Αλλαγές.

Επίκεινται άμεσες αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα στο επίπεδο της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και ειδικότερα της Τεχνικοεπαγγελματικής, που θα επηρεάσουν και πολλά άλλα..

Αύριο Δευτέρα, πρόκειται να πραγματοποιηθεί συνέντευξη παρουσίασης των αλλαγών αυτών (που οι περισσότερες μου είναι ήδη γνωστές).

Ό,τι μάθω παραπάνω θα το μοιραστούμε.

άτακτες σκέψεις.

Οι όροι Εκπαίδευση, Καλλιέργεια, Κατάρτιση, Παιδεία, χρησιμοποιούνται πολλές φορές σαν να είναι ισοδύναμοι.
Αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά ούτε και είναι εύκολο να γίνουν απολύτως διακριτές οι διαφορές τους.
Το ίδιο συμβαίνει και για τους όρους Μάθηση και Μόρφωση.
Οι διαφοροποιήσεις τους ποικίλουν.

Κάθε κοινωνία έχει ανάγκη ενός συστήματος που αφενός θα βοηθάει τα νέα μέλη της να εντάσσονται σ’ αυτή, αλλά θα βοηθάει και την κοινωνία να “συντηρείται”, δηλαδή να συνεχίσει να υπάρχει. Αυτό το σύστημα που συντηρεί την οργάνωση της κοινωνίας συνήθως είναι το εκπαιδευτικό σύστημα.

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα σχεδιάζεται για να καλύψει τις ανάγκες όσων θέλουν να μάθουν τις λειτουργίες και τις δομές τηςσυγκεκριμένης Κοινωνίας. Δεν θα έπρεπε να σχεδιάζεται για να λύσει τα προβλήματα αυτών που θα αναλάβουν να εκπαιδεύσουν, δηλαδή των εκπαιδευτικών και των εν δυνάμει εκπαιδευτικών.

Διαφορετικές κοινωνίες δεν μπορεί να έχουν εκπαιδευτικό σύστημα με το ίδιο περιεχόμενο!!!

Κάθε εκπαιδευτικό σύστημα, έχει συγκεκριμένους σκοπούς.
Οι σκοποί του εκπαιδευτικού συστήματος δεν είναι δυνατόν να είναι γνωστοί σε όλα τα μέλη της κοινωνίας.
Υπάρχουν άδηλοι σκοποί, όπως και άδηλοι στόχοι σε κάθε εκπαιδευτικό σύστημα, που είναι υποκειμενικοί και διαμορφώνονται κατά τις φάσεις εφαρμογής των εκπαιδευτικών συστημάτων.
Οι επιπτώσεις τους είναι το ίδιο σημαντικές με εκείνες των ρητών σκοπών.

Μια μικρή συμβολή στο διάλογο για την Ανώτατη Εκπαίδευση…

Για τα ειδικότερα προβλήματα της Ανώτατης Εκπαίδευσης, δεν ξέρω και πολλά πράγματα.

Βρήκα όμως αυτό το άρθρο του Κ. Βεργόπουλου στην “Ελευθεροτυπία” της Παρασκευής 23/6 ενδιαφέρον.

Ας… χαλαρώσουμε λίγο …

Αναρωτιέμαι τι είναι “καλό”;

Μια απάντηση είναι ό,τι καλύπτει το σύνολο των αναγκών μου. Ή έστω κάποιες από αυτές που τις αξιολογώ ως σημαντικές.

Και θα άλλαζα κάτι που είναι καλό;
Απάντηση όχι βέβαια.
Για κάτι καλύτερο ίσως, αλλά και αυτό συζητιέται. Πηγαίνεις σε καλύτερο αν δεν είσαι καλά.
(Μη ξεχνάμε, το καλύτερο δεν είναι απαραίτητα καλό).

Και τότε γιατί να αλλάξουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα; (!!!)

Μια περίεργη σκέψη.
Η λύση ή οι λύσεις που δίνονται σε κάθε κοινωνικό πρόβλημα, συμπυκνώνουν μέσα τους μια αλληλουχία λύσεων που έχουν δοθεί σε άλλα προβλήματα που είναι αλληλένδετα με το εξεταζόμενο πρόβλημα, το οποίο και αυτό, είναι μέρος της αλληλουχίας λύσεων που έχει διαμορφωθεί για τη λύση ενός προβλήματος. Και φυσικά οι σχέσεις των λύσεων δεν είναι γραμμική, ούτε οι σχέσεις μεταξύ των προβλημάτων ισοδύναμες.
Πρόκειται κατά κάποιο τρόπο για αλυσίδες λύσεων, που αν μεταβληθεί ένας κρίκος σε μια από αυτές, κινδυνεύει να λυθεί η συνέχεια που αποτυπώνουν αυτές οι αλυσίδες.
Εστιάζοντας την προσοχή μας, σε ένα πρόβλημα και απομονώνοντας το από τα υπόλοιπα, είναι δυνατόν θεωρητικά να βρούμε την άριστη λύση γι αυτό.
Με τα άλλα προβλήματα όμως; Τα αλληλένδετα;
Και εν τέλει με το Σύστημα, που αποτελούν οι αλυσίδες, τι θα συμβεί;

Περί εκπαίδευσης ο λόγος… (Με αφορμή ένα κείμενο … )

Βρήκα τα ποστ του Jason (και εδώ το δεύτερο ) για τα θέματα εκπαίδευσης, να έχουν πολύ ενδιαφέρον.

Ένα νέο παιδί, μόλις που έχει απεμπλακεί από τα γρανάζια της βασικής εκπαίδευσης (σύστημα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης) καταγράφει σκέψεις και καταθέτει προτάσεις για τα θέματα που αφορούν κυρίως στο σύστημα που μόλις άφησε.

Έχει ενδιαφέρον γιατί ό,τι καταγράφει είναι από καρδιάς και από βίωμα. Έτσι τα βίωσε έτσι τα αντελήφθη.
Και έχω την αίσθηση ότι απηχεί το τρόπο που αντιλαμβάνεται τα θέματα αυτά ο μέσος πολίτης αυτού του τόπου.

Έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον το κείμενό του, γιατί πολλά από αυτά που έχει αντιληφθεί, όπως τα έχει αντιληφθεί ΔΕΝ ανταποκρίνονται στην αλήθεια!!!

Λέει για παράδειγμα ότι Σκοπός του Γυμνασίου είναι να προετοιμάζει το μαθητή για το Ενιαίο Λύκειο.
Λάθος!
Μια απλή ανάγνωση του Νόμου που περιέχει τους σκοπούς του Γυμνασίου, θα αποδείξει ότι αυτό ΔΕΝ είναι σκοπός του Γυμνασίου!!!
Και μάλιστα ως σκοποί του Γυμνασίου, επίσημα διατυπωμένοι, είναι αυτά ακριβώς που ζητά και προτείνει ο καλός μας φίλος.

Διατυπώνει την άποψη ότι ο απόφοιτος του Γυμνασίου έχει στις εναλλακτικές του λύσεις μεταξύ των άλλων τις ιδιωτικές σχολές.
Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο!!!!
Εκείνο που υπάρχει είναι ιδιωτικά ΤΕΕ, αλλά αυτά δεν είναι κάτι διαφορετικό από τα δημόσια ΤΕΕ. (ΤΕΕ και όχι Τεχνικά Λύκεια, αν και τώρα επανέρχεται ο θεσμός των Επαγγελματικών Λυκείων[ΕΠΑΛ])
Απλώς οι μαθητές πληρώνουν για υπηρεσίες που θα μπορούσαν να τις έχουν δωρεάν!!!
Και τα ΤΕΕ, δημόσια και ιδιωτικά, είναι επιλογή που μπορεί να κάνει κάθε μαθητής μετά το Γυμνάσιο (μπορούσε πιο σωστά, γιατί από φέτος ΘΑ αλλάξουν πολλά πράγματα) και η οποία επιλογή, οδηγεί στην αγορά εργασίας αλλά ΚΑΙ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Είναι μια επιλογή που την κάνουν αρκετές χιλιάδες μαθητών.

Παρακάτω σημειώνει ότι “το παρόν σύστημα σε κατευθύνει προς τις πανελλήνιες εξετάσεις”.
Μα δεν σε κατευθύνει.
Είναι περίεργο που οι μαθητές οι γονείς αλλά και αρκετοί εκπαιδευτικοί, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ένα ουσιαστικό στοιχείο του εκπαιδευτικού συστήματος.

Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν σε κατευθύνει σε πανελλήνιες εξετάσεις.
Τις έχει συμπεριλάβει ως θεμελιακό του στοιχείο.
Οι πανελλήνιες εξετάσεις δεν είναι εισαγωγικές για το πανεπιστήμιο.

ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ.

Οι γνωστές πανελλήνιες εξετάσεις είναι απολυτήριες για το Λύκειο.
Και γι αυτό κατά την άποψή μου, ΚΑΚΩΣ περιλαμβάνουν μερικά μόνον μαθήματα.
Σε ΟΛΑ τα μαθήματα θα έπρεπε να εξετάζονται οι μαθητές.
Αυτή η επιλεκτική εξέταση, παλιότερα σε 9 και τώρα σε 6 μαθήματα είναι μια από τις αιτίες που αποπροσανατολίζει τους νέους ανθρώπους και τους “πειθαναγκάζει” να ασχολούνται μόνο με τα μαθήματα των εξετάσεων, μόνο με την εξεταζόμενη ύλη, μόνο με την επιτυχία σε αυτά.
Αν οι εξετάσεις ήταν καθολικές τότε ενδεχομένως οι μαθητές να αντιμετώπιζαν διαφορετικά τις λειτουργίες του σχολείου.

Θα μπορούσε ίσως, αφού οι μαθητές εξεταζόντουσαν σε όλα τα μαθήματα με πανελλήνιες εξετάσεις, στην συνέχεια, για την επιλογή σε κάθε σχολή τα μαθήματα να σταθμιζόντουσαν.

Εδώ ακριβώς οφείλει να ανοίξει μια άλλη συζήτηση.

Ποιος είναι ο λόγος της αξιολόγησης της επίδοσης του μαθητή στα μαθήματα του Λυκείου,για την επιλογή του στο Πανεπιστήμιο;

-Επιδιώκεται να αξιολογηθεί αν ο μαθητής έχει αποκτήσει ένα ελάχιστο γνώσεων, που θεωρείται προϋπόθεση για να μπορέσει να παρακολουθήσει τα μαθήματα του Πανεπιστημίου;
-Επιδιώκεται να αξιολογηθεί αν ο μαθητής είναι ικανός να προσεγγίσει την επιστημονική γνώση; Αν διαθέτει δηλαδή τις πνευματικές ικανότητες να ενταχθεί σε ένα Πανεπιστημιακό πρόγραμμα σπουδών;

Υπάρχει μια τεκμηριωμένη μελέτη, που να προσδιορίζει τις ελάχιστες ικανότητες και δεξιότητες που οφείλει να έχει κάποιος για να γίνει επιστήμονας;
Γιατί για παράδειγμα λείπουν οι εξετάσεις σε χειρονακτικές δεξιότητες; Μπορεί να γίνει για παράδειγμα κάποιος χειρουργός, αν έχει μυοσκελετικές δυσκολίες;
(Οι αλήθεια είναι ότι δεν απουσιάζουν εντελώς. Υπάρχουν. Για παράδειγμα στις εξετάσεις για την Αρχιτεκτονική, για τη Σχολή Καλών Τεχνών κλπ)
Μπορεί κάποιος να “θεραπεύει τις επιστήμες” αν δεν έχει αντίληψη της Κοινωνικής εργασίας και της κοινωνικής προσφοράς;
Μπορεί να γίνει επιστήμονας αν δεν έχει μάθει να μαθαίνει και απλώς έχει αποθηκεύεσει στο μυαλό του πληροφορίες;
Μπορούν να διαπιστωθούν όλα τα παραπάνω, αξιολογώντας την επίδοση του μαθητή στις ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΕΣ εξετάσεις του Λυκείου;

Αυτά είναι κατά την γνώμη μου, μερικά περισσότερο ουσιαστικά ερωτήματα, από όσα επισημαίνει ο φίλος.

Λέει σε κάποιο άλλο σημείο ότι “Το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να εκπαιδεύει”.
Μα το εκπαιδευτικό σύστημα εξ ορισμού ΕΚΠΑΙΔΕΥΕΙ. Τι άλλο να κάνει;
Το θέμα δεν είναι αν εκπαιδεύει ή απλά κρατάει ασκόπως έγκλειστους νέους ανθρώπους σε τέσσερα ντουβάρια.
Το θέμα είναι ποιοι είναι οι ΣΚΟΠΟΙ.
Και εδώ είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το να ψάξουμε και να αναδείξουμε το τι λένε οι Νόμοι και το Σύνταγμα για την εκπαίδευση δεν είναι ένας περιττός σχολαστικισμός!!!
Είναι ουσία.
Και εδώ βρίσκεται ένας από τους “κόμπους” της στρεβλής λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος.
Σύνταγμα υπάρχει.
Νόμοι με σκοπούς για τα Γυμνάσια και τα Λύκεια και τα ΤΕΕ και ό,τι άλλο υπάρχουν.
Ποιοί τα γνωρίζουν;

Οι εκπαιδευτικοί πολλές φορές κάτι έχουν ακούσει γι αυτά, από θεωρούμενα “σημαντικά πρόσωπα” όπως είναι συνδικαλιστές, παλαιότεροι εκπαιδευτικοί, σχολικοί σύμβουλοι κλπ, αλλά δεν έχουν εμβαθύνει οι ίδιοι στα συγκεκριμένα θέματα.
Και αυτή η έλλειψη γνώσης γεννάει προβλήματα.
Αν λοιπόν οι μεταξύ των “τεχνικών” της εκπαίδευσης που κατά τεκμήριο οφείλουν να είναι γνώστες, επικρατεί σύγχυση, τι να υποθέσει κανείς για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο;
Εδώ ο ρόλος των ΜΜΕ είναι καταλυτικός.
Και εδώ μπορεί κανείς να δει τα προβλήματα να σχετίζονται με εντελώς διαφορετικά θέματα που έχουν να κάνουν με τα ειδικότερα συμφέροντα όσων διαχειρίζονται αυτά τα μέσα.

Όμως ο αγαπητός jason θίγει και πολλά άλλα θέματα και η προσέγγισή τους παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον.

Σκέφτομαι να επανέλθω σύντομα με ένα άλλο κείμενο.

Αιφνιδιασμός…

Νεαρός δεκαεξάχρονος, μπαίνει στο γραφείο συνοδευόμενος από κάποιον που δηλώνει πατέρας του
-Πότε τελειώνουν οι εξετάσεις του τμήματος των ηλεκτρονικών υπολογιστών;
-Ποιας τάξης; Γιατί ρωτάς;
-Της πρώτης. Ο πατέρας μου δεν πιστεύει ότι τελείωσα.
-Μα καλά εσύ δεν ξέρεις το πρόγραμμα; Σε ποιο τμήμα ήσουν; Το πρώτο ή το δεύτερο;
……
-Καλά δεν ξέρεις ποιο ήταν το τμήμα σου;
Ο πατέρας, ρώσσος, μάλλον κοιτάζει με βλέμμα σκοτεινό.
-Πώς λέγεσαι;
-Β….
Τηλέφωνο στη γραμματεία.
-Ο Β… σε ποιο τμήμα είναι;
-Δεν υπάρχει Β …
-Για κοίταξε στην άλλη ειδικότητα
-Μα κοιτάζω τον ενιαίο αλφαβητικό πίνακα;
………
-Παιδί μου ήσουν εδώ;
-Ναι!!!
-Για να δω στις καταστάσεις…

……
-Δεν υπάρχεις..
Παρέμβαση συναδέλφου
-Σε είχα εγώ μαθητή; Κάναμε μάθημα απέναντι μαζί;
-Ναι !!!
-Πώς το λένε παιδί μου το τμήμα σου;

…….
Επικοινωνία ξενόγλωσση γιου πατέρα.
-Να πάω λίγο έξω με τον πατέρα μου
Αποχώρηση.
Οριστική.

Π. Π.

Ήρθε.
Ταπεινωμένος, συρόμενος,
Δεν έχει πού να κοιμηθεί. Από φαΐ εντάξει τρώω και κάθε δυο τρεις ημέρες.
Δυο τηλεφωνήματα, πενήντα ευρώ.. Για να δούμε, θα μπορέσουμε να δώσουμε κάποια λύση;
Αύριο πάλι.

αρχη

Ο μαθητής δεν έμαθε ο δάσκαλος δεν δίδαξε.

Το θέμα γιατί δεν δίδαξε είναι διαφορετικό…

χαμηλή νοημοσύνη

Λεπτός κοντός, λίγο καμπούρης. Ψαρομάλλης με γυαλιά.
Αγωνιά.
Ο γιος του είναι το πρόβλημα.
Έχει φέρει χαρτί που λέει ότι έχει μαθησιακά προβλήματα, λόγω χαμηλής νοημοσύνης.

Κύριε δεν του κάνετε καλό με το να είστε κάθε ημέρα εδώ.
Με έχει ανάγκη.
Ελευθερώστε τον. Θα τα καταφέρει. Γι αυτό είμαστε εμείς εδώ.

Μετά δύο ημέρες.
Βόλτες έξω από το διάδρομο που δίνει εξετάσεις ο γιος.
Κύριε δεν σας είπα να μην είστε εδώ. Περάστε κάτω.
Εσείς δεν είπατε τότε στο σύλλογο …
Τι είπα; Να κυνηγάτε τα παιδιά από πίσω; Περάστε αμέσως κάτω
Οχι δεν περνάω…
Απομακρύνθηκε.
Παράπονα…

προτεραιότητες

Μπήκε αγχωμένος.
Σήμερα στις 8.30 δίνω σήματα
Ε, και; Εχεις εξετάσεις
Μα έπιασα δουλειά και πρέπει να πάρω γρήγορα το δίπλωμα
Αδύνατον. Αν δεν γράψεις θα πάρεις μονάδα.

Έφυγε.
Σε λίγη ώρα, βγήκε από την τάξη μάλλον γελαστός.

—————————-
Τι ώρα είναι αυτή άργησες. Εξετάσεις έχουμε δεν μπορείς να έρχεσαι όποτε θέλεις.
Μα δουλεύω. Κοιμήθηκα αργα