επέτειος ‘40

Μικρή μου φίλη.
Να θυμάσαι:
Κανένας πόλεμος δεν είναι καλός.
Και αυτοί που πολεμάνε μεταξύ τους, οι στρατιώτες δηλαδή, δεν είναι οι κακοί.

Οι κακοί είναι βρίσκονται ανάμεσα σε αυτούς που

Καλώς όρισαν

Το νέο βιβλίο του Gabriel Garcia Marquez, «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου».

Μάλιστα. Έτσι Πουτάνες.

Και τι; Είναι άγνωστη λέξη; Mα τώρα έχουμε και αρσενικές πουτάνες πια !!!

Και τι; Δεν είναι γνωστός δα ο κοινωνικός τους ρόλος;

Τι ρόλος; Λειτούργημα πες. Έτσι το έλεγε η .Σίρλεϋ Μακ Λέην σε εκείνο το εργάκι «Είμαι κοινωνική λειτουργός».

Κατά συνέπεια, πού είναι το πρόβλημα; Γιατί το σχόλιο;

Μα για τον τίτλο του μυθιστορήματος αυτό καθ’ αυτό.

Για την κοσμιότητα της λέξης που χρησιμοποιείται. Μάλλον για την απουσία κοσμιότητας.

Σημαίνει άραγε κάτι η λέξη κοσμιότητα; Η λέξη αισθητική μήπως;

Δύσκολες έννοιες.

Επανέρχομαι στην επιλογή του τίτλου.

Υπάρχουν λέξεις με κοινωνική αποδοχή και άλλες όχι.

Εν προκειμένω θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί ο όρος πόρνες ή ιερόδουλες.

Αλλά όχι. Προτιμήθηκε το Πουτάνες. Τυχαία άραγε;

Μέχρι πρότινος η λέξη αυτή ήταν λέξη του κοινωνικού περιθωρίου. Αλλά είναι καιρός τώρα, που τα όρια έχουν διευρυνθεί και τα περιθώρια έχουν μικρύνει.

Και μια ολόκληρη κοινωνία το έχει αποδεχτεί. Σιγά, σιγά βήμα, βήμα.

Οι επιθεωρήσεις στο θέατρο, τα σήριαλς στην τηλεόραση, η γλώσσα των περιοδικών, που απευθύνονται στη γενιά των κουλτουριζέ νέων με κατευθυνόμενες αναζητήσεις, έχουν προλειάνει το έδαφος.

Έχουν δημιουργήσει τις προϋποθέσεις αποδοχής. Έχουν μεταβάλλει το πρότυπο ηθικής. Έχουν επιτύχει την άλωση του κάστρου εκ των ένδον.

Τίνος κάστρου; Του κάστρου της αστικής ηθικής.

Βεβαίως κανείς δεν έχει αντίρρηση, -έστω σχεδόν κανείς-, ότι δεν είναι αξιολογικά το καλύτερο αυτό το ηθικό σύστημα. Δεν είναι καν καλό. Υποκριτικό ήταν και είναι, αλλά το θέμα είναι αλλού.

Το θέμα είναι στην υπονόμευση της άμυνας της κοινωνίας.

Το θέμα είναι στο ξεθεμελίωμα χωρίς να είναι ορατή η νέα δομή.

Το θέμα είναι στις ανατροπές ερήμην !!

.Και η άμυνα δεν αφορά μόνο στο σύνολο. Αφορά και στα μέλη του συνόλου.

Ο πολίτης έγινε άτομο.

Η κοινωνία, μάζα.

Η κοινωνική θέληση διαμορφώνεται στις αίθουσες των δικαστηρίων. Ας περιμένουμε σε λίγες ημέρες την εκλογή του πλανητάρχη και θα γίνει απολύτως ορατό αυτό για μια ακόμα φορά.

Και τα δείγματα αυτών των μεταβολών έχουν κάνει την εμφάνισή τους από καιρό. Αλλά δεν τολμάμε να τα δούμε. Λείπει ο μικρός που θα φωνάξει «Ο Βασιλιάς είναι γυμνός»

……………………………………………………………….

Μα τι παραλήρημα είναι ετούτο θα πει ο καλοπροαίρετος αλλά και ο μη καλοπροαίρετος αναγνώστης.

Αλήθεια, αναρωτιέμαι και εγώ.

Πότε περάσαμε (πέρασα) στην άλλη πλευρά του ποταμού;

Παρένθεση, όχι άσχετη όμως. Τούτο το ερώτημα (Πότε πέρασα στην άλλη πλευρά του ποταμού; ) το πρωτοάκουσα να το διατυπώνει μια εκπαιδευτικός στο FAME. Ξέρετε εκείνη την αμερικάνικη σειρά που έδειχνε η κρατική τηλεόραση όταν δεν υπήρχε ιδιωτική, που το κακέκτυπό της παράγει σήμερα στην χώρα μας Καλομοίρες. Και ήταν η φιλόλογος των μαθητών εκείνου το σχολείου, που αναρωτήθηκε πότε εκείνη, μια εκπρόσωπος του κινήματος των νέων της Αμερικής της δεκαετίας του ‘60, βρέθηκε να απολογείται και να στηρίζει τις δομές της εξουσίας

Ομολογώ ότι το ερώτημα, ερωτήματα αυτού του είδους τριβολίζουν το μυαλό μου από καιρό.

Νάναι άραγε η αρτηριοσκλήρυνση; Ίσως. Μεγάλωσα πια.

Αλλά θυμάμαι ότι διατύπωσα ανάλογα ερώτημα και προ εικοσαετίας περίπου όταν εισέβαλαν μαζικά οι διαφημίσεις αλκοολούχων ποτών στην τηλεόραση, αλλάζοντας τις καθημερινές συνήθειες και την ζωή εν τέλει, της μικρής μας κοινωνίας

Ανάλογα ερωτήματα διατύπωσα και πολύ πρόσφατα όταν σε μια διαφήμιση γάλακτος, φαίνεται τα παιδιά να ανατρέπουν και να ρίχνουν στη γη τον πατέρα, που έχει τη λογική πρόθεση να παίξει μαζί τους, ενώ τη στιγμή ακριβώς της πτώση του γονιού και ειδικότερα του πατέρα αν θέλετε, ακούγεται η φωνή να λεει ότι το συγκεκριμένο γάλα μεγαλώνει «και έξυπνα παιδιά»!!!

Να είναι η εκδίκηση της Μήδειας; Ποιος ξέρει;

Έτσι λοιπόν.

«Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου» του Μαρκέζ.

Και της δικής μου, οι ιδέες και οι σκέψεις για ένα κόσμο ελεύθερο, για ανθρώπους αξιοπρεπείς, για κατάργηση της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο. Η διάθεση να συγκρουστώ με το σύστημα και τους ορατούς εκφραστές του.

Μόνο που ξέχασα ότι «ο εφιάλτης στο τέλος θα φανεί».

Τον περίμενα ίσως από άλλη πλευρά.

Και έτσι οι πουτάνες είναι πια εδώ.

Καλώς όρισαν !!!

Πάει και τούτη η εβδομάδα …

Πάει και τούτη η βδομάδα, τη φάγαμε.
Και το φαΐ μαζί στο μεζεδοπωλείο «Τα Κύθηρα».
Ένα ψιλόβροχο από νωρίς, πέρασε το μήνυμα της θλίψης και φούντωσε τη διάθεση φυγής.
Το μισόκιλο το κόκκινο κρασί στον πάτο. Η διάθεση απόδρασης στα ύψη.
-Πάμε να φύγουμε;
-Πάμε Κυπαρισσία;
-Πάμε
Τηλέφωνο σε ένα ξενοδοχείο που επιλέχτηκε από τον οδηγό του 2003
-Είσαστε κοντά στο λιμάνι;
-Πέντε μέτρα. Δίπλα από τις ψαροταβέρνες ..
Μερικά τηλεφωνήματα για να κανονιστεί ποιος θα προσέχει το σκύλο, που παρακολουθεί της κινήσεις και στέκει με κατανόηση στη γωνιά του σαλονιού, τα ρούχα από την ντουλάπα στο χέρι, τις φωτογραφικές μηχανές και στο δρόμο
-Να πάρουμε λεφτά
-Να βάλουμε βενζίνη.
-Θα χρειαστούμε και ψιλά για τα διόδια.
Η διαδρομή γνωστή αλλά αγνώριστη. Η νέα λεωφόρος, που συνδέει την παραλιακή με τη Αθηνών Κορίνθου
Κίνηση, λογική για την ημέρα και την ώρα περίπου έξι και μισή το απόγευμα Παρασκευής στα μέσα του Οκτώβρη.
Ασπρόπυργος στάση για βενζίνη.
Διόδια, τριακοστό χιλιόμετρο. Εδώ μου είπαν ότι έχει καλό προφιτερόλ.
Α, δεν πήρα τις αιμοτολογικές κλπ εξετάσεις που έκανα. Δεν πειράζει. Με την επιστροφή.
Πού να είναι άραγε η διώρυγα;
Ο δρόμος του αχλαδόκαμπου ευθεία πια. Ποιος θυμάται την ελικοειδή διαδρομή.
Δεν θυμάμαι πότε την πρωτοέκανα.
Θυμάμαι όμως την διαδρομή που έκανα στις 29 Μαρτίου 1975. Με το τραίνο. Αθήνα, Τρίπολη, 11ο Σύνταγμα Πεζικού. Μόνος.
Σήραγγα Αρτεμισίου, γρήγορα ταξίδι προς την Τρίπολη.
Οι στροφές της Μεγαλόπολης. Σκοτάδι. Κίνηση αρκετή. Αρκετά φορτηγά.
Ψιλόβροχο. Προσοχή στα φρένα μου. Του αυτοκινήτου δηλαδή, αλλά και του μυαλού μου ίσως ….
Στροφή στο δρόμο προς την Καλαμάτα. Αν φώτιζαν λίγο τους δρόμους.
Να θυμηθώ ότι μετά τις κατολισθήσεις του χειμώνα έγινε μια παρακαμπτήριος. Επιτέλους ξαναβγήκα στο δρόμο που άφησα πριν. Κάπου εδώ πρέπει να στρίψω δεξιά.
Ο βενζινάς ήταν ευγενής. «Θα πάτε δύο χιλιόμετρα πίσω και θα κάνετε αριστερά» Ε βέβαια. Αυτός είναι ο δρόμος. Ευτυχώς χωρίς κίνηση ιδιαίτερη, τα 140 χιλιόμετρα είναι σχετικά συντηρητική ταχύτητα.
Στροφή αριστερά. Κυπαρισσία σε 5 χιλιόμετρα.
Ο σιδηροδρομικός σταθμός, στρίβουμε δεξιά προς το λιμάνι.
Παρκάρισμα έξω από το ξενοδοχείο.
Μια μικρή βόλτα πριν μπούμε μέσα.
-Έλα καλό είναι.
Η μυρουδιά από το λιμάνι μας υποδέχτηκε θυμωμένα.
Δωμάτιο με θέα το λιμάνι, όπως το είχα ζητήσει.

Δεν έχει και πολύ κόσμο το ξενοδοχείο, έτσι μπορεί να καλύπτει τις ιδιοτροπίες ενός μάλλον καλόβολου κατά τα λοιπά επισκέπτη, σαν την αφεντιά μου.
Η κούραση έχει κάνει σαφή την παρουσία της, αλλά μπορείς και να την αγνοήσεις.
Βόλτα στην πάνω πόλη.
Πάντα την επισκεπτόμαστε. Έχει καταπληκτική θέα και ζεστασιά ανθρώπων.

Σε ένα ταβερνάκι, διαλέγουμε τραπέζι έξω στο πεζοδρόμιο, που είναι σκεπασμένο υποτυπωδώς. Οι λίγες σταγόνες της βροχής που φτάνουν κάπου, κάπου ομορφαίνουν την ατμόσφαιρα.
Γίδα βραστή και χύμα κόκκινο κρασί. Δεν είμαι ο ειδικότερος στα γαστιμαργικά, αλλά αυτό μου άρεσε.
Έκπληξη. Ένα κλαρίνο παίζει μέσα στην ταβέρνα. Κλαιει, γελάει, ξεσηκώνει, βαραίνει το στήθος. Παραμένω ροκ. Και αυτό είναι ροκ.
Η ημερήσια κατανάλωση κρασιού μεσημέρι βράδυ, ξεπέρασε το μηνιαίο στάνταρτ, που έτσι και αλλιώς δεν έχω.
Απόπειρα για νυχτερινή ζωή. Ένα φρέντο στην κεντρική πλατεία της Κυπαρισσίας και το μόνο που επιτυγχάνεται, είναι λίγη ώρα μετά στο δωμάτιο του ξενοδοχείου να μείνει η Νικολούλη κάτι να ψάχνει και εγώ να ταξιδεύω στα όνειρα μου.
Δεν τα λεω γιατί απλούστατα δεν τα θυμάμαι.
Έτσι και αλλιώς δεν θα τα έλεγα.
Ο ύπνος χορταστικός. Το πρωινό στο ξενοδοχείο, όχι και ιδιαίτερα πλούσιο και η ιδέα: «Πάμε στους Χριστιάνους και μετά γυρίζουμε να φαμε σε κάποιο χωριό. Αν βρίσκαμε κανένα κόκορα κοκκινιστό με χυλοπίτες».
Στο ξενοδοχείο δεν ήξεραν πώς θα μπορούσαμε να φτάουμε στους Χριστιάνους (Χριστιανόπολη τη λένε επισήμως) πηγαίνοντας μέσα από τα χωριά. Τη διαδρομή που μου πρότειναν μέσα από τα Φιλιατρά, την ήξερα.
Θα ψάξω.
Μια στάση στο κέντρο τύπου για τα Σαββατιάτικα φύλλα, μη και χάσω τη φόρμα μου. Έκανα κοπάνα αλλά, όσο νάναι μερικά χούγια δεν αλλάζουν.
Στροφή δεξιά για Αρμενιούς, Σπηλιά. Έτσι και αλλιώς η δεξιά στροφή εδώ δεν αποτελεί και καμιά πρωτοτυπία.

Μέσα στο μυαλό μου η σκέψη να ακολουθήσω μια διαδρομή που έχω ακούσει, αλλά δεν την ξέρω. Ούτε και μπορεί να μου την πει κανείς.
Η διαδρομή του συνονόματου παππού, που ξεκίνησε με τα πόδια από την Κυπαρισσία να πάει στους Χριστιάνους να προσκυνήσει στην εκκλησία από όπου όλα δείχνουν ότι έλκουμε το όνομά μας. Μόνο που εκείνος την έκανε με τα πόδια, ενώ ο ντελικάτος εγγονός επάνω σε εκατό άλογα.
Είναι η διαδρομή που ο παππούς άφησε την τελευταία του πνοή, έχοντας δίπλα του πιστό φύλακα ένα σκύλο συγγενούς που πάλευε με τα αρπαχτικά όσες ημέρες τον έψαχναν οι συγγενείς. Νιώθω να χρωστάω σε εκείνο αλλά και σε εμένα αυτή τη διαδρομή.
Στην περιοχή κατοικούν πολλοί συγγενείς, των οποίων γνωρίζω την ύπαρξη όχι όμως και την μορφή. Έχω ρίζες αλλά μου είναι άγνωστες.
Αρμενιοί. Σπηλιά, ακολουθώ το δρόμο προς τη Φαρακλάδα.

Ρωτάω πώς θα πάω προς τους Χριστιάνους. Ένας πολύ ηλικιωμένος με καθοδηγεί.
Ακολουθώ την υπόδειξή του. Χαλαζόνι, αριστερά επάνω. Να και ένα αριστερά. Περνάω από το μεγάλο αμπέλι. Πιο παλιά είχαν πολλά αμπέλια. Πού να τρέχεις να δουλεύεις όμως. Η κακία της ημέρας ..
Η αλήθεια είναι ότι έχει μείνει και ο απόηχος τους σταφιδικού, ενώ είναι υπαρκτό και το οινικό Τώρα ελαιώνες.

Κοίτα που έχει και διασταυρώσεις.
Ποιο δρόμο να πάρω. Ε καλά ας μη γίνομαι και υπερβολικός. Όταν λεω δρόμο δεν εννοώ την εθνική. Μονοπάτι εννοώ που κινδυνεύω να σπάσω το αυτοκίνητο. Δεν με πολυνοιάζει όμως. Διαισθητικά αποφασίζω.
Διαδρομή μέσα σε ελαιώνες. Και μακριά το μάτι να χορταίνει πράσινο.
Σε μια στροφή ένα εκκλησάκι.

Στην άκρη του δρόμου ταπεινά τα κυκλάμινα. Γονατίζω και τα φωτογραφίζω.

Η σκέψη μου δεν ήταν λάθος. Ένας δρόμος μέσα στις καλλιέργειες όλο και θα συναντάει ένα άλλο δρόμο και η αίσθηση που έχω είναι ότι ο προορισμός μου είναι στη σωστή κατεύθυνση.
Αργότερα θα μάθω, ότι αν έπαιρνα τον άλλο δρόμο στη διασταύρωση, θα έκανα ένα μικρό κύκλο, αλλά ο δρόμος ήταν πιο ήπιος.
Άρα πήρα το σωστό δρόμο.
Επιτέλους άσφαλτος. Ασφαλτοστρωμένος δρόμος εννοώ.
Στρίβουμε πάλι δεξιά. Σιγά που θα χάσουμε τη φόρμα μας.
Χριστιάνοι.
Εύκολο να εντοπισθεί ο Ναός

Αγια Σωτήρα στο Μωριά κι Αγιά Σοφιά στην Πόλη έλεγαν ο παλαιοί.
Προσκύνημα.

Μερικές φωτογραφίες για να στηρίζουν τη μνήμη, που έχει αρχίσει να κάνει τις απιστίες της. Τελικά οι φωτογραφίες αρκετές.
Ο Ναός κλειστός. Τα κλειδιά κάποιος ιερέας στα Φιλιατρά. Τρέχα γύρευε.
Με τα πόδια για ένα ουζάκι στην όμορφα διαμορφωμένη πηγή του χωριού.
Μια τελευταία ματιά και το αυτοκίνητο στρέφεται προς τα Φιλιατρά. Η επιστροφή ας γίνει δια της συνηθισμένης οδού.
Η ψηφιακή μηχανή στο χέρι βοηθάει να μείνουν εικόνες που το μάτι δεν χορταίνει. Μπροστά μας ο μεσσηνιακός κάμπος.

Στάση να κρατήσουμε το θέαμα σε μορφή bit και byte.

Αιφνιδιασμός από ερημοκλήσι του Αγίου Χριστοφόρου.

Πανέμορφο
Και η γκριζάδα του ουρανού, φωτίζει ακόμα περισσότερο την εικόνα.
Φιλιατρά. ο Πύργος το Άιφελ.

Ωραία ας μη το κάνουμε θέμα. Κάτι στο πιο κοντό.
Ο δρόμος της επιστροφής επιτρέπει στο όχημα να δείξει ότι μπορεί να βάλει τα αλογάκια του να καλπάσουν.
Ας μπούμε στη Σπηλιά να ψάξουμε για κανένα εστιατόριο.
Ατυχής η απόπειρα ως προς τον αντικειμενικό στόχο, φαΐ γιοκ, αλλά για μια άλλη φορά μικρό οικογενειακό ρεζιλίκι.
Ο ευγενής άνθρωπος αφού με ενημέρωσε περί της μη λειτουργίας τέτοια εποχή Ρεστωράν στην περιοχή και λοιπών μεζεδοπαροχών, τύπου ουζάδικο ρακάδικο μεζεδοπωλείο το Νόστιμον Ήμαρ, αναρωτήθηκε περί της αφεντιάς μου και έτσι τα ξαδέλφια ξανασυστηθήκαμε. Έμαθα και για το χτήμα του Μπόγρη. Εκεί άφησε ο παππούς την τελευταία πνοή.
Η αναζήτηση τροφής, κοίτα φίλε μου που οι ανθρώπινες ανάγκες παραμένουν οι ίδιες, έγινε αφορμή για μερικές φωτογραφίες της Κυπαρισσίας από ψηλά.

Φαΐ δεν βρέθηκε, οπότε η διάθεση για κόκορα με χυλοπίτες παρέμεινε. Μη σας κρατάω σε αγωνία. Μάλλον σε επόμενη κοπάνα θα βρούμε κάτι τέτοιο.
Το εστιατόριο του Μπίλυ πάντως κοντά στο ξενοδοχείο είχε καλή κουζίνα και καλό κρασί.
Ο απογευματινός περίπατος με τα πόδια τούτη τη φορά, αποκάλυψε για μια ακόμα φορά την πολυπραγμοσύνη των συνελλήνων.
Α ρε μεγάλε έλληνα. Ολάκερη κοινωνία δεν κατάφερε να αλλάξει τη ροή το Αχελώου, εσύ όμως με το νοματάρχη και τη λοιπής εξουσία συνεπικουρούντων ,σιγά που θα άφηνες το δρόμο να πηγαίνει κατά μήκος της παραλίας !!!

Το δειλινό εξαίσιο. Αποζημιώνει τον επισκέπτη που απολαμβάνει το καφέ του.

Ο δρόμος φέρνει στην πάνω πόλη.

Στο ίδιο το κεντράκι.
Στην ίδια θέση.
Σερβίρει και γουρουνοπούλα το μαγαζί. Οι ιατρικές εξετάσεις περιμένουν.
Η κομπανία μεγάλωσε. Το κλαρίνο έφερε και ένα μπουζούκι και ένα τουμπερλέκι.
Και οι οργανοπαίχτες ήταν εκεί.
Και η ευωχία περίσσευε.
Η γλώσσα του ηλικιωμένου που κάθισε, στο τραπέζι γαργάριζε λέγοντας ιστορίες δικές του, που όμως ντύναν τις εικόνες των άδειων μου αναμνήσεων.
Η παραλία πρόσφερε το τελευταίο ποτό της νύχτας.
Η αναχώρηση πλησιάζει.
Μια βόλτα το πρωί στο λιμενοβραχίονα,

τα διαδικαστικά, λίγες τυπικές κουβέντες και πορεία προς τα βόρεια.
Κακόβατος, Ζαχάρω Καϊάφας,
Κάτω Σαμικό.
Να ψάξω για τα κρινάκια στη παραλία Εδώ τα είχα δει, θυμάμαι.
Λείπουν. Δεν είναι η εποχή τους.
Αν πας, να θυμάσαι.
Τα κύματα εκεί, περιμένουν. Ποζάρουν.

Η πορτοκαλιά στην άκρη του δρόμου θα δώσει στον παραγωγό της δύο πορτοκάλια λιγότερα.
Πάνω στο δρόμο η φάρμα του Νόε κάνει καλό καφέ.
Στη διασταύρωση με τα Κρέσταινα στροφή δεξιά. Εν τέλει όταν μεγαλώνει ο άνθρωπος …
Η διαδρομή προς Κρέσταινα Ανδρίτσαινα μέσα στο πράσινο.

Ο εντοπισμός των κληρονομικών εδαφών με τη δεύτερη.
Παράδοση το κάναμε να μη βρίσκουμε το χτήμα με τις ελιές..
Πρέπει να δώσουμε και ραπόρτο για την αναμενόμενη παραγωγή ελαιολάδου.

Μια σκέψη για φαγητό στην Καρύτενα δεν προχώρησε και έτσι μας υποδέχτηκε το πολύ high μαγαζί, Faces στην Τρίπολη. Εκεί που είναι το 11ο ΣΠ. Tα είπαμε αυτά.
Βεβαίως οι μούρες μας, λόγω εμφάνισης δηλαδή, δεν ήταν ακριβώς για αυτό το μαγαζί, αλλά πάντως οι σαλάτες του ήταν πολύ καλές.
Κάνει και καλό χάμπουργκερ λεει. Έτσι διάβασα δηλαδή.
Τρίπολη - Αθήνα γρήγορα.
Μέσω Κηφισιάς. Αφορμή να περάσουμε και από την Αττική οδό.

Ώρα 8 το βράδυ Κυριακής
Το ταξίδι τελείωσε.
Τούτη τη φορά άρχισε από τα «Κύθηρα».

Ο μαχητής ..

Η καλή μας οικοδέσποινα πρώτη έριξε το λιθο…
Ε είπα να τη μιμηθώ και να βάλω και εγώ 20 λέξεις έτσι για να έχουμε να πορευόμεθα.
Θα παρατηρήσετε βέβαια ότι :
πρώτον δεν κλέβω. Δε λέω 20 και μετά να βάζω 21 !! Λέμε τώρα..
δεύτερον μπήκα στον κόπο να τις ταξινομήσω κατά απόλυτη αλφαβητική σειρά (νάναι καλά το excel δηλαδή )
τρίτον για να μη χαλάσω την … παράδοση δεν θεσμοθέτησα δώρο ούτε έβαλα κριτήρια για επιλογή του καλύτερου. Η συμμετοχή μετράει .. (Τα ποσοστά που θα πάρω κυρία προϊσταμένη είναι ανάλογα με τον αριθμό συμμετοχών ε
Οι κανονες παραμένουν οι ιδιοι
Κάθε λέξη να χρησιμοποιηθεί ΜΙΑ φορά και σε όποιο πτώση ή αριθμό (ενικό ή πληθυντικό) αγαπάτε
Και τώρα οι λέξεις:
άνθος, ανώνυμος, αυγό, δάχτυλο, καπέλο, καφενείο, κουτάλι, μολύβι
όπλο, πανωφόρι, περούκα, πινέλο, ποδήλατο, προσωπείο, σελήνη, σκύλος
τζάκι, φαντασία, χάρτης, ψίθυρος

Και το κείμενο :

Άφησε το ΜΟΛΥΒΙ στο τραπέζι και πλησίασε το ΤΖΑΚΙ.. Προσπάθησε να ζεστάνει τα ΔΑΧΤΥΛΑ του.
Είχε βγάλει το ΠΑΝΩΦΟΡΙ του και τα γάντια του, ερχόμενος με το ΠΟΔΗΛΑΤΟ στο σπίτι του από το ΚΑΦΕΝΕΙΟ, παρέα με το πιστό του φίλο, το ΣΚΥΛΟ του και τώρα τα ένοιωθε παγωμένα.
Θα έγραφε ένα άρθρο για να αποκαλύψει το ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ του μεγαλοπαράγοντα της περιοχής. Δεν είχε άλλο ΟΠΛΟ παρά μόνο τα γραφτά του.
Η ζωγραφική τα χρώματα, τα ΠΙΝΕΛΑ, ο καμβάς ήταν η διαφυγή του. Με αυτά η ΦΑΝΤΑΣΙΑ του, τον ταξίδευε μέχρι τη ΣΕΛΗΝΗ και τ’ άστρα, μέσα στο ΧΑΡΤΗ του μυαλού του οι αποστάσεις εκμηδενίζονταν και όλα τα ΑΝΘΗ του κόσμου άνθιζαν μέσα στην καρδιά του.
Όμως τώρα είχε να κάνει και με απειλές από ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ αλλά και συγκεκριμένους, βαλτούς από τον κύριό τους. Και δεν ήταν απλοί ΨΙΘΥΡΟΙ. Ήταν κραυγές. Έπρεπε να βρει μια λύση. Μια λύση απλή σαν το ΑΥΓΟ του Κολόμβου και συνάμα αποτελεσματική.
Ίσως η ιδέα να μεταμφιεστεί φορώντας γυαλιά, ΠΕΡΟΥΚΑ, ΚΑΠΕΛΟ και να τον παρακολουθήσει, για να καταγράψει τις κινήσεις του, όπως του είχαν προτείνει, δεν ήταν άσχημη σε άλλη περίπτωση. Άλλωστε αυτός αυτά τα είχε φάει αυτός με το ΚΟΥΤΑΛΙ.
Εδώ όμως τα πράγματα ήταν πολύ σοβαρά..
Πώς έμπλεξα, μονολόγησε..
Τα ξύλα στη φωτιά έτριξαν.
Αναστέναξε και γύρισε στο τραπέζι του.
Θα το παλέψει και όπου βγει. Έτσι είχε μάθει στη ζωή του.
Να είναι μαχητής.
Να το θυμάσαι.

πολιτισμικό θέμα …

Από έρευνα για την ενδοοικογενειακή βία, που πραγματοποίησε Πανεπιστήμιο της Άγκυρας με κυβερνητική και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, προκύπτει ότι το 39% των παντρεμένων γυναικών παραδέχεται ότι έχουν δεχτεί επίθεση και ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ το γεγονός. (Γαλλικό Πρακτορείο)
Τι είναι τώρα αυτό; Καλά να δέχονται την επίθεση. Κακό καταδικαστέο να τους τιμωρήσουμε τους επιτιθέμενους. Αλλά το ότι οι κυρίες το ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ; Εξηγείται;
Προσωπική θέση του υπογράφοντος είναι πως ναι, εξηγείται. Και δικαιολογείται.
Γιατί τα συστήματα ηθικής δεν είναι ίδια, σε όλη την έκταση όλων των κοινωνιών.
Και όταν θέλει κανείς να ερμηνεύσει μια συμπεριφορά, θα πρέπει να την τοποθετήσει στο δικό της το ιστορικό πλαίσιο.
Και αν επιθυμεί να αξιολογήσει κάποιος τα ηθικά συστήματα, θα πρέπει να έχει την ικανότητα να αρθεί έξω από αυτά.
Προσωπικά είμαι κατά κάθε μορφής βίας.
Μπορώ όμως να αντιληφθώ τόσο τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθεί ο σύζυγος που ΔΕΝ θα χειροδικήσει με την γυναίκα του η οποία αναμένει και επιθυμεί (σαν ένδειξη της αναμενόμενης κυριαρχίας) να την χτυπήσει ο σύζυγος για να της δείξει ότι ΔΕΝ την περιφρονεί…. όσο και της συζύγου, που ο άντρας της δεν θα είναι άξιος να φερθεί όπως όλοι οι αρσενικοί της περιοχής.
Παράξενο σχόλιο ε;
Αλλά στα αλήθεια ποιος είπε ότι η ζωή είναι δομημένη κατά το καρτεσιανό πρότυπο και τα θέματα πρέπει να τα προσεγγίζουμε γραμμικά;

ελληνικά …

Σήμερα Τοσοδούλα μου άνοιξα την τηλεόραση την ώρα του δελτίου ειδήσεων
Από όσο άκουσα μια καλή τραγουδίστρια που την λένε Σελίν Ντιόν απόκτησε ένα παιδάκι.
Να της ζήσει. Και θα της ζήσει βέβαια αρκεί να μη το ξαναπιάσει στο στόμα της η δημοσιογράφος η οποία θέλοντας να πει ότι το φωτογράφησαν το παιδί είπε το απΟθανάτισαν
Σαν δηλαδή το παιδί να είχε πεθάνει, χτύπα ξύλο μικρούλα μου να φύγουν

έτσι γράφεται η ιστορία…

Η κυρία Μαρία Σράιβερ, και για τους πολλούς κα Σβαρτσενέγκερ, ναι καλέ η συμβία του κυρίου Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ γνωστού και ως Ρόμποκοπ 1, 2, κλπ, κήρυξε ΑΠΟΧΗ!!!
Δεκατετραήμερη παρακαλώ.
Τώρα γιατί δεκατετραήμερη και όχι δεκαπενθήμερη ή δεκαήμερη δεν ξέρω.
Να έχει άραγε σχέση με τον κύκλο της; Τι να σας πω, θα σας γελάσω και δεν το επιθυμώ..
Πάντως, λέει η είδηση ότι εταράχθη και θύμωσε σφόδρα και φρίκαρε και εξεμάνη, που ο γλυκούλης της ο Αρνολντ δήλωσε ευθέως την υποστήριξή του στον κύριο θάμνο, με συγχωρείτε, τον κο Μπους ήθελα να πω, ενώ εκείνη έλκει την καταγωγή της από τους Κένεντι και του διεμήνυσε, «Τζουτζούκο μου όσο εσύ στηρίζεις Μπους, από εμένα κοκό γιοκ. Και μη τολμήσεις να πας με άλλη και το μάθω δηλαδή, σου τα έβγαλα τα ματάκια. Ε καλά, όχιεντελώς όσο, όσο καιρό …. άντε για δεκατέσσερις ημέρες, γιατί και έχω και γω ανάγκες η γυναίκα !!! »
Τώρα, αν υποψιαστώ ότι
η ευημερία των πολιτών της Αμερικής,
η πρόοδος των πολιτών ετούτου του πλανήτη,
η ειρήνη στον κόσμο,
η πορεία της ιστορίας,
στηρίζονται στα ανορθωμένα πόδια της κας Σράιβερ κατά κόσμο Σβαρτσενέγκερ το γένος Κένεντι, θα ανακράξω :
-Τούτο τον κόσμο κάναμε μ _ _ _ _ καπέλο !!!

στην παιδική χαρά ..

Δεν άκουσα σήμερα ειδήσεις Τοσοδούλα μου
Και ξαφνικά ανακάλυψα, ότι δεν με ενοχλούσε και πολύ που δεν ήξερα αν τελικά ο κος Ρουβάς, που τόσο σ’ αρέσει, θα γίνει μπαμπάς ή όχι.
Να σκεφτείς δεν με ένοιαζε αν το πετρέλαιο θα ακριβύνει και αν πρόκειται

Delete

Με άνετες κινήσεις στάθμευσε το αυτοκίνητό του στη θέση του στο πάρκινγκ της εταιρείας.
Μάζεψε το κινητό του από τη θέση φόρτισης. Μέσω το blue tooth μίλησε με τη γραμματέα του. Της είπε ότι σε πέντε λεπτά θα είναι εκεί.
Βγήκε.
Ξεκρέμασε το σακάκι του από την κρεμάστρα του αυτοκινήτου και το

Με όση αξιοπρέπεια …

Κάνω την αρχή, δινοντας τις παρακάτω λέξεις ….

Αρνηση, φωτιά, ζυγαριά, βιβλιο, σκεψη, αραμπας, κριση, ζαλη, ποντικι, delete, διαδρομος
συννεφο, κουβερτα, ονειρο, κινηματογράφος, παιδι, ντοσιέ, αγαπη, κραυγή, σκουπιδι, τελος

Και το κείμενο:
ΤΕΛΟΣ το ΟΝΕΙΡΟ. Σαν μια ταινία στον ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ με θλιβερή κατάληξη.
Η ΚΡΙΣΗ στη σχέση μας έφερε τα ΣΥΝΝΕΦΑ και η μπόρα που ακολούθησε έσβησε για πάντα τις φλόγες τις ΦΩΤΙΑΣ του έρωτά μας.
Μετά την ΑΡΝΗΣΗ σου, ένοιωσα μπροστά σου σα ΣΚΟΥΠΙΔΙ
Η ΚΡΑΥΓΗ μου δεν έφτασε ποτέ στα αφτιά σου, ίσως γιατί ήσουν ήδη αλλού. Η ΖΥΓΑΡΙΑ είχε ήδη γείρει, αλλού.
Το όμορφο ΒΙΒΛΙΟ που αρχίσαμε, θα μείνει ΝΤΟΣΙΕ απλών σημειώσεων.
Data καλύτερα, που με ένα απλό DELETE, θα στείλεις στα αζήτητα ακόμα και τη ΣΚΕΨΗ μου. Ναι έτσι όπως έβαλαν στο μουσείο τα μηχανοκίνητα τον ΑΡΑΜΠΑ.
Μια ΖΑΛΗ ήμουνα για σένα και σου πέρασε.
Απλά εγώ πιάστηκα στη φάκα σου σαν το ΠΟΝΤΙΚΙ
Τώρα, σαν το μικρό ΠΑΙΔΙ, που παίρνει την ΚΟΥΒΕΡΤΑ του και τρέχει να κρυφτεί, μαζεύω την ΑΓΑΠΗ μου και μπαίνω στο μακρύ ΔΙΑΔΡΟΜΟ που δεν έχει γυρισμό.
Με όση αξιοπρέπεια μου έχει μείνει τέλος πάντων …

ας ψάξουμε το δίκιο στην καρδιά μας ..

Δύσκολα πράγματα με ρωτάς σήμερα Τοσοδούλα μου.
Τα φωνήεντα, που είναι επτά και τα σύμφωνα που είναι δέκα επτά, είναι εύκολο να στα μάθω και να σου βάζει άριστα η κυρία σου.
Αλλά το τι είναι δίκαιο καλή μου και τι άδικο πώς να στο πω;
Αν ήσουνα μεγάλο παιδί θα σου έλεγα την πάσα αλήθεια. Ότι το δίκιο, δυστυχώς, το καθορίζουν οι νικητές !!! Αλλά δεν είσαι

οι σοκολάτες των μεγάλων

Αχ τι ιστορία αυτή με τις σοκολάτες Τοσοδούλα μου.
Ο Περικλής, ο Τάκης, η Χριστίνα, οι σοκολάτες που θέλησες να μοιραστείς εσύ, αλλά οι άλλοι έφαγαν τη μια και προτίμησαν να την πατήσουν κάτω, παρά να την φας εσύ.
Έτσι είναι ο κόσμος τοσοδούλα μου.
Ο κόσμος των μεγάλων.
Μόνο που στον κόσμο των μεγάλων, και οι σοκολάτες είναι

Είσαι εδώ;

Είσαι εδώ;
Κλαις;
Ταξιδεύεις;
Κλαις. Καθαρίζεις την ψυχή σου.

Τα μάτια σου;
Δεν τα βλέπω τα μάτια σου.

Έχεις το κεφάλι ακουμπισμένο στα γόνατα.
Και τα πόδια σου κρατάς αγκαλιασμένα.

Τη μήτρα της μάνας γυρεύεις.
Να βρεις την αρχή σου.
Του νήματος την άκρια να βρεις.
Χωρίς τα φτιασίδια και τα καλλωπίσματα.
Γυρεύεις την αρχή σου,
εκεί που μέσα στων άδυτων τα άδυτα έκανες το φως ζωή.
Έγινες ζωή από το φως.

Ταξιδεύεις στη χώρα του φωτός, μα είσαι εδώ.
Χωρίς τα δεσμά, που χαλκεύουν οι άλλοι.
Είσαι εδώ, ελεύθερη χωρίς των πρέπει τα ενδύματα.
Είσαι εδώ, στα παιχνιδίσματα του γκρίζου,
σαν της ψυχής τα χρώματα στης μνήμης τα ερεθίσματα.

Γυμνό το κορμί, ελεύθερο.
Και η ψυχή το ίδιο πασχίζει.
Να φύγει. Να πετάξει.
Να γίνει ένα με το φως.
Ναι σπάσει το κουκούλι των σκιών.

Γραμμές του στήθους, των άκρων, του κορμού,
Όμορφες, αρμονικά δεμένες
Νάταν του νου οι διαδρομές σαν και αυτές…

Ταξιδεύεις; Κλαις; Είσαι εδώ;

Ναι είσαι εδώ.

Μα δε σε βλέπω.
Σε ψάχνω.
Σε ψάχνω γιατί σε έχω βρει …

Είναι κάτι ημέρες …

Είναι κάτι ημέρες, που νοιώθεις γύρω σου τα σημάδια της θύελλας. Είναι κάτι ημέρες που η μοναξιά περισσεύει.
Μπορεί τα χέρια να είναι απλωμένα. Τα χαμόγελα πιο πλατιά και απ’ τον ορίζοντα Αλλά το ξέρεις. Η μοναξιά παραμονεύει.
Είναι τα σημάδια που στο λένε. Το πέταγμα των πουλιών, η φωνή της καρακάξας, οι μυρουδιές που φτάνουν απρόσκλητες.
Στέκεσαι εκεί και χαμογελάς. Να κάνω πως δεν κατάλαβα; Να κάνω πως δεν βλέπω το σκοτάδι που έρχεται; Μα είναι σκοτάδι; Και αλήθεια δεν το ήξερες απ’ την αρχή πως θάρθει το σκοτάδι; Να πολεμήσεις; Σίγουρα αξίζει τον κόπο, αλλά γιατί… Να υποχωρήσεις; Πού να πας πιο πίσω;
Στέκεσαι και χαμογελάς. Έκθετος, και δυνατός τυλιγμένος την αδυναμία σου. Το βλέπεις. Ο αγώνας συνεχίζεται, το παιχνίδι παίζεται, οι αντίπαλοι συγκεντρώνουν μεθοδικά τα πυρά τους. Και οι σύντροφοί σου σε υπερασπίζονται, εσύ όμως πάντα θα αναρωτιέσαι, τους πρέπει να αγωνίζονται; Τους πρέπει να θυσιάζονται για ένα όραμα, το όραμά σου; Σου επιτρέπει ο εγωισμός σου, να αφήσεις να πολεμάνε, με ανιδιοτέλεια ναι, με ηρωισμό ναι, με πίστη ναι, αλλά για σένα που νιώθεις πως δεν το αξίζεις; Γιατί σε καίει. Και αν ανακαλύψουν πως ο αγώνας τους ήταν μάταιος; Πώς το κάστρο ήταν άδειο Πώς η στολή απλώς γυάλιζε; Και αν τους απαγοητέψεις; Αν αυτό που σε εσένανε ελπίζανε το έχει ο εχθρός; Τους κρατάς να φυλάνε Θερμοπύλες, ενώ ξέρεις ότι άδικα πασχίζουν;
Είναι κάτι ημέρες που η μοναξιά σου περισσεύει Που νιώθεις ότι η ασημαντότητά σου, έχει γίνει ψεύτικο άστρο, και πως από ώρα σε ώρα, από στιγμή σε στιγμή, το απλό γύρισμα του διακόπτη, θα το εξαφανίσει από τον ουρανό. Και τότε νιώθεις ακόμα πιο μόνος. Γιατί δεν έχεις με ποιόν να μοιραστείς ετούτες τις αλήθειες. Δεν έχεις πού να τις φωνάξεις, έστω για να ακούσεις τον αντίλαλό τους και να πεις “να, μου απαντάνε” και ας ξέρεις πως αυτό π’ ακούς απλά είναι η φωνή σου. Και η μοναξιά σου μεγαλώνει. Γιατί δεν μπορείς και να εξαφανιστείς. Θα σε αναζητήσουν. Όχι εσένα, αλλά αυτό που νόμισαν σε εσένα. Και θα τους απαγοητεύσεις. Και αυτό δεν το θέλεις. Όχι γιατί θα σε κακολογήσουν και δίκαιο θα είναι, αλλά γιατί θα είσαι εσύ η αιτία να γκρεμιστούν τα όνειρα που έθρεψες.
Και μένεις εδώ. Γιατί δεν θέλεις να γκρεμίσεις όνειρα. Μένεις εδώ και ας μη θέλεις να πολεμήσεις. Μένεις εδώ με κατεβασμένα χέρια. Και βλέπεις τη νύχτα να έρχεται. Τη μοναξιά σου να μεγαλώνει. Και πίνεις το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους. Με ένα ηδονικό χαμόγελο χαραγμένο, για να κρύψεις τα φαρμάκια της ψυχής σου. Τουλάχιστον η δική σου η νύχτα ας γίνει αφορμή να λάμψει αλλού μια νέα ημέρα. Αλλά εσύ είσαι τόσο μόνος …

Στην άκρη του κόσμου

Ο πόθος της ένωσης.
Το ρίγος της επαφής.
Δονήσεις αρμονικές στις μυστικές συχνότητες του σύμπαντος
Λουλούδι ο έρωτας και φύτρωσε.

Στην πέτρα.
Στην άκρη του κόσμου.
Στο πόδι του ουράνιου τόξου.
Εκεί που το όνειρο ανταμώνει την αλήθεια.
Εκεί που το πουθενά ανταμώνει το παντού.

Εκείνη και αυτός
Οι δυο τους, το κέντρο του κόσμου.

Χαρταετός

Τον έφερε !!!
Δικό της δημιούργημα.
Έβαλε όλη της την τέχνη.
Πήρε από τις καλαμιές λεπτά γερά καλάμια και έφτιαξε τις μάνες.
Μίλησε μυστικά με τα σύννεφα και τις χάρισαν τα χρώματά τους την ώρα του δειλινού.
Έκανε “ματάκια” στα λιβάδια και της δώρισαν το πιο όμορφα κομμάτια από το χαλί τους. μ’ αυτά χρωμάτισε τα άσπρα της χαρτιά
Οι φίλοι της οι μεταξοσκώληκες, της χάρισαν την πιο φίνα και λεπτή