Συνάντηση …

Πέρασε απαλά τα χέρια του γύρω από τη μέση της. Την τράβηξε κοντά του. Πιο πολύ πες την οδήγησε να ακουμπήσει επάνω του …
Έγειρε το σώμα της στο στήριγμα που της προσφέρθηκε. Αφέθηκε. Χαλάρωσε. Σαν από πάντα να ήταν αυτή η θέση της.
Η μέρα ήταν πολύ κουραστική. Είχε ανάγκη κάπου να ακουμπήσει. Να νιώσει ένα

Κοινωνική πολιτική

Το πρόβλημα της χρηματοδότησης της εθελούσιας εξόδου.
Ποιος αναλαμβάνει το κόστος; Τι σημαίνουν γενικά οι πολιτικές κοινωνικής στήριξης από πλευράς, κατανομής του κόστους τους; Ποιος το αναλαμβάνει;

ποδόσφαιρο ..

Για το ποδόσφαιρο

Μια γρήγορη ματιά στον αθλητικό τύπο, και το μάτι έπεσε στην αγωνία του Μπάγιεβιτς για τον Ολυμπιακό.

βεβαίως και για την δική του θέση.

Αλλά για ποιόν Ολυμπιακό;

Τον Ολυμπιακό (και τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ βέβαια) σαν ομάδα(ες) ενταγμένη(ες) στο δίκτυο των επιχειρήσεων θεαμάτων και οικογενειακής διασκέδασης ή σαν “εργαλείο” πολιτικής παρέμβασης και διαμόρφωσης του κοινωνικο-οικονομικού status;

καθημερινότητα

Η καθημερινότητα είναι το δομικό στοιχείο της Ιστορίας.

Καλημέρας παραλήρημα …

Να σου πω μια καλημέρα;
Μα δεν είναι τίποτα βαθυστόχαστο.
Κάτι πολύ σημαντικό. Πρωτάκουστο. Φορτισμένο με συγκίνηση.

Καλή ημέρα

Να είναι καλή, όμορφη η ημέρα σου.
Τι είναι αυτό.
Απαντάει άραγε στα μεγάλα ερωτήματα όπως για παράδειγμα γιατί ζούμε; Αξίζει να υπάρχουμε, τι σημαίνει ζωή;

Μπα. Μια ανόητα λέξη είναι.
Καλημέρα
Τίποτα σημαντικό, καμιά πρωτοτυπία.

Κάτι βρε αδερφέ που θα σ’ εκάνε να σταθείς.
Να πεις… ΩΩω να ένας μορφωμένος. Ένα άνθρωπος με κοινωνική και πνευματική ισχύ.
Ένας άνθρωπος που θα είναι σημαντικό για εμένα να είναι φίλος μου, μια και λεει τόσο σημαντικά πράγματα.

Τι σημαντικό έχει μια καλημέρα;

Πες κάτι για τον καιρό
Πές κάτι για τα σημαντικά ερωτήματα της ζωής, από πού ερχόμαστε, Ποιός είναι ο προορισμός μας, για να σε προσέξω

Μια καλημερα όμως;

Αυτο το λεει ο καθένας. Δηλαδή σχεδόν ο καθένας.

Αλλά μπορεί να το πει ο καθένας, βέβαια δεν του “βγαίνει” πάντα.
Και όταν το λεει δεν το εννοεί.
Ή δεν το νοιώθει. Απλά το διεκπεραιώνει.

Αλλά πόσο σημαντική μπορεί να είναι τώρα μια λέξη.

Πες μου για να τις σχέσεις των ανθρώπων να το αντιληφθώ.

Μίλα μου για τις σχέσεις των δύο φύλων να με απασχολήσει.

Αλλά μια καλημέρα. Σιγά. Πόσο να με ενδιαφέρει.

Πώς; Πόσο συχνά λεω Καλημερα με την ψυχή μου στον/στην σύντροφό μου;

ε, τι θα πει αυτό.

Λέω. Δηλαδή καμιά φορα δεν λεω γιατί εννοείται. Τώρα τι ψάχνεις; Με την τσίμπλα στο μάτι να μοιράζω καλημερες;

πάλι για την Παιδεία …

Περί Παιδείας ο λόγος.
Αλλά τι να (πρώτο) πω;
Το θέμα όχι απλώς τεράστιο, αλλά και με τόσες παραμέτρους, όσες στην ουσία και όλα που άπτονται στη ζωή και την ευτυχία του ανθρώπου!!!
Ας εστιάσω στο θέμα των πανελληνίων εξετάσεων.
Να εστιάσω εγώ ο αδαής είναι μια τεράστια κουβέντα, αλλά θα μου το επιτρέψετε.
Σαν σύστημα εξέτασης βάλλεται πανταχόθεν και θεωρείται αποτυχημένο.
Αλλά αν πρόκειται να αξιολογήσεις το οτιδήποτε, οφείλεις να το κάνεις σε συνάρτηση με τον σκοπό που υπηρετεί.
Και για να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει.
Σήμερα οι Πανελλήνιες εξετάσεις έχουν συνδεθεί -καλώς ή κακώς, με την εισαγωγή στη τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Αλήθεια είναι αυτό, αλλά όχι η πλήρης αλήθεια.
Έμμεσα συνδέονται με την εισαγωγή στα πανεπιστήμια.
Ο άμεσος στόχος είναι η εξέταση για την απόλυση του μαθητή από το Λύκειο.
Δεν είναι, συνεπώς εισαγωγική (στην τριτοβάθμια εκπαίδευση) εξέταση, αλλά απολυτήρια εξέταση.
Έχει σημασία αυτό; Κατά τη γνώμη μου ναι. Αλλά δεν θέλω να το αναπτύξω αυτό εδώ.
Ας δούμε μια άλλη παράμετρο. Γιατί καθιερώθηκαν;
Εως την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Γεωργίου Παπανδρέου, τις εξετάσεις για την εισαγωγή στις Πανεπιστημιακές σχολές τις έκαναν οι ίδιες οι Σχολές.
Δηλαδή κάποιος που τον ενδιέφερε η Μαθηματική Σχολή και η Γεωπονική και η Κτηνιατρική, είχε το δικαίωμα και την υποχρέωση να κάνει αιτήσεις στις αντίστοιχες σχολές και να προσέλθει στις εξετάσεις τους.
Τα θέματα τα έβαζαν πανεπιστημιακοί και την διόρθωση των γραπτών έκαναν επίσης πανεπιστημιακοί.
Αυτό το σύστημα είχε ελεγχθεί και κατηγορηθεί πολλές φορές σαν αναξιόπιστο, αφού ούτε η αξιοπιστία των θεμάτων ήταν εξασφαλισμένη ούτε και η αντικειμενικότητα της αξιολόγησης.
(Κοντολογίς, τα παρατράγουδα δεν ήταν ασυνήθιστη υπόθεση. Μάλλον τ συνηθισμένο ήταν να εισάγονται στα πανεπιστήμια κυρίως της αστικής τάξης και οι υπόλοιποι να έχουν εγκαταλείψει το όνειρο των σπουδών από πολύ νωρίς. Φυσικά οι εξετάσεις εν ήταν το μόνο εμπόδιο. Το ακόμα πιο μεγάλο ήταν το οικονομικό…)
Έτσι, όταν το σύστημα αυτό αντικαταστάθηκε από εξετάσεις τύπου “μπακαλορεά” και εισήχθη η ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, το γεγονός χαιρετίστηκε κυρίως γιατί θα μπορούσε πλέον και τα παιδιά των κατώτερων εισοδηματικών τάξεων, να έχουν ίσες ευκαιρίες με τα παιδιά της αστικής τάξης. Αυτός άλλωστε ήταν ο ουσιαστικός σκοπός. Και ο σκοπός αυτός υπηρετήθηκε ικανοποιητικά για πολλά χρόνια.
Το σύστημα αυτό, αποτέλεσε τη βάση μια συνεχούς μετεξέλιξης αυτού του τύπου των εξετάσεων που άλλοτε λειτουργούσαν ως απολυτήριες και άλλοτε ως εισαγωγικές.
Σε κάθε περίπτωση αναπτυσσόταν η προσπάθεια ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΕΞΕΤΑΣΗΣ και μη διαβλητής.
Η προσπάθεια αυτή τελεσφόρησε. Και είναι η αλήθεια ότι φτάσαμε να έχουμε σήμερα ένα σύστημα από τα πλέον αντικειμενικά και αδιάβλητα.
Το κόστος αυτής της επιτυχίας βέβαια είναι γνωστό.
Επιγραμματικά.
Η αντικειμενική αξιολόγηση των γραπτών δοκιμίων επέβαλε
την σαφώς καθορισμένη ύλη
το ένα και μοναδικό βιβλίο
την παπαγαλία (Προσπάθεια φωτογραφικής αναπαραγωγής των κειμένων του βιβλίου)
και μια σειρά άλλων έμμεσων αλλά πολύ σημαντικών.
Βέβαια, ελαχιστοποίησε έως μηδένισε την αυθαιρεσία της αξιολόγησης και την διαρροή των θεμάτων.
Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά;
Μα για να δείξω ότι οι προτάσεις επαναφοράς της διαδικασίας των εξετάσεων εισαγωγής στα Πανεπιστήμια, θα ανατρέψουν την αρχή της αξιοπιστίας
θα επαναφέρουν στο προσκήνιο το ενδεχόμενο της συναλλαγής, δεν θα λύσουν ουσιαστικά προβλήματα σε σχέση με την αξιολόγηση της ικανότητας των ενδιαφερομένων να παρακολουθήσουν και να πορευτούν μέσα στο επιστημονικό περιβάλλον.
Η κατάργηση, η πλήρης κατάργηση των εξετάσεων, θα γεννήσει άλλη σειρά προβλημάτων. Ήδη έχω κουράσει πολύ και δεν έχει νόημα να τα αναπτύξω.
Και τότε ποια είναι η πρόταση;
Μα δεν έχω πρόταση. Δεν είμαι ειδικός.
Αν θέλει κανείς να το δει το θέμα, θα πρέπει να το δει εξαρχής.
ΝΑ αποσαφηνίσει έννοιες. Όπως τι είναι Παιδεία; τι είναι εκπαίδευση; Τι είναι κατάρτιση; τι είναι γνώση; τι είναι μάθηση; τι είναι πληροφορία τι δεξιότητα.
Να μιλήσει και να συζητήσει για τις βασικές δεξιότητες.
Να μιλήσει για τις κοινωνικές επιπτώσεις της απόκτησης εκπαιδευτικών προσόντων και την κατακόρυφη κοινωνική κινητικότητα.
Να δει τη σχέση εκπαίδευσης και παραγωγικής διαδικασίας
Να δει πώς και από ποιους παράγοντες επηρεάζονται οι παραγωγικές σχέσεις και πώς αυτές με τη σειρά τους επιδρούν στο κοινωνικό εποικοδόμημα.
Να μιλήσει για τη θέση της κοινωνίας στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας και να δει ποιοι μηχανισμοί και πώς επιδρούν στις επιλογές των μελών της κοινωνίας …
Να μιλήσει να μιλήσει, να μιλήσει ….
Να αναρωτηθεί εν τέλει τι είναι ΕΥΤΥΧΙΑ του ανθρώπου.
Και φίλοι μου πιστέψτε με, νοιώθω τόσο λίγος και αδαής να τα προσεγγίσω όλα αυτά…