Μια ημέρα τυπική …

Φθινοπωρινό το φως της μέρας
πώς αλλιώς άλλωστε;

Λουλούδια στα παρτέρια βαλμένα κατά πως οι αρμόδιοι θελήσαν,
πολύχρωμα από φυσικού τους και με τη βοήθεια του χημικού τους.

Άνθρωποι βιαστικοί με τα κεφάλια στους ώμους σκυμμένα
στα προβλήματα μακριά από τα όνειρά τους

Δυο περιστέρια σκαρφαλωμένα στου παραθύρου το περβάζι
στριμώχνουν τη λευτεριά τους πίσω από το κουτί της τεχνητής ατμόσφαιρας.

Τα παιδιά στο δρόμο φωνάζουν
πως παύουν να είναι παιδιά
μ’ ακόμα δεν το γνωρίζουν
Το παιχνίδι του έρωτα μαθαίνουν
κι ούτε αυτό το ξέρουν ακόμα.

Κορίτσια μικρές κυρίες
Κυρίες που τα μιμούνται
Μαμάδες ανταγωνιστικές
στο σύζυγο, στην κόρη, στη δουλειά
το γιο τους κανακεύουν μόνο
του έρωτα αναστεναγμός το χάδι τους σ΄αυτόν

Φθινόπωρο.

Αρχή ή τέλος;

Πώς νάβρεις του κύκλου την αρχή
για να φανεί το τέλος.
Δάκρυ στο μάτι,
σπονδή στο όνειρο που έγινε μουτζούρα.

Μια χειραψία, δυο μάτια βουρκωμένα
αμηχανία όχι γιαυτό που γνωρίζεις αλλά γιαυτό που δεν έκανες.

Παγωμένο χαμόγελο …

Το χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό της.

Τούτη τη συνάντηση την περίμενε με λαχτάρα.
Είχαν επικοινωνήσει την προηγούμενη εβδομάδα και της ανακοίνωσε, αιφνιδιαστικά είναι η αλήθεια, ότι θα ερχόταν. Η καρδιά της φτερούγισε όταν το άκουσε.

Πόσο το περίμενε αυτό το αντάμωμα. Πόσο το είχε ανάγκη.
Ο χρόνος περνάει γρήγορα και τα γεγονότα του τελευταίου διαστήματος