τηλεοπτικά..

Μια εκπομπή της ιδιωτικής τηλεόρασης και μάλιστα ψυχαγωγικού χαρακτήρα, όπως το Dream Show, λογικά δεν έχει άμεση σχέση με την εκπαίδευση.
Έμμεση όμως σίγουρα έχει.

Τουλάχιστον στο μυαλό του υπογράφοντος.

Μερικές σκέψεις τις κατέγραψα εδώ.
Νομίζω ότι έχουν ένα ενδιαφέρον, όχι εντασσόμενες στις κατηγορίες “εκπαίδευση” και “Παιδεία”, αλλά στα “συναφή”.

… της πολιτικής οικονομίας των εκπομπών διασκέδασης.

Μερικές σκέψεις με αφορμή το Dream Show.

Η αναγγελία έναρξής του ήταν 9μμ χτες Παρασκευή.
Ξεκίνησε μετά τις 9.30μμ.
Τριάντα λεπτά χρόνου διαφημίσεων.
Χίλια οκτακόσια δευτερόλεπτα.
Και 50 ευρώ να χρεώνεται το δευτερόλεπτο, έχουμε εισπράξεις της τάξεως των 90.000 ευρώ, πριν καν ξεκινήσει η εκπομπή.

Η διαδικασία επιλογής των τραγουδιστών, που θα πέρναγαν στην επόμενη φάση, παρουσιάζει πολλαπλό ενδιαφέρον.
Πρόκειται για επίφαση ‘δημοκρατίας” ή προάγγελο νέων λειτουργιών;

Κάθε διαγωνιζόμενος αξιολογήθηκε από δυο κριτικές επιτροπές με άνιση κατανομή ψήφων και συνυπολογίστηκαν ψήφοι αν κατάλαβα καλά, και από τηλεφωνικά μηνύματα.

Σε κάθε διαγωνιζόμενο, έδιναν 4 λεπτά προκειμένου να τον ψηφίσουν οι κάθε μορφής θεατές.

Μετείχαν 24 υποψήφιοι, επί 4 λεπτά, σημαίνει ότι για 96 λεπτά της ώρας ή 60 επί 96 για 5760 δευτερόλεπτα κινήθηκαν μηνύματα που αφορούσαν στην επιλογή των διαγωνιζομένων.

Παράθεση αριθμών αυτά, με το δικό τους ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι από τα πιο σημαντικά.

Η δυνατότητα να ψηφίζουν οι θεατές και οι τηλεθεατές, παρουσιάζει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον

Κατ’ αρχήν έχουμε συγκρότηση ενός “Δήμου”.
Μια ομάδας που αποκτά “αποφασιστική” δύναμη.

Χαρακτηριστικά της ομάδας
Δεν υπάρχει όριο ηλικίας.
Είναι αδιάφορη η κοινωνική προέλευση.
“Αποφασιστική” δύναμη που δεν είναι προκαθορισμένη.
Το κάθε μέλος αποφασίζει πόση πολιτική δύναμη διαθέτει ανάλογα με τα χρήματα, που θέλει να διαθέσει.
Παρακολουθεί αυτή την εκπομπή ή άλλες διασυνδεόμενες.
Γνωρίζει να χειρίζεται στοιχειωδώς την τεχνολογία των τηλεπικοινωνιών.
Η δράση των μελών αυτού του “Δήμου” εκδηλώνεται άμεσα με τον επηρεασμό της θέσης των διαγωνιζομένων στην τελική κατάταξη .
Έμμεση εκδήλωση της δράσης, με τη διαμόρφωση και τον επηρεασμό της μουσικής παραγωγής και τις οικονομικές λειτουργίες στο χώρο της διασκέδασης.

Τα μέλη της κοινότητας αυτής αποτελούν ομάδα-στόχο για τους έχοντες λόγο στην εκπομπή (παρουσιαστής κριτές κλπ) ώστε να επηρεαστούν και να επιλέξουν εκείνους τους διαγωνιζόμενους, για τους οποίους ενδιαφέρονται οι συντελεστές της εκπομπής.

Όλη η εκπομπή φαίνεται ότι αποτελεί ή επιχειρεί να αποτελέσει το δίαυλο και το μηχανισμό ελέγχου της νυχτερινής διασκέδασης.

Η συμμετοχή στην εκπομπή διαγωνιζομένων, που εργάζονται αρκετά χρόνια στο χώρο της διασκέδασης, τα διαμειβόμενα με μέλη της επιτροπής που είναι ταυτόχρονα και μάνατζερς ή επιδιώκουν να γίνουν μάνατζερς, λογικά δηλώνουν ότι ο οικονομικός αυτός χώρος ήδη έχει αλωθεί από τους μάνατζερς.

Αυτοί, οι μάνατζερς, με τη σειρά τους δίνουν το δικό τους σόου για να εξασφαλίζουν τη συνέχεια της θέσης τους εκεί.

Η κα Ναταλία Γερμανού έβγαλε ολόκληρο λόγο υπέρ της παραμονής υποψηφίου-ο οποίος είχε και πολύ καλή παρουσία- και για τον οποίο ομολόγησε ότι τον γνωρίζει από πολύ καιρό.
Φανερή προσπάθεια να σπρώξει τον … προστατευόμενο; πελάτη της; μικρή σημασία έχει τι ακριβώς σχέση έχουν.
Ο κος Ηλίας Ψινάκης, κουνούσε το κεφάλι του τάχα μου απειλητικά, όταν μια άλλη διαγωνιζόμενη δήλωσε ότι εφέτος δεν θα κάνει ό,τι έκανε και πέρυσι και θα παραμείνει στην εκπομπή. Η συγκεκριμένη διαγωνιζόμενη δήλωσε ότι τραγουδάει πολλά χρόνια σε κέντρα διασκέδασης της παραλίας.
Τι να σημαίνει άραγε η παρουσία της εκεί, εκτός από το ότι πιθανόν να έχει περιέλθει σε επαγγελματικά αδιέξοδα και προκειμένου να συνεχίσει να εργάζεται οφείλει να αυξήσει την αναγνωρισιμότητά της και ότι είναι πιθανόν ο μάνατζέρ της να την υποχρέωσε να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο και να πειθαρχήσει αυτή τη φορά;

Τα δυο τελευταία παραδείγματα, αναδεικνύουν και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό κατά τη γνώμη μου.

Αναδεικνύουν το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι εργασιακοί χώροι, καταλαμβάνονται από μεσάζοντες, τους λένε μάνατζερς ή και συμβούλους σταδιοδρομίας, οι οποίοι απομακρύνουν με πολλούς τρόπους, οποιονδήποτε δεν τελεί υπό τη δική τους προστασία, για να τοποθετήσουν το δικό τους πελάτη.
Φυσικά με το αζημίωτο!!!

Ίσως στους πολλούς να είναι άγνωστος ο όρος “σύμβουλος σταδιοδρομίας”, όμως στις νέες συνθήκες αγοράς έχουν ήδη κάνει την εμφάνισή τους και αναλαμβάνουν τους πελάτες τους από την εποχή των σπουδών τους έως και τη συνταξιοδότησή τους.
Και φυσικά δεν αναφέρομαι στα επαγγέλματα που συνδέονται με τους χώρους της διασκέδασης, αλλά σε όλους σχεδόν τους εργασιακούς χώρους.

Η συνολική συμπεριφορά του κ. Α. Μικρούτσικου, αν απεκδυθεί από τους αστεϊσμούς και τα πειράγματα, που αποτελούν τεχνική προσέλκυσης του ενδιαφέροντος, έδειχνε μιαν αγωνία. Αγωνία που δεν μπορεί να την αποδώσει κανείς παρά στις οικονομικές επιπτώσεις που θα έχουν οι λειτουργίες του.
Είναι χαρακτηριστικό ότι αναγκάστηκε ( να δηλώσει πως όλοι οι διαγωνιζόμενοι (και τότε γιατί διαγωνίζονταν) θα συμμετάσχουν κατά κάποιο τρόπο στην εκπομπή άμεσα ή στο αμέσως προσεχές μέλλον, όταν διαπίστωσε ότι τα αποτελέσματα που έρχονταν από τις τηλεπικοινωνιακές παρεμβάσεις του κοινού (θεατές και τηλεθεατές) μετέβαλλαν την κατάταξη κατά τρόπο μη επιθυμητό.
Και η δήλωση αυτή συνοδεύτηκε από αρκετό ιδρώτα !!!

Η οικογενειοκρατία, που εμφανίζεται στα πλαίσια της εκπομπής, θεωρώ ότι δεν ανήκει στα άμεσα ζητούμενά της, διαμορφώνει όμως και αυτή τις γενικά αποδεκτές στάσεις μέσα στην οικονομία.
Ο κος Μικρούτσικος, η σύζυγός του, η πρώην κα Μικρούτσικου, ο γιος του κου Μικρούτσικου από άλλη πρώην κα Μικρούτσικου, που μετέχουν στην εκπομπή, δηλώνουν του λόγου το αληθές.

Η αλήθεια είναι ότι δεν το παρακολούθησα όλη την εκπομπή.
Αυτά που καταγράφω τα είδα πριν αρχίζει το Pulp Fiction στη ΝΕΤ και αφού τελείωσε το έργο.
Αυτά που είδα όμως ήταν αρκετά για να μου δημιουργήσουν αυτές τις σκέψεις και είπα να τις καταγράψω εδώ.

Μια και είμαστε πλούσιοι πια …

Και αφού γίναμε πλουσιότεροι κατά 25%, έχουμε πια λεφτά να φαν’ κ’ οι κότες!

Σου λέει λοιπόν ο ΟΑΣΑ, ξέρετε ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών κρατικών συμφερόντων:
Λεφτά υπάρχουν. Ας κάνω μια αυξησούλα κομψή, να μην την πάρουν και πολλοί είδηση.
Πόσο ζητούσα πέρυσι για να διαθέσω το δελτίο μειωμένου εισιτηρίου (τη γνωστή μαθητική ταυτότητα) στους μαθητές; 70 λεπτά.
Λίγα δεν είναι; Ας το στρογγυλέψω. Ας το κάνω 1 ευρώ. Σιγά ποιος θα το πάρει είδηση.

Μάλιστα, 1 €.
Δηλαδή 340,75 δραχμές για ένα καρτελάκι!!!

Αύξηση 42,86%

ε;;;

.. των ληγμένων αγώνων.. (επειδή φτάνει και η δική μου η σειρά …)

Φιγούρα λεπτή.
Όπως τον πρωτοείδα πριν από τριαντατόσα χρόνια.

Αγώνας και αγωνίες, συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις.
Αφιερωμένος. Δοσμένος στο χώρο και στις ιδέες.
Και με προσφορά.

Συνταξιούχος τώρα.

Περπατάει στους διαδρόμους.
Ψάχνει ανάμεσα στους τοίχους τα όνειρά του. Κοιτάζει στο προαύλιο τις αγωνίες του να τρέχουν.

Αναζητά τις λίμνες του ιδρώτα που έχει αποθέσει.

Τίποτα.

Μόνος.

Πού να στηρίξει τα όνειρα;
Οι κολώνες πέσανε.
Πού να μιλήσει για τις αγωνίες του;
Τα αφτιά έκλεισαν.

Σε λίγο θα κλείσει και η πόρτα, από την οποία μπαινόβγαινε σαραντατόσα χρόνια.
Τι κι αν αυτός πάσχιζε να είναι ανοιχτή για τους άλλους.

… της οικονομίας ένα πρόχειρο σχόλιο …

Διάβαζα στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα πολλούς έλληνες οικονομολόγους να ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας θα μπορούσε να λυθεί με ένα “ισχυρό σοκ” όπως για παράδειγμα με μια σημαντική υποτίμηση της δραχμής.
Ήταν τότε που η δραχμή, το τότε νόμισμα της Ελλάδας, για να μη το ξεχνάμε, διολίσθανε έναντι των νομισμάτων του εξωτερικού, στα πλαίσια της νομισματικής πολιτικής που είχε επιλεγεί για την ενίσχυση των όρων εμπορίου κλπ.

Και ήρθε το Ευρώ.
Η αντιστοίχιση που έγινε, ήταν 1 € = 340,75 δραχμές.
Με βάση αυτή την ισοτιμία, έγιναν εν μια νυκτί σχεδόν, οι αναπροσαρμογές της ονομαστικής αξίας των τιμών και των μισθών.

Η δεύτερη νύχτα όμως, έδωσε μια νέα ισορροπία.
Οι τιμές των προϊόντων αναπροσαρμόσθηκαν ταχύτατα, και έτσι έχουμε την αγοραστική δύναμη του € ναι μεταβάλλεται.
“Υποβιβάστηκε” το ευρώ σε εκατοστάρικο, μόνο όμως για τις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών.
Οι μισθοί παρέμειναν στην κεντρική ισοτιμία.

Αυτό στην πράξη ισοδυναμεί με ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ της αξίας της δραχμής (που βέβαια δεν υπάρχει πλέον ) της τάξεως του 66% !!!
Δηλαδή τα σταθερά εισοδήματα (μισθοί, συντάξεις) υπέστησαν απώλεια που αντιστοιχεί στα 2/3 τους!!
Αντίθετα, τα κέρδη παρέμειναν ως ποσοστά, στο ύψος τους.
Έγινε δηλαδή η γενναία υποτίμηση που συνιστούσαν οι οικονομολόγοι, στα μέσα της δεκαετίας του ‘90

Με τη μέθοδο αυτή έχουμε πλέονμια βίαιη μετατόπιση του εισοδήματος που προέρχεται από τους μισθούς και τις συντάξεις, προς το εμπόριο κάθε είδους προϊόντων (αγαθών και υπηρεσιών).

Αυτό δημιούργησε μια σημαντική ανακατάταξη στην αγορά γενικότερα.

Τα αποτελέσματα όμως που αναμένονταν, για άλλη μια φορά, δεν ήρθαν και έτσι διαψεύστηκαν οι φιλελεύθεροι και φιλελευθερίζοντες οικονομολόγοι.
Μαζί με τη διάψευσή τους όμως, σβήσανε και τα όνειρα εκείνων των εισοδηματικών τάξεων που βασίζουν το εισόδημά τους στην αμοιβή της εργασίας και μόνον…

..της συνδικαλιστικής ένταξης …

-Και γιατί λέτε όχι στην ΟΛΜΕ;

-Μα, η βασική ιδεολογική θέση της ΟΛΜΕ είναι αντίθετη με την ύπαρξη της δευτεροβάθμιας τεχνικής εκπαίδευσης. Τι δουλειά έχουμε σε μια ομοσπονδία που θέλει την κατάργησή μας; Ακούω πολλά συνδικαλιστικά στελέχη του χώρου της δευτεροβάθμιας γενικής εκπαίδευσης, να λένε με υποτιμητικό τρόπο : “Μα θα βάλουμε τις κομμώτριες στα σχολεία; Να πάνε στην κατάρτιση.” Πέραν του γεγονότος ότι είναι βαθιά νυχτωμένοι και δεν έχουν ιδέα τι είναι εκπαίδευση και τι είναι κατάρτιση, πού βρίσκεται το πρόβλημα αν διδάσκουν στα σχολεία ΚΑΙ κομμώτριες; Δηλαδή, ένας κομμωτής μια κομμώτρια, δεν είναι ένας σύγχρονος επιχειρηματίας; Δεν απαιτείται να γνωρίζει πώς λειτουργεί το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα; Δεν απαιτείται να έχει Παιδεία ικανή να αντιμετωπίσει τις μεταβολές στο κοινωνικό γίγνεσθαι; Πώς του εμπιστεύεσθε το κεφάλι σας και άρα την υγεία σας, αν δεν τον θεωρείται ισότιμο με όλους τους άλλους επαγγελματίες; Σας πειράζει πολύ να είναι κι αυτός/η ένας/μια ολοκληρωμένος/η πολίτης/ις;
Τι είδους ελιτισμός είναι αυτός πάλι;
Και μη νομίζεις ότι μιλάνε έτσι απαξιωτικά για τους κομμωτές και τις κομμώτριες, τα ίδια λένε και για τα άλλα επαγγέλματα. Λόγου χάρην αποκαλούν όλους τους τεχνικούς κατσαβιδάκηδες.
Πώς μπορούμε λοιπόν να συνυπάρχουμε με ένα χώρο που αισθάνεται άσχημα με την παρουσία μας;

Όχι βέβαια ότι και οι θέσεις της ΟΛΤΕΕ είναι καλύτερες …

της διάθεσης …

-Πρώτη φορά σας ακούω να μιλάτε έτσι. Τι πάθατε;

-Δεν έπαθα κάτι ιδιαίτερο. Και δεν είναι η πρώτη φορά που μιλάω έτσι. Τουλάχιστον το τελευταίο διάστημα. Βρισκόμαστε μπροστά σε αλλαγές που δεν τις πιστεύουν ούτε αυτοί που τις έκαναν. Καλούμαι να απαντώ με πειστικό τρόπο σε απορίες που κι εγώ έχω. Βλέπω να διαλύεται ο ιστός της τεχνικής εκπαίδευσης, τουλάχιστον αυτός που γνωρίσαμε τα τελευταία σαράντα χρόνια. Νοιώθω μπερδεμένος. Καθόλου δεν θα με πείραζε να παραδώσω τα ηνία σε κάποιον πιο νέο, που θα είχε ένα όραμα να πιστεύει ..

o tempora o mores ή αλλιώς “και τώρα τι κάνουμε;”

Ο προβληματισμός θεωρώ ότι είναι βάσιμος.

Μεγαλώνω.
Η ματιά στα τεκταινόμενα είναι σίγουρο ότι περνάει μέσα από τα φίλτρα της ηλικίας.
Η θέση που κατέχω απαιτεί ανοιχτό μυαλό και ελεύθερη σκέψη.
Η αμφιβολία όμως είναι έτοιμη να ξεπροβάλει ανά πάσα στιγμή .

Το αξιακό σύστημα και οι κανόνες επικοινωνίας και κοινωνικής συμπεριφοράς με τα οποία γαλουχήθηκα, αλλά και μετέδωσα μέχρι τώρα σε νεότερες γενιές, δεν μπορεί να είναι στατικό.
Μεταβάλλεται.
Ποιες όμως είναι οι αξίες, που έρχονται να αντικαταστήσουν τις περιθωριοποιούμενες;

Η χρήση λέξεων όπως μαλάκας, κώλος, σκατά, είναι επιτρεπτή μεταξύ των μαθητών ενός σχολείου ή ενός φροντιστηρίου;
Δείχνουν έλλειψη σεβασμού όταν εκφέρονται μέσα σε χώρους του σχολείουή του φροντιστηρίου, όπου πιθανόν να βρίσκονται και εκπαιδευτικοί ή γονείς;
-Κυρία να πάω να αλλάξω σερβιέτα;
Το φώναξε μέσα στην τάξη της, δεκαεξάχρονη.
Αγόρια και κορίτσια φυσικά γέλασαν.
Ήταν πλάκα. Ναι, αλλά μέχρι ποιο όριο μπορεί να γίνει αυτή ανεκτή; Ποιος διαμορφώνει τα όρια; Μέσα από ποιους μηχανισμούς γίνεται επιτρεπτή η υπέρβαση των ορίων;

Το προκλητικό ντύσιμο πώς ορίζεται;
Τι είναι προκλητικό ντύσιμο;

Η γλώσσα του σώματος, αλλά και η σημειολογία των κινήσεων είναι το ίδιο εύγλωττες όσο και ο προφορικός λόγος.

Μερικά χρόνια πριν, η αποκάλυψη το κεφαλιού, το “σου βγάζω το καπέλο” δηλαδή, αποτελούσε ένδειξη αναγνώρισης και σεβασμού.
Τώρα; Ζητάς από το μαθητή να βγάλει το καπέλο του μέσα στην τάξη;
Κι αν το ζητάς, τι λες στον πατέρα του μαθητή, που μπαίνει στην αίθουσα συγκέντρωσης των κηδεμόνων φορώντας καπέλο ή στον παππού του, που επίσης δεν βγάζει το καπέλο όταν μπαίνει μέσα στην εκκλησία;

Τι λες στην δεκαεξάχρονη κοπέλα που κάθεται στο πάτωμα με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο και τα πόδια ανοιχτά;
Το ότι φοράει παντελόνι, δεν μεταβάλει και πολύ το μήνυμα της πρόκλησης.
Το “βλέπεις” και επεμβαίνεις ή το αντιπαρέρχεσαι κάνοντας ότι δεν το πρόσεξες;

Και η καταγραφή ετούτη των σκέψεων και παρατηρήσεων, είναι περισσότερο από σίγουρο πως αν γίνει σε ένα δημόσιο χώρο, θα τύχει ποικίλων αντιδράσεων και σχολίων.
Θα ακουστούν τόσο σχόλια πλήρους συναίνεσης όσο και σχόλια απολύτως ειρωνικά.
Και είναι κατανοητό αυτό.

Ζούμε σε μια κοινωνία, που μεταβάλλει τις δομές, τις λειτουργίες, αλλά και τους στόχους της, με ταχύτατους ρυθμούς.
Είναι πολύ δύσκολο να διαμορφωθούν σταθεροί κανόνες συμπεριφοράς και ακόμα πιο δύσκολο να αναπτυχθούν μηχανισμοί και τεχνικές αφομοίωσής τους.
Οι μετέχοντες στις διαδικασίες παράγουν, απορρίπτουν, αντικαθιστούν.

Αναπτύσσουν άλλους κώδικες επικοινωνίας.

Είναι λογικό λοιπόν να αναρωτιέται κάθε καλοπροαίρετος και “ex oficcio” διαμορφωτής των αντιλήψεων της νέας γενιάς,
-Και τώρα τι κάνουμε;

Ή δεν είναι λογικό αυτό;

Είναι στα 16 τους οι άνθρωποι, παιδιά ακόμα;

Σήμερα στο “Ε” της “Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας” υπάρχει μια συνέντευξη του Καθηγητή Φυσικής του Πανεπιστημίου της Κρήτης, Γιώργου Γραμματικάκη.

Σημειώνει κάπου εμφατικά, αναφερόμενος στις εργασιακές και εκπαιδευτικές επιλογές τους: “Διαφωνώ με την τάση να οδηγούνται τα παιδιά σε μια κατεύθυνση από τα 16 τους χρόνια. Είναι εγκληματικό …“

Θα μπορούσα να το συνυπογράψω.
Υποθέτω και οι περισσότεροι από τους αναγνώστες της εφημερίδας.

Έχω όμως ένα ερώτημα.
Ο άνθρωπος στα 16 του, είναι παιδί;

Βιολογικά όχι.
Συνταγματικά επίσης όχι.
Πολιτικά, δεν έχει πλήρη δικαιώματα, αν και γίνεται συζήτηση να μετέχει των τοπικών εκλογών.
Οικογενειακά βέβαια παιδιά είμαστε για τους γονείς μας ανεξάρτητα από ηλικία.

Δεν θέλω προς το παρόν να θέσω άλλα ερωτήματα, του είδους:
-Ποια “παιδιά” είχε στο μυαλό του ο καλός καθηγητής.
Συμπεριλαμβάνονται στην θέση του και τα “παιδιά”, που δεν οδηγούνται αλλά έχουν κάνει τις επιλογές τους, γιατί το κοινωνικό στρώμα (για να μην πω η κοινωνική τάξη) στο οποίο βρίσκονται, θεωρεί αυτονόητο το να έχουν πάρει τέτοιες αποφάσεις, από αρκετά νωρίτερα;

Ή, ποια ηλικία κρίνεται σαν κατάλληλη να επιχειρηθεί (και από ποιόν αυτή η στροφή του “παιδιού”; Η ηλικία των δεκαοχτώ, όταν θα έχει τελειώσει και τον ανώτερο κύκλο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και θα ασκεί και το πολιτικό δικαίωμα του εκλέγειν;

Δεν προχωράω όμως παρακάτω.
Μένω στο αρχικό αρχικό ερώτημα το οποίο ΔΕΝ είναι θεωρητικό.

Είναι απολύτως ρεαλιστικό και έχει να κάνει με το σχεδιασμό και την στοχοθέτηση της εκπαιδευτικής πολιτικής στο σύνολό της, αλλά και γενικότερα της κοινωνικής οργάνωσης.

Σημαντική διευκρίνηση.
Όταν αναφέρομαι σε εκπαιδευτική πολιτική, δεν μιλάω μόνο για τα θέματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά για τα θέματα όλων των βαθμίδων, όπου συμπεριλαμβάνω ΚΑΙ την τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση και (την ονομαζόμενη) αρχική κατάρτιση

Εκπαιδευτικοί σκοποί και Βασικές δεξιότητες …

Οι συζητήσεις για για την εκπαίδευση και τις σπουδές, είτε αυτές αφορούν στα Πανεπιστήμια είτε αφορούν στα … Νηπιαγωγεία, συνήθως παραλείπουν να δηλώσουν ρητά τους σκοπούς των σπουδών αυτών.
Αφήνεται να υπάρχει ένα νεφέλωμα, ενώ πρόκειται για κάτι που (οφείλει να) είναι απολύτως ορισμένο ώστε να είναι εφικτός τόσο ο σχεδιασμός των στρατηγικών υλοποίησης των στόχων, όσο και ο έλεγχος των αποτελεσμάτων.
Ο όρος έλεγχος εδώ με τη διαδικαστική του διάσταση, να είναι δηλαδή δυνατόν να ελεγχθούν οι αποκλίσεις ώστε να γίνονται οι κατάλληλες διορθωτικές ρυθμίσεις και αναθεωρήσεις.

Σημείωσα προηγουμένως ότι (οφείλουν να) υπάρχουν σαφώς δηλωμένοι σκοποί, τόσο για το σύνολο της σπουδαστικής πορείας του πολίτη, όσο και για κάθε επίπεδο σπουδών από το οποίο περνάει.

Σε ό,τι αφορά στο συνολικό πλαίσιο αναφοράς των σπουδών, θεωρώ ότι έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αξίζει τον κόπο να κρατήσει κανείς-και να επιχειρήσει να ανιχνεύσει κατά πόσον λειτουργούν στο χώρο του- την πρόταση για το ποιες είναι οι βασικές δεξιότητες καθώς και οι γνώσεις και οι συμπεριφορές που θεωρούνται ουσιώδεις, τις οποίες θα πρέπει να διαθέτει κάθε Ευρωπαίος για να επιτύχει σε μια κοινωνία και μια οικονομία που στηρίζονται στη γνώση.

Στις 10 Νοεμβρίου 2005 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε πρόταση σύστασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, στην οποία ορίζονται οι οκτώ βασικές δεξιότητες, που είναι οι εξής:

• επικοινωνία στη μητρική γλώσσα
• επικοινωνία σε μια ξένη γλώσσα
• μαθηματική παιδεία και βασικές ικανότητες στις θετικές επιστήμες και τεχνολογίες
• ψηφιακή παιδεία
• ικανότητα εκμάθησης
• διαπροσωπικές, διαπολιτισμικές ικανότητες καθώς και ικανότητες που συνδέονται με την ιδιότητα του πολίτη
• επιχειρηματικότητα
• πολιτιστική έκφραση

Θεωρώ ότι η μελέτη και η αποδοχή ή η απόρριψη των παραπάνω, είναι χρήσιμη για όλους όσους εμπλεκόμαστε με το χώρο της εκπαίδευσης με οποιονδήποτε ρόλο.

 

Σημείωση
Σε όσους/ες είναι κουραστικό να διαβάσουν ολόκληρη την πρόταση σύστασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προτείνουμε να διαβάσουν την παράγραφο 3 και τις υποπαραγράφους της όπου γίνεται αναλυτική παρουσίαση του περιεχομένου κάθε μιας των βασικών δεξιοτήτων.

Δάσκαλε που δίδασκες …

Είναι αναγκαίο να μάθουμε να μιλάμε καλά τη γλώσσα μας.
Και να την γράφουμε βέβαια.
Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί, που μπορεί να έχουν αντιρρήσεις επ’ αυτού.

Όποιον φιλόλογο και να ρωτήσεις, θα σου πει και με μεγάλη έμφαση μάλιστα, ότι για να αρθούν τα προβλήματα που υπάρχουν στη χρήση της γλώσσας, και γιατί είμαστε έλληνες βρε παιδί μου (είναι παράξενο που δεν προβάλλουν άλλα επιχειρήματα), είναι ανάγκη πάσα να διδάσκονται τα ελληνικά στα σχολεία, περισσότερες ώρες.
Λογικό.
Και να το κάνουμε. Γιατί όχι.

Αλλά..
Αλλά όταν ρωτάς τον φιλόλογο να σου πει πού σπούδασε και σου απαντάει έχω τελειώσει “φουπουψου“, και δεν αντιλαμβάνεται ότι εκείνος είναι που εξ ορισμού οφείλει να δείξει την αγάπη του για την ορθή χρήση του λόγου, σκέφτεσαι ότι μάλλον κάτι δεν πάει καλά.

Όταν αρχίζει να σου μιλάει γα τα “άτομα” και όχι για ανθρώπους, μαθητές, γονείς, κλπ κλπ, αλλά για άτομα, όταν σου υποβιβάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και τον πολύπλοκο και θαυμάσιο κόσμο τους σε “χημεία”, λες, δεν μπορεί να ακούω καλά.

Όταν κατασκευάζουν εκπαιδευτικά portals (έτσι για να προκαλέσω) και γράφουν πως είναι ευτυχείς που ανάμεσά τους έχουν και τον “δόκτωρ” τάδε, λες ρε μπας και έχουν δίκιο οι πιτσιρικάδες που τα έχουν όλα συμπυκνώσει στην προσφώνηση “ρε μαλάκα”;

Είναι δυνατόν να κραυγάζεις ότι υπάρχει πρόβλημα με την ελληνική γλώσσα, και ταυτόχρονα ο πρώτος που της μπήγει το μαχαίρι να είσαι εσύ που θέλεις να τη διδάξεις;

Μα καλά τι θέλετε να διδάξετε, αφού δεν γνωρίζετε αυτό που θέλετε να διδάξετε.
Κι αν το γνωρίζετε, τις πιο πολλές φορές, δεν το χρησιμοποιείτε, οι ανθρώποι, σωστά. Άρα δεν το μάθατε!!! (Μαθαίνω σημαίνει αλλάζω συμπεριφορά)
Αφού βρίσκετε “ενδιαφέρων τον άνθρωπο” και ανενδοίαστα το ξεφουρνίζετε.
Αφού οι γνώσεις σας για τις μεθόδους διδασκαλίες, εξαντλούνται στις μνήμες από τα προσωπικά σας βιώματα ως μαθητών και μαθητριών.
Ποιον θέλετε να διδάξετε;

Βρε, μπας και δουλευόμαστε;;;

Διαφημίσεις και προχειρότητες στο χώρο της εκπαίδευσης = εκπαιδευτική πολιτική ..

Η συνέντευξη της Υπουργού Παιδείας στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Δυο σημεία στα οποία στάθηκα γιατί η έκπληξη μου ήταν ιδιαίτερα μεγάλη.
Και οδυνηρή.

Ο δημοσιογράφος ρωτά για το θέμα της αποτυχίας των υποψηφίων στις εξετάσεις για τα ΑΕΙ και η Υπουργός απαντά μεταξύ των άλλων :
“… Οσο για τη θεωρία ότι τα παιδιά που δεν μπήκαν στα ΑΕΙ θα πάνε στα πανεπιστήμια του εξωτερικού, είναι λάθος. Κανένας δεν μπορεί να πάει σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού χωρίς International Baccalaureate ….”
Μάλιστα.
Χωρίς το Ιnternational Baccalaureate (ΙΒ)!!!
Μάλιστα.
Αλλά το ΙΒ, αν δεν κάνω λάθος, είναι προϊόν, του οποίου είναι ιδιοκτήτης και το εμπορεύεται συγκεκριμένος εκπαιδευτικός οίκος του εξωτερικού.

Πέραν του γεγονότος ότι δεν είναι η αλήθεια πως χωρίς το ΙΒ δεν υπάρχει πρόσβαση σε πανεπιστήμια της αλλοδαπής, από πότε η Υπουργός Παιδείας ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΙ υπηρεσίες που προσφέρουν οίκοι του εξωτερικού και τις οποίες εκπροσωπούν επιλεγμένα Ιδιωτικά σχολεία στη χώρα μας;
Σε τόσο μεγάλη εκτίμηση έχει τις αντίστοιχες εκπαιδευτικές υπηρεσίες που προσφέρει το Υπουργείο, του οποίου έχει Πολιτικά την ευθύνη;

Το δεύτερο τμήμα της συνέντευξής της, με εντυπωσίασε εξίσου.
Ίσως και περισσότερο.

Η ερώτηση του δημοσιογράφου:
-Αλλαγές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα γίνουν;
και η Υπουργός απαντά:
- Γίνονται διάφορες συζητήσεις που έχουν σχέση με διάφορες προσαρμογές, αναλυτικά προγράμματα κ.λπ. Θα γίνει κουβέντα και στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας. Αυτά θα μπουν σε δημόσιο διάλογο. Δεν πρόκειται να γίνει ξαφνική αλλαγή με κάποιο αυθαίρετο τρόπο.

Πολύ ωραία. Έξοχα.
Και αυτό που έγινε πρόσφατα, μέσα στο καλοκαίρι, η δημιουργία δηλαδή των ΕΠΑ.Λ. με τον Νόμο 3475/2006, που ψήφισε η Βουλή των Ελλήνων, τι ήταν;
Δεν ήταν αλλαγή στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μάλιστα θεμελιακή;
Δεν δημιουργήθηκε νέος τύπος Λυκείου, που δίνει αφενός πλήρη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση των μαθητών του και ταυτόχρονα τα επαγγελματικά δικαιώματα, που αντιστοιχούν στις ειδικότητες που ιδρύονται;
Δεν είναι αυτή μια τεράστια αλλαγή στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η οποία μάλιστα είναι συνεπής και με την άποψη της αυτοτέλειας της βαθμίδας αυτής;

Γιατί άραγε να έκρυψε αυτό το γεγονός η Υπουργός Παιδείας;
Μήπως η όλη διαδικασία έγινε στην τύχη, χωρίς κανένα σχεδιασμό, χωρίς καμιά λογική, χωρίς καμιά γενικότερη προοπτική και έχουμε μπροστά μας μια απροκάλυπτη ομολογία όλων αυτών;
Μήπως έγινε για να χρυσώσει το χάπι, για τη διάλυση της δευτεροβάθμιας τεχνικής εκπαίδευσης;

Επίπεδα κατάρτισης και αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων στην ΕΕ

Δεν είναι λίγες οι φορές που γίνονται συζητήσεις γύρω από τα θέματα επαγγελματικής εκπαίδευσης, κατάρτισης, αναγνώρισης επαγγελματικών προσόντων στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ως συμβολή, για την πληρέστερη γνώση αυτών που πραγματικά ισχύουν, παραθέτω την Οδηγία 2005/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου.

Στα άρθρα της, μπορεί να βρει κανείς όλα τα σχετικά, που αφορούν όχι μόνο στους πτυχιούχους της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά κάθε σε κάτοχο πτυχίου οποιουδήποτε επιπέδου, ακόμα και σε εκείνους που ασκούν ένα επάγγελμα, έχοντας αποκτήσει τις δεξιότητες εμπειρικά.