπλα σε μια κοινωνική ομάδα που αγωνίζεται.

Σήμερα να διώξουμε τους μη σχετικούς από την πορεία.
Αύριο να αντιταχθούμε όλοι στην όποια διεκδίκηση του άλλου.
Μεθαύριο να αφήσουμε το δεινοπαθούντα μόνο του.

Αντιμεθαύριο να απολλαύσουμε τη δική μας μοναξιά.
Ή να κλάψουμε.
Ο καθένας μόνος …

Αυτοκριτική

Και όμως δεν ξέρω την ιστορία κανενός.
Συνεργάτες τα τελευταία πέντε χρόνια.
Συνάδελφοι με κάποιους από το χίλια ενιακόσια εβδομήντα έξι.
Και όμως δεν ξέρω την ιστορία κανενός.
Μερικά μικρά επεισόδια της καθημερινότητάς του μόνον.

Είμαι τόσο εγωκεντρικός;

συμπλήρωμα …

Στα μάτια η λύπη. Μπορεί και απόγνωση.
Και η ντροπή.
Μάλλον δεν έχει λεφτά…
Σίγουρα δεν έχει λεφτά.
Άλλωστε και η στέγη του θα καλυφθεί από έρανο.
Δεν έχει άλλον να απευθυνθεί.
Προσπάθησα να αποφύγω αυτά τα μάτια.
Έκανα ότι δεν κατάλαβα τι ήθελε να μου πει, όταν μου έδειξε ένα χαρτί της υπηρεσίας.
Πώς να συνεχίσω να βοηθάω;
Απλά αγωνίζομαι να αναβάλω το τέλος.
Προσπαθώ να το αναβάλω.
Και δεν βλέπω να έρχεται η λύση ….

Και πόσα να δώσω;

Άργησε.

Μεγάλος στην ηλικία.
Άρρωστος. Με πολλά εγκεφαλικά.
Έτσι και αλλιώς είχε πρόβλημα και όταν δούλευε.
Η τάξη γι αυτόν, ήταν ένα μαρτύριο.
Με δεκανίκι στεκόταν. Πολύ συχνά εμένα.
Θα έπρεπε να έχει πάρει σύνταξη.

Τώρα ψάχνει τα ένσημά του.
Και τον εαυτό του.
Ήρθε σήμερα. Αφορμή να μου δείξει μια καρτέλα του ΙΚΑ.
-Να πας κάτω στο λογιστήριο. Εκεί θα έπρεπε να σου πουν γιατί δεν έχουν κολλήσει τα ένσημα.
-Ναι, θα πάω. Έλεγα μήπως ξέρεις εσύ.
-Πώς να ξέρω; Δεν γνωρίζω τι κάνει το λογιστήριο.
-Ωραία θα πάω. Μήπως έχεις να μου δώσει πενήντα ευρώ. Έχω ξεμείνει….
- …….
- …….
-Ορίστε. Αλλά η κόρη σου; Ο γαμπρός σου;
- Λείπει στο νησί.

Ήταν αυτός που πρόλαβε τον άλλο …
Και δεν μπορώ να του αρνηθώ. Έχω πάντα μπροστά μου άλλες εικόνες ….

Δυο από τις διακοπές της πρωινής συζήτησης.

Εκείνης που στάθηκε αφορμή να έρθουν μπροστά, όσα βρίσκονται στο πίσω μέρος του μυαλού …
Ή που έγινε, επειδή τα πίσω πίεζαν να έρθουν μπροστά.
Και που μετά, μπορεί και από πριν, ενδεχομένως και επειδή έγιναν οι διακοπές, όλα ξαναμπήκαν στη σειρά.
Και στην τάξη.
Όπως ήταν και παραμένουν προδιαγεγραμμένα.
Αυτά που ακόμα δεν θέλω να αλλάξουν.
Δεν έχω και τη δυνατότητα να τα αλλάξω.

Οι εικόνες ..

Φοβάμαι να βρεθώ στην κατάσταση των εικόνων ….
Και η ανατροπή της σειράς δεν εγγυάται τίποτα.
Αντίθετα προδικάζει …

Και χωρίς τις διακοπές αυτές, η πορεία των πραγμάτων θα ήταν η ίδια.
Τουλάχιστον όσο δεν αλλάζουν οι προϋποθέσεις.
Δεν τολμάω να ρισκάρω.
Οι διακοπές απλώς σκιαγράφησαν την εικόνα του αποτελέσματος μιας ανατροπής.

Γιατί τα γράφω αυτά εδώ;

Ίσως γιατί, ευτυχώς, είμαι ο μόνος αναγνώστης τους.