Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 22, 2003
Σταμάτησε να χτυπάει τα πλήκτρα. Σήκωσε τα χέρια πάνω από το πληκτρολόγιο.
Τι έχω να πω άλλο σκέφτηκε. Σε ποιους να το πω, σε ποια γλώσσα να το εκφράσω;
Αφού δεν μιλάω την ίδια γλώσσα, δεν είμαι από εδώ, δεν θέλω ίσως να είμαι όλα αυτά. Κάρφωσε το βλέμμα στο κενό και άρχισε να αναζητά το άπειρο.
Σιώπησε.
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 21, 2003
Άνοιξε την πόρτα.
Κοντοστάθηκε στο πλατύσκαλο και έριξε το βλέμμα του μέσα στο μπαρ.
Καπνοί, κουβέντες, χαχανητά σιωπές.
Τα μάτια του άστραψαν από χαρά.
«Ο επόμενος γύρος κερασμένος από μένα» φώναξε. «Η γυναίκα μου, μου έκανε το γιο».
Του έκανε το γιο..
Το γένος του απόκτησε διάδοχο. Το όνομά του θα συνεχιστεί. Θα του αφήσει την περιουσία του.
Θα γίνει [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 20, 2003
Τι είναι το ποδόσφαιρο;
Ένα παιχνίδι που 22 μαντραχαλάδες κυνηγάνε ένα πετσί είπε.
Να το καταργήσουμε τότε. Σωστά.
Και τα γήπεδα, και τις τεχνικές εταιρείες που τα κατασκευάζουν και τα συντηρούν, και τις υπόλοιπες υποδομές των γηπέδων, και τις τεχνικές εταιρείες τις αντίστοιχες, και να απολύσουμε όλο τα ανθρώπινο δυναμικό, παίχτες, προπονητές, γιατρούς, βοηθητικό προσωπικό, παράγοντες, διοικήσεις [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 17, 2003
Φόρεσ’ η νύχτα το μαύρο φόρεμά της
Τα χέρια άπλωσε και σκέπασε την πόλη.
Το φως της μέρας χάθηκε.
Στη θέση του, μυριόχρωμα της τέχνης τα ποιήματα
πετράδια που στολίζουνε της νύχτας τα υφάδια.
Οι θόρυβοι γίναν ψίθυροι, θροΐσματα, σιωπές.
Οι ιστορίες γράψανε το πρόσκαιρό τους τέλος
εικόνες γίνανε και καημοί χαρές και αναμνήσεις.
Τα βλέφαρα βαρύνανε και ανοίγουν άλλους κόσμους
μέχρι το άρμα [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 16, 2003
Τον πρόσεξε.
Ευφυής, πτυχιούχος, ετοιμόλογη, δυναμική και αναντίρρητα ωραία γυναίκα.
Όνειρο και καημός κάθε αρσενικού.
Και τον πρόσεξε.
Πρότυπο λαϊκού παιδιού, τσακωμένου με τη μόρφωση, αλλά ευφυούς.
Προσανατολισμένος στις επιταγές του συντηρητικού προτύπου, που ποτέ δεν κατανόησε, αλλά πολύ θα ήθελε να μοιάσει.
Και ναι τον πρόσεξε. Κολακεύτηκε. Θα της το δείξει. Τρέχοντας πίσω της.
Υμνητής των προσόντων της.
Ηχώ των λόγων της.
Ικέτης [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 15, 2003
Το παιχνίδι μακριά γαϊδούρα.
Τα μικρά παίζουν. Η μαμά φροντίζει το γάλα «που κάνει τα παιδιά δυνατά».
Παίρνει φόρα να παίξει και αυτός. Να πηδήξει πάνω στη μακριά γαϊδούρα..
Τρέχει, στηρίζεται, πηδά.
Τα παιδιά απομακρύνονται απότομα. Προσγειώνεται άτσαλα με τη μούρη προς το χώμα ο πατέρας.
Ο φακός ζουμάρει στο σώμα που πέφτει.
Η φωνή της εκφωνήτριας, κατά [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 14, 2003
Μπήκε στο λεωφορείο της γραμμής. Καιρό είχε να κάνει κάτι τέτοιο.
Μια συγκεκριμένη δουλειά στο κέντρο της Αθήνας τον ανάγκασε.
Συγγρού, στύλοι Ολυμπίου Διός, Ζάππειο, Σύνταγμα…..
Η διαδρομή γνωστή. Οι εικόνες καινούργιες. “Για κοίτα”, σκέφτηκε, “περνάω όχι πολύ συχνά είναι η αλήθεια πια, αλλά και όταν περνάω οδηγώ και δεν έχω την άνεση να χαζέψω, και εν τω [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 13, 2003
Σηκώθηκε αργά από τη θέση της.
Είπε απλά ευχαριστώ και προχώρησε προς την έξοδο.
Μπορούσε βέβαια να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Μπορούσε να το κάνει «θάβοντας» τους συναδέλφους της, όπως είχαν ακριβώς κάνει και αυτοί.
Και μάλιστα το είχαν επαναλάβει πολλές φορές.
Όμως όχι.
Δεν θα το έκανε.
Φυσικά θα δώσει τη μάχη της.
Όχι όμως έτσι.
Άλλη σκέψη, άλλοι τρόποι, διαφορετική κουλτούρα.
Στη ζωή [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 11, 2003
Αποφασιστικά έκοψε το ένα από τα δυο καπάκια που σκεπάζουν το χαρτοκιβώτιο.
Το γύρισε από την πλευρά που δεν είχε τίποτα τυπωμένο επάνω του.
Πήρε από το τραπέζι το μαρκαδόρο και άρχισε να σχεδιάζει επάνω στην αυτοσχέδια ταμπέλα ένα, ένα τα γράμματα.
Κάπα, Λάμδα, Έψιλον, Γιώτα, Σίγμα, Ταυ, Όμικρον, Νι.
ΚΛΕΙΣΤΟΝ
Έτσι σκέτο.
Χωρίς «λόγω…».
Τι νόημα είχε να γράψει το λόγο [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 10, 2003
Μ’ αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο. Μ’ αρέσει να σπρώχνω τη σκέψη μου πέρα από το φαινόμενο. Μπορεί να την κινώ σε λάθος ατραπούς. Μπορεί και σε σωστές.
Μ αρέσει να καταγράφω μερικές από τις σκέψεις που μου γεννιόνται, ξέροντας πως αν τις μοιραστώ με άλλους, γίνονται δημόσιες.
Και τότε δεν υπάρχει λόγος, και τρόπος ίσως, να [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 9, 2003
Χτύπησε το χέρι με δύναμη στο τραπέζι. Με δυνατή φωνή, που πρόδιδε και ένα μικρό εκνευρισμό, είπε τονίζοντας μια, μια τις λέξεις
« Πάει και τελείωσε».
Πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε στον ίδιο τόνο.
«Ένα και ένα κάνουν δύο. Τα πράγματα είναι όπως τα λεω εγώ”!
Η φωνή που ακούστηκε από το βάθος, ήταν σταθερή και ήρεμη.
«Γιατί [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 8, 2003
Ανησυχία, ένταση, έξαψη, εκνευρισμός.
Ναι, κάτι σαν αυτό που περιγράφει ο Καβάφης στο Περιμένοντας τους βαρβάρους.
Μόνο που αυτοί εδώ, το ξέρουν.
Οι βάρβαροι δεν θα φανούν. Πολύ απλά γιατί δεν υπάρχουν.
Και ξέρουν ότι αν υπάρχουν βάρβαροι, δεν είναι εκεί έξω. Είναι μόνο μέσα.
Μέσα μας.
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 8, 2003
Τον κοίταζε αποσβολωμένη με τα δάκρυα να κυλάνε ασταμάτητα στα μάγουλά της.
Αυτός, φόρεσε το σακάκι του, άνοιξε την πόρτα και βγήκε.
Η επόμενη επικοινωνία ήταν από το τηλέφωνο.
Της ανακοίνωσε ότι είχε σχέση με άλλη, που ήταν ήδη έγκυος και γιαυτό της ζητούσε να του δώσει διαζύγιο.
Φυσικά τον αγνόησε. Δε θα του έδινε το διαζύγιο. Θα χρησιμοποιούσε [...]
Posted by: Sotiris K. on: Οκτωβρίου 7, 2003
«Μας ανακοίνωσε στην τάξη ότι θα απεργήσει. Μας είπε θα αγωνιστώ για τα δίκαιά μου και την αξιοπρέπειά μου».
Οι πιτσιρικάδες κατεβαίνουν τη σκάλα χαρούμενοι. Δεν θα κάνουν μάθημα. Η καθηγήτρια το είχε ανακοινώσει από την προηγουμένη.
Αγώνας για τα δίκαια του κλάδου της …..
Η μαυροφορεμένη μάνα, μπήκε μέσα στην τάξη. Σαν αυτόματο κινήθηκε [...]