Posted by: Sotiris K. on: Δεκεμβρίου 20, 2004
Και που ‘κανες συμπόνια την αγάπη;
Και που τον οίκτο έρωτα ονομάτησες;
ή γίνανε ανάποδα;
Αλήθεια πώς τα ονομάτησες;
Με ποιά σειρά;
Κοίταξες έξω από το παράθυρο.
Τα μάτια μέσα στη θολάδα
από παλιές εικόνες
απ’ το παλιό το θάμπος.
Πώς να την ξεχωρίσεις τη φιγούρα που ΄μπαινε;
Είδες αυτό που ήθελες.
Είδες αυτό που έδιωξες.
Είδες αυτό που έδιωξες αν και το ήθελες.
Και ένοιωσες αυτό που [...]
Posted by: Sotiris K. on: Δεκεμβρίου 14, 2004
Ζησ’ τη μεγαλοπρέπειά της, μα μην την αποδέχεσαι.
Κίνησε τα όρια της πραγματικότητας περ’ απ’ τους χώρους του εφικτού και του δοσμένου.
Τι κι αν οι συγκρούσεις της βάσης των στοιχείων, το εποικοδόμημα αλλάζουν…
Κι αυτό με τη σειρά του ορίζει τις συγκρούσεις.
Κι είν’ και τ’ όνειρο στ’ εποικοδόμημα κομμάτι.
Ναι.
Κι’ αν οι κώδικες αλλάζουν οι προθέσεις μένουν [...]
Posted by: Sotiris K. on: Δεκεμβρίου 11, 2004
Τώρα εγώ γιατί ανακατεύομαι με τα δέντρα και το στόλισμά τους;
Για να θυμηθώ το πρώτο δέντρο, που η δημιουργική φαντασία της μάνας στόλισε;
Ένα κλαδί, από ξερή συκιά ήταν.
Για μπάλες κρεμάστηκαν φρούτα, πορτοκάλια και μήλα, τυλιγμένα σε χρυσόχαρτα και ασημόχαρτα, από εκείνα που είχαν τα κουτιά των τσιγάρων.
Και το χιόνι, που ευτυχώς δεν έπεσε εκείνο το [...]