Σβήσε το φως …

Και που ‘κανες συμπόνια την αγάπη;
Και που τον οίκτο έρωτα ονομάτησες;
ή γίνανε ανάποδα;
Αλήθεια πώς τα ονομάτησες;
Με ποιά σειρά;
Κοίταξες έξω από το παράθυρο.
Τα μάτια μέσα στη θολάδα
από παλιές εικόνες
απ’ το παλιό το θάμπος.
Πώς να την ξεχωρίσεις τη φιγούρα που ΄μπαινε;
Είδες αυτό που ήθελες.
Είδες αυτό που έδιωξες.
Είδες αυτό που έδιωξες αν και το ήθελες.
Και ένοιωσες αυτό που ήθελες
Πιο καλά, θέλησες να νοιώσεις
αυτό που έλειψε
Κι αφέθηκες για μια στιγμή.
Το πίστεψες.
Το πίστεψες, μα κατά βάθος γνώριζες.
Στ΄ αλήθεια, άλλο ήθελες.
Άλλη εικόνα έβλεπες.
Άλλη θωριά και άλλο χρώμα.
Τα δάκρυα φταίνε, σίγουρα.
Εκτρέπουνε τα χρώματα με τη διάθλαση.
Κι όταν τα δάκρυ έπαψε το φως να διαθλά,
το χρώμα τότε πάλι άλλαξε
Το γέλιο φώτισε
το πρόσωπο φωτίστηκε
Αλλά το χρώμα τότε
απόχτησε τη λάμψη τη δική του
Και ήταν άλλη
Όχι αυτή που έδιωξες.
Και του σ’ αγαπώ το χρώμα
έγινε
αχτίνα της συμπόνιας
του έρωτα η λάμψη, του οίκτου θαμπάδα
Μα αμέσως δεν το είδες.
Και όταν εξαίφνης πρόβαλαν
τούτα όλα πώς να τα καλύψεις πια;
Σβήσε το φως
Τουλάχιστον το ψέμα του να μη σε τυραννάει…

σχόλιο …

Ζησ’ τη μεγαλοπρέπειά της, μα μην την αποδέχεσαι.
Κίνησε τα όρια της πραγματικότητας περ’ απ’ τους χώρους του εφικτού και του δοσμένου.
Τι κι αν οι συγκρούσεις της βάσης των στοιχείων, το εποικοδόμημα αλλάζουν…
Κι αυτό με τη σειρά του ορίζει τις συγκρούσεις.
Κι είν’ και τ’ όνειρο στ’ εποικοδόμημα κομμάτι.
Ναι.
Κι’ αν οι κώδικες αλλάζουν οι προθέσεις μένουν ίδιες.
Να πιάσουμε του ονείρου μας την άκρη …

το στόλισμα του δέντρου ..

Τώρα εγώ γιατί ανακατεύομαι με τα δέντρα και το στόλισμά τους;
Για να θυμηθώ το πρώτο δέντρο, που η δημιουργική φαντασία της μάνας στόλισε;
Ένα κλαδί, από ξερή συκιά ήταν.
Για μπάλες κρεμάστηκαν φρούτα, πορτοκάλια και μήλα, τυλιγμένα σε χρυσόχαρτα και ασημόχαρτα, από εκείνα που είχαν τα κουτιά των τσιγάρων.
Και το χιόνι, που ευτυχώς δεν έπεσε εκείνο το χειμώνα, γιατί ούτε