Σιωπή …

Σταμάτησε να χτυπάει τα πλήκτρα. Σήκωσε τα χέρια πάνω από το πληκτρολόγιο.
Τι έχω να πω άλλο σκέφτηκε. Σε ποιους να το πω, σε ποια γλώσσα να το εκφράσω;
Αφού δεν μιλάω την ίδια γλώσσα, δεν είμαι από εδώ, δεν θέλω ίσως να είμαι όλα αυτά. Κάρφωσε το βλέμμα στο κενό και άρχισε να αναζητά το άπειρο.
Σιώπησε.

Το γένος…

Άνοιξε την πόρτα.
Κοντοστάθηκε στο πλατύσκαλο και έριξε το βλέμμα του μέσα στο μπαρ.
Καπνοί, κουβέντες, χαχανητά σιωπές.
Τα μάτια του άστραψαν από χαρά.
«Ο επόμενος γύρος κερασμένος από μένα» φώναξε. «Η γυναίκα μου, μου έκανε το γιο».
Του έκανε το γιο..
Το γένος του απόκτησε διάδοχο. Το όνομά του θα συνεχιστεί. Θα του αφήσει την περιουσία του.
Θα γίνει ο γιος του η συνέχειά του.

Ποδόσφαιρο ..

Τι είναι το ποδόσφαιρο;
Ένα παιχνίδι που 22 μαντραχαλάδες κυνηγάνε ένα πετσί είπε.
Να το καταργήσουμε τότε. Σωστά.
Και τα γήπεδα, και τις τεχνικές εταιρείες που τα κατασκευάζουν και τα συντηρούν, και τις υπόλοιπες υποδομές των γηπέδων, και τις τεχνικές εταιρείες τις αντίστοιχες, και να απολύσουμε όλο τα ανθρώπινο δυναμικό, παίχτες, προπονητές, γιατρούς, βοηθητικό προσωπικό, παράγοντες, διοικήσεις ομοσπονδίες προσωπικό που απασχολείται στα γραφεία τους και τις επιχειρήσεις που τους ντύνουν και τους φτιάχνουν τα αθλητικά είδη, και τους γιατρούς και τους νοσηλευτές και τους δημοσιογράφους και όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συμβατικά, δορυφορικά, καλωδιακά, εφημερίδες, περιοδικά, διανομείς εφημερίδων και περιοδικών, και το κάθε είδους προσωπικό που χρησιμοποιούν και τις διαφημιστικές εταιρείες και το προσωπικό τους και τα ταξιδιωτικά γραφεία και και και …
Ναι σωστά. Να το καταργήσουμε.
Ένα παιχνίδι είναι, που 22 μαντραχαλάδες κυνηγάνε ένα πετσί.

Νύχτα

Φόρεσ’ η νύχτα το μαύρο φόρεμά της
Τα χέρια άπλωσε και σκέπασε την πόλη.
Το φως της μέρας χάθηκε.
Στη θέση του, μυριόχρωμα της τέχνης τα ποιήματα
πετράδια που στολίζουνε της νύχτας τα υφάδια.
Οι θόρυβοι γίναν ψίθυροι, θροΐσματα, σιωπές.
Οι ιστορίες γράψανε το πρόσκαιρό τους τέλος
εικόνες γίνανε και καημοί χαρές και αναμνήσεις.
Τα βλέφαρα βαρύνανε και ανοίγουν άλλους κόσμους
μέχρι το άρμα του ήλιου να φανεί
ν’ αρχίσει η άλλη μέρα.

Τον πρόσεξε …

Τον πρόσεξε.
Ευφυής, πτυχιούχος, ετοιμόλογη, δυναμική και αναντίρρητα ωραία γυναίκα.
Όνειρο και καημός κάθε αρσενικού.
Και τον πρόσεξε.
Πρότυπο λαϊκού παιδιού, τσακωμένου με τη μόρφωση, αλλά ευφυούς.
Προσανατολισμένος στις επιταγές του συντηρητικού προτύπου, που ποτέ δεν κατανόησε, αλλά πολύ θα ήθελε να μοιάσει.
Και ναι τον πρόσεξε. Κολακεύτηκε. Θα της το δείξει. Τρέχοντας πίσω της.
Υμνητής των προσόντων της.
Ηχώ των λόγων της.
Ικέτης της εύνοιάς της ….

Διαφήμιση

Το παιχνίδι μακριά γαϊδούρα.
Τα μικρά παίζουν. Η μαμά φροντίζει το γάλα «που κάνει τα παιδιά δυνατά».

Παίρνει φόρα να παίξει και αυτός. Να πηδήξει πάνω στη μακριά γαϊδούρα..

Τρέχει, στηρίζεται, πηδά.

Τα παιδιά απομακρύνονται απότομα. Προσγειώνεται άτσαλα με τη μούρη προς το χώμα ο πατέρας.
Ο φακός ζουμάρει στο σώμα που πέφτει.
Η φωνή της εκφωνήτριας, κατά τη στιγμή της πτώσης, επισημαίνει «και έξυπνα».
Διαφήμιση του γάλακτος ή επιτάχυνση της Ανατροπής; (θεσμών και συμβόλων)

Αλλαγές ..

Μπήκε στο λεωφορείο της γραμμής. Καιρό είχε να κάνει κάτι τέτοιο.
Μια συγκεκριμένη δουλειά στο κέντρο της Αθήνας τον ανάγκασε.
Συγγρού, στύλοι Ολυμπίου Διός, Ζάππειο, Σύνταγμα…..
Η διαδρομή γνωστή. Οι εικόνες καινούργιες. “Για κοίτα”, σκέφτηκε, “περνάω όχι πολύ συχνά είναι η αλήθεια πια, αλλά και όταν περνάω οδηγώ και δεν έχω την άνεση να χαζέψω, και εν τω μεταξύ έχουν γίνει του κόσμου οι αλλαγές.
Ο κόσμος αλλάζει και ενώ γινόμαστε μάρτυρες των αλλαγών, δεν τις συνειδητοποιούμε”… Κατέβηκε στην Πανεπιστημίου.
Κινήθηκε αργά προς την Ιπποκράτους, έκανε δεξιά στη Χαριλάου Τρικούπη, μπήκε στη Φειδίου. Εδώ πιο κάτω ήταν τα γραφεία της Ακρόπολης θυμήθηκε.
Η εφημερίδα του ψέματος λέγανε οι μεγαλύτεροι. Χαμογέλασε…
Έφτασε στον προορισμό του.
Μια ώρα μετά βγήκε πάλι στο δρόμο. “Πόσα χρόνια έχω να περπατήσω εδώ;” αναλογίστηκε. Ακαδημίας, Νομική. Φλεβάρης του 73 και μετά Πολυτεχνείο θυμήθηκε…
Έστριψε στη Σίνα.
“Μέχρι και η φορά κίνησης των λεωφορείων άλλαξε”. Το λεωφορείο ξεκίνησε στην ώρα του. “Περίεργη διαδρομή” σκέφτηκε. “Το λεωφορείο ανεβαίνει την Πανεπιστημίου!!!”.
Σύνταγμα, Μακρυγιάννη ….
Με την άκρη του ματιού του είδε στο απέναντι πεζοδρόμιο το κατάστημα.
“Μα εδώ ήταν κάτι άλλο”. Ανακάθισε. Κοίταξε προσεκτικά.
Φυσικά, ναι. Το κατάστημα είναι στη θέση της εισόδου του κινηματογράφου.
Είχε ανοίξει ως κινηματογράφος Α προβολής.
Μετά έδειχνε πορνό και τσόντες.
Τώρα πουλάει εικόνες…

Αξιοπρέπεια …

Σηκώθηκε αργά από τη θέση της.
Είπε απλά ευχαριστώ και προχώρησε προς την έξοδο.
Μπορούσε βέβαια να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Μπορούσε να το κάνει «θάβοντας» τους συναδέλφους της, όπως είχαν ακριβώς κάνει και αυτοί.
Και μάλιστα το είχαν επαναλάβει πολλές φορές.
Όμως όχι.
Δεν θα το έκανε.
Φυσικά θα δώσει τη μάχη της.
Όχι όμως έτσι.
Άλλη σκέψη, άλλοι τρόποι, διαφορετική κουλτούρα.
Στη ζωή της έμαθε να πορεύεται με σύνθημά της μια λέξη πασίγνωστη, που όμως λίγοι την κάνουν στάση ζωής ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Χωρίς “λόγω…”

Αποφασιστικά έκοψε το ένα από τα δυο καπάκια που σκεπάζουν το χαρτοκιβώτιο.
Το γύρισε από την πλευρά που δεν είχε τίποτα τυπωμένο επάνω του.
Πήρε από το τραπέζι το μαρκαδόρο και άρχισε να σχεδιάζει επάνω στην αυτοσχέδια ταμπέλα ένα, ένα τα γράμματα.
Κάπα, Λάμδα, Έψιλον, Γιώτα, Σίγμα, Ταυ, Όμικρον, Νι.

ΚΛΕΙΣΤΟΝ

Έτσι σκέτο.
Χωρίς «λόγω…».
Τι νόημα είχε να γράψει το λόγο …

Ο καθένας με τα δικά του μάτια …

Μ’ αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο. Μ’ αρέσει να σπρώχνω τη σκέψη μου πέρα από το φαινόμενο. Μπορεί να την κινώ σε λάθος ατραπούς. Μπορεί και σε σωστές.
Μ αρέσει να καταγράφω μερικές από τις σκέψεις που μου γεννιόνται, ξέροντας πως αν τις μοιραστώ με άλλους, γίνονται δημόσιες.
Και τότε δεν υπάρχει λόγος, και τρόπος ίσως, να τις υπερασπιστώ μετά.
Κάθε λέξη κάθε πρόταση κάθε παράγραφος, θα διαβαστεί, με τα μάτια του μυαλού και της ψυχής του αναγνώστη.
Και εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Δε μπορώ να του δώσω τα δικά μου μάτια, δε μπορώ να του δανείσω το δικό μου τρόπο σκέψης. Να υπερασπιστώ τα κείμενά μου; Μα είναι πια δημόσια.
Κτήμα του δυστυχούς ή ευτυχούς που τα διάβασε.
Γέννησαν τα συναισθήματα που εκείνος/η θέλησε.
Άλλος θύμωσε, άλλος χάρηκε, ο τρίτος αδιαφόρησε. Ξέρω. Η συμπεριφορά μου αυτή, μπορεί να καταγραφεί και ως αντισυμβατική, αιρετική.
Ευτυχώς, τη γλίτωσα.
Δε ζω στο Μεσαίωνα.
Σκέφτομαι απλώς πως δε ενοχλώ.
Αντιλαμβάνομαι βέβαια πως δεν είμαι κατανοητός ή ότι όσα γράφω δεν γίνονται αντιληπτά από όλους κατά τον ίδιο τρόπο. Το επεσήμανα και πιο πριν άλλωστε. Λογικά όμως είναι αυτά. Δε μιλάμε όλη την ίδια γλώσσα. Δε βλέπουμε όλοι τα ίδια πράγματα. Δεν αντιδρούμε καν κατά τον ίδιο τρόπο, στα ίδια ερεθίσματα.Για να κουράσω λίγο ακόμα….
Στο τελευταίο μου σημείωμα, θέλησα να επισημάνω το αβάσιμο του απόλυτου.

Θυμίζω ότι 1 + 1= 2 ισχύει μόνο στο δεκαδικό σύστημα αρίθμησης, και με την προϋπόθεση ότι έχουμε μονάδες, του ίδιου συστήματος μέτρησης και μετράμε ομοειδή πράγματα. Σε κάθε άλλη περίπτωση …..
Στο προηγούμενο, εκείνο με το χωρισμό των ζευγαριών, ήταν νομίζω προφανές ότι δεν με απασχολούσε το φαινόμενο, ο χωρισμός, αλλά το πώς αντιμετωπίζονται από το κοινωνικό σύνολο τα μέλη του, όταν βιώνουν τις ίδιες καταστάσεις, και το αν η αντιμετώπιση είναι ταυτόσημη και ανεξάρτητη χαρακτηριστικών όπως φύλλο, ηλικία, χρώμα, κοινωνική τάξη.
Δε νομίζω όμως ότι θα βοηθήσει τίποτα και κανένα, να συνεχίζω να αναλύω το τι ήθελα να πω. Είπα και έγραψα, αυτά που ο καθένας διάβασε με τα δικά του μάτια.

τίποτα απόλυτο..

Χτύπησε το χέρι με δύναμη στο τραπέζι. Με δυνατή φωνή, που πρόδιδε και ένα μικρό εκνευρισμό, είπε τονίζοντας μια, μια τις λέξεις
« Πάει και τελείωσε».
Πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε στον ίδιο τόνο.
«Ένα και ένα κάνουν δύο. Τα πράγματα είναι όπως τα λεω εγώ”!

Η φωνή που ακούστηκε από το βάθος, ήταν σταθερή και ήρεμη.

«Γιατί αυτή η αλαζονεία; Γιατί αυτός ο εγωισμός; Γιατί αυτός ο υπερφίαλος λόγος; Γιατί τόσο απόλυτη η τοποθέτησή σου; Αφού είναι σε όλους γνωστό και το ξέρεις και εσύ καλά. Μόνο σε μια συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει αυτό και μάλιστα όταν συντρέχουν πολύ ειδικές προϋποθέσεις. Σε κάθε άλλη περίπτωση, στο σύνολο ουσιαστικά των περιπτώσεων, ένα και ένα ΔΕΝ κάνει δύο !!!»

Mέσα μας …

Ανησυχία, ένταση, έξαψη, εκνευρισμός.
Ναι, κάτι σαν αυτό που περιγράφει ο Καβάφης στο Περιμένοντας τους βαρβάρους.
Μόνο που αυτοί εδώ, το ξέρουν.
Οι βάρβαροι δεν θα φανούν. Πολύ απλά γιατί δεν υπάρχουν.
Και ξέρουν ότι αν υπάρχουν βάρβαροι, δεν είναι εκεί έξω. Είναι μόνο μέσα.

Μέσα μας.

Ίδιες ευθύνες …

Τον κοίταζε αποσβολωμένη με τα δάκρυα να κυλάνε ασταμάτητα στα μάγουλά της.
Αυτός, φόρεσε το σακάκι του, άνοιξε την πόρτα και βγήκε.
Η επόμενη επικοινωνία ήταν από το τηλέφωνο.
Της ανακοίνωσε ότι είχε σχέση με άλλη, που ήταν ήδη έγκυος και γιαυτό της ζητούσε να του δώσει διαζύγιο.
Φυσικά τον αγνόησε. Δε θα του έδινε το διαζύγιο. Θα χρησιμοποιούσε το γάμο τους για να λύσει τα δικά της προβλήματα.
Μια μετάθεση για συνυπηρέτηση που τόσο πολύ προσδοκούσε, ένα δάνειο που θα έπαιρνε με μειωμένο επιτόκιο για να αλλάξει τη διακόσμηση του σπιτιού της. Ας έλυνε μόνος του το πρόβλημα με τη μαλάκω και το μούλικό του ….

Την κοίταξε κατάπληκτος.
Το πόδια του βαρίδια. Ούτε να τα σύρει μπορούσε.
Αυτή πήρε τα απαραίτητα από τα πράματά της, άνοιξε την πόρτα και βγήκε.
Η επόμενη επικοινωνία ήταν από το τηλέφωνο.
Του ανακοίνωσε ότι είχε σχέση με άλλον, πως ήταν ήδη έγκυος με εκείνον και γιαυτό του ζητούσε να της δώσει διαζύγιο.
Φυσικά την αγνόησε.
Δε θα της έδινε το διαζύγιο. Θα χρησιμοποιούσε το γάμο τους για να λύσει τα δικά του προβλήματα. Μια μετάθεση για συνυπηρέτηση που τόσο καιρό περίμενε, ένα δάνειο που θα έπαιρνε με μειωμένο επιτόκιο για να αγοράσει το καινούργιο αμάξι που είχε βάλει στο μάτι.
Ας έλυνε μόνη της το πρόβλημα με τον μαλάκα της και το μούλικό της.

Γυναίκα, άντρας. Ίδιες ιστορίες. Ίδιες ευθύνες.
Ίδια όλα. Ή μήπως όχι;

Απεργία …

«Μας ανακοίνωσε στην τάξη ότι θα απεργήσει. Μας είπε θα αγωνιστώ για τα δίκαιά μου και την αξιοπρέπειά μου».
Οι πιτσιρικάδες κατεβαίνουν τη σκάλα χαρούμενοι. Δεν θα κάνουν μάθημα. Η καθηγήτρια το είχε ανακοινώσει από την προηγουμένη.
Αγώνας για τα δίκαια του κλάδου της …..

Η μαυροφορεμένη μάνα, μπήκε μέσα στην τάξη. Σαν αυτόματο κινήθηκε προς το τρίτο θρανίο στο κεντρικό διάδρομο. Τα δάκρυα κυλούσαν ασταμάτητα στα μάτια της.
Ακούμπησε μια αγκαλιά λουλούδια, εκεί που μέχρι χτες καθόταν το λουλούδι της.
Σήμερα δεν υπάρχει. Χτες του έκοψε το νήμα της ζωής, το βαρύ φορτηγό που έπεσε επάνω στο μηχανάκι που οδηγούσε.
Είπαν πως έτρεχε πολύ το φορτηγό. Αλλά και ο μικρός, έκανε φιγούρες πάνω στο μηχανάκι του.
Δεν είχαν μάθημα.
Η καθηγήτρια απεργούσε…