Με το καλημέρα.
Τα δίκτυα κάνουν πλέον την επικοινωνία αδιάλειπτη.
Τα κάθε είδους δίκτυα.
-Χτες βράδυ ήρθα, θα τον πάρω τηλέφωνο σε λίγο.
-Γι’ αυτό σε πήρα. Να δούμε τι θα γίνει…
Είναι και που η εξουσία αργεί να ξυπνήσει.
Είναι και που υπάρχουν και συσκέψεις.

Είναι και που τα προβλήματα θέλουν λύση.
Όλα τα προβλήματα.
Και πώς μπορείς εσύ να ορίσεις προτεραιότητες, όταν ζητάς λύση από άλλους.
Το δικό σου, αυτό που ζητάς να λυθεί, έχει τη μεγαλύτερη.
Για σένα.
Υπάρχουν όμως και άλλων.

Και βέβαια, είναι και τα δικά σου δικά σου, που εμφανίζονται.
Τα προβλήματα.
Που μαζί τους κουβαλάνε μνήμες, σε βάζουν σε διλήμματα ηθικά και συνειδησιακά, σου ζητούν αναδρομικά.
Πολλών ετών.
Και σε ποιον να τα καταβάλεις;

Προς το παρόν παίρνεις βαθιές αναπνοές.
Για να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων.
Και η ανακούφιση είναι μεγάλη όταν, τουλάχιστον αυτό, το δικό σου δικό σου, μαθαίνεις πως δεν υφίσταται.
Τουλάχιστον στη μορφή που εμφανίστηκε.

Αλλά, το άλλο περιμένει.

Και ο υπαινιγμός “θα φύγω”;
Όσο κι αν η εκφορά του λόγου είναι περισσότερο από δύσκολη, τον καταλαβαίνεις.
Την έχεις συνηθίσει πια αυτήν.
Το “θα φύγω” προσπαθείς να αναλύσεις.

Μαζί με το “δεν πάει άλλο“, το προ ημερών.

Και τότε η λύση δόθηκε. Προσωρινά.
Και τούτη προσωρινή θα είναι.
Και χρόνος κερδισμένος.
Αλλά πρέπει πρώτα να δοθεί.

Η σύσκεψη συνεχίζεται.
Έτσι δείχνει.
Το τηλέφωνο δεν λέει να χτυπήσει.

Πιο ύστερα θα επικοινωνήσω πάλι.

Οι ημέρες στην πόλη έχουν τη δική τους χροιά.
Εκείνη την ισάδα της ρουτίνας.
Μόνο που δεν είναι πάντα ολόισια η ρουτίνα.
Κι όταν δεν είναι, τότε έρχεται κι εκείνος ο κόμπος στο στομάχι …

Αλλά κι όταν είναι, ο κόμπος πάει στο μυαλό.
Ανία …

Άντε βγάλε άκρη…