Ίσως είναι καλύτερα …

Έκλεισε το laptop.
Μόλις είχε στείλει το mail.
Ναι ήταν ερωτευμένη μαζί του.
Ναι, του το είχε μόλις πει για χιλιοστή φορά.
Τον αγαπούσε τρελά.
Νέος ωραίος, αθλητικός. Με ευαισθησίες και μόρφωση. Έμπειρος και δυναμικός.
Με μια λέξη Υπέροχος.
Μαζί του έκανε την υπέρβαση.
Αγνόησε τα λόγια των γύρω της.
Αδιαφόρησε για τις δυσκολίες.
Χαλύβδωσε τις αντιστάσεις της.
Ένα βλέμμα του, ένα χάδι, ένας τρυφερός ψίθυρος ήταν αρκετά για να ξεπεραστούν όλα.
Ναι ήταν δικός της. Ολόδικός της.
Ναι ήταν ερωτευμένη, πετούσε.
Να το μάθει όλος ο κόσμος. Ο έρωτας είναι πάνω από όλα.
Τι σημασία έχει που γεννήθηκε και θέριεψε και τους κατέκλυσε μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών τους;
Ίσως είναι καλύτερα που παραμένει εδώ..

Χαμόγελα ..

Σήκωσε το γιακά του.
Στρίμωξε τα πέτα του σακακιού του το ένα κοντά στο άλλο, έβαλε τα χέρια στις τσέπες του.
Άρχισε να προχωράει αργά προς την έξοδο.
Κόσμος ανεβοκατέβαινε βιαστικά τρέχοντας να προλάβει. Εκείνος συνέχισε αργά. Κατέβηκε τα σκαλοπάτια του σταθμού και προχώρησε στο απέναντι παρκάκι.

Κάθισε σε ένα πεζούλι.
Το βλέμμα του αφηρημένο, ακολούθησε το πλήθος που ασθμαίνον έτρεχε να προλάβει.
Αυτός πού είχε να πάει; Ποιος τον περιμένει; Σε ποιον να μιλήσει;….
Ένιωσε την ανάσα του και ύστερα την υγρή του μύτη.
Γύρισε ξαφνιασμένος.
Το αδέσποτο σκυλί τον κοιτούσε και του έλεγε « εδώ είμαι φίλε δεν είσαι μόνος», κουνώντας την ουρά του. Και ήταν ο «λόγος» αυτός πιο ανθρώπινος από όλων των ανθρώπων.
Χαμογέλασε στο σκύλο και να δεις, και ο σκύλος του ανταπόδωσε το χαμόγελο.
Και ας λένε οι σκύλοι δε χαμογελούν..

Ξεκίνα

Τι θα μπορούσα να πω σε δυό μάτια που λάμπουν;
Σε ένα πρόσωπο που αστράφτει;
Στο κορίτσι που είναι έτοιμο να αδράξει τη ζωή από το πέτο και να κατακτήσει τους κόσμους;
Ξεκίνα.
Σου ανήκουν ΟΛΑ

Επέτειος

Του κρατούσε το χέρι σφιχτά. Βήμα αργό. Βλέμματα υγρά.
Το παγκάκι τους, άδειο, τους περίμενε.
Το πάρκο γεμάτο παιδιά. Φωνές τρεχάματα παιχνίδι..
Κάθισαν. Συνέχισαν να παρακολουθούν το τρέξιμο, το παιχνίδι, τα γέλια των μικρών.
Αύριο θα κλείσουν 60 χρόνια μαζί.

Ως συνήθως

Ένιωσε την καρδιά της να χτυπάει γοργά. Ανέβαινε τις σκάλες.
-Μα πού πάω η τρελή, σκέφτηκε. Τι κάνω;
Το ραντεβού ήταν για τις 12 και μισή. Εκτός από μια φευγαλέα συνάντηση, θα βλεπόντουσαν ουσιαστικά για πρώτη φορά. Μακάρι και να μη είναι η τελευταία, αν και…
-Αν και παντρεμένη γυναίκα με δυο μεγάλα παιδιά, τι θέλω εγώ τους έρωτες. Να φύγω, σκέφτηκε. «Να κάνω μεταβολή και να φύγω……
Χτύπησε την πόρτα.
-Εμπρός άκουσε τη φωνή του.
Η καρδιά αποδείχτηκε πιο δυνατή από το μυαλό.
Ως συνήθως…

Η ζωή

Περπατάει σκυφτός, φορτωμένος με το βάρος και της 8^ης δεκαετίας του.

Το βήμα αργό. Το βλέμμα θολό. Με στήριγμα σέρνει το βήμα αργά.
-Παππού τι βλέπεις;
Και εκείνος δείχνει.
Το αγόρι ως 16 χρονών. Ψηλόλιγνο παλικαράκι, με σκουλαρίκι στο αυτί, τζιν παντελόνι, T-shirt με μήνυμα για το συγκρότημα που ακούει.
Το κορίτσι ίδιας ηλικίας. Λεπτούλα. Μακρύ ριχτό μαλλί. Τζιν παντελόνι. Μπλουζάκι στράπλες να φαίνεται το tattoo στην πλάτη.
Αγόρι και κορίτσι αγκαλιά. Βάδισμα ανάλαφρο Τα βλέμματα που λάμπουν.
Τα κορμιά να ακουμπάνε. Το χαμόγελο τεράστιο. Ο έρωτας πασίδηλος. Σφραγίδα το θερμό φιλί στα χείλη.
Η Ζωή.

Τέλος και αρχή

-Γελοίε.
-Παλιοσκρόφα, ξεσκισμένη.
-Μπάσταρδε, μαμάκια, παλιοξεφτιλισμένε
Η πόρτα βρόντησε. Βγήκε έξω ξαναμμένος.
Πίσω του ακούστηκε ο κρότος από το βάζο, που εκτοξεύτηκε και έσπασε πάνω στο μέσα μέρος της πόρτας…………
Τέλος ή μήπως η αρχή;
………………………………………

Τίναξε τα μαλλιά της. Από ώρα ένιωθε το βλέμμα του καρφωμένο επάνω της. Την έκανε να αισθάνεται όμορφα.
Γύρισε.
Δυο πράσινα μάτια της χαμογελούσαν.
Ανταπόδωσε με ένα δικό της χαμόγελο που άφησε να φανούν δυο σειρές ολόλευκα μαργαριτάρια. Η προσέγγιση.
Το ραντεβού. Χτυποκάρδια. Ρομαντικοί περίπατοι. Όρκοι αιώνιας πίστης. Όρκοι αφοσίωσης ενώπιον θεού και ανθρώπων……….

Αρχή ή μήπως το τέλος

Καλησπέρα

«Χάρτα σύγκλισης», «Χάρτα απόκλισης», «Μέτωπο υπέρ της απλής αναλογικής». «Νέα έκρηξη στη Γάζα 5 νεκροί».
Έκλεισε την τηλεόραση και βγήκε από το σπίτι.Προχώρησε προς το περίπτερο.
Μια εφημερίδα, σκέφτηκε, ένα περιοδικό, κάτι. Μια ελπίδα να αγοράσει. Να ξεφύγει.
Άνθρωποι στη στάση. Αμίλητοι. Άγνωστοι. Περιμένουν. Το λεωφορείο φάνηκε στη γωνιά. «Καλησπέρα», ακούει τον εαυτό του να λεει. αυθόρμητα. Πρόσωπα ξαφνισμένα. Απορρημένα βλέμματα.
«Καλησπέρα», αιφνιδιάζεται.
Δυο μάτια. Ένα φωτεινό χαμόγελο.
Οι επιβάτες ανεβαίνουν στο λεωφορείο. Η στάση ερήμωσε. Συνέχισε να περπατά.
Προσπέρασε το περίπτερο. Δεν θα αγοράσει ελπίδα.
Το ρήγμα στη μοναξιά, άνοιξε από δυο άγνωστα μάτια και ένα φωτεινό χαμόγελο

Κόρη…

Παρθένος κόρη,
εις το βωμό του έρωτα
θυσία πρόσφερε..
Σύσσωμ’ η οικογένεια
την κόρη έθυσεν

Απλά …

Έχωσε τα χέρια βαθιά στις τσέπες του παντελονιού του. Κύρτωσε τους ώμους και άρχισε να προχωρά πάνω κάτω. Ο ήλιος είχε αρχίσει να γέρνει προς τη δύση και μεγάλες σκιές ορθώνονταν παντού.

Δεν τις πρόσεχε. Απορροφημένος στις σκέψεις του βημάτιζε πάνω κάτω στο δωμάτιο. Περίμενε. Δε μπορεί, σκέφτηκε, θα έρθει. Γιατί να μη έρθει. Όλα είχαν κανονιστεί.

Τα είχαν συζητήσει πολλές φορές. Είχαν εξετάσει μαζί κάθε ενδεχόμενο. Είχαν μαζί ανατρέψει κάθε αντίρρηση.

Δεν υπήρχε πρόβλημα κανένα.

Το σκοτάδι πύκνωσε. Τα πρώτα φώτα φωτίζουν στα παράθυρα

Ο βηματισμός του συνεχίστηκε.

Οι ώμοι έγειραν. Γίναν πιο σκυφτοί.

Η σκιά στο πρόσωπο, πιο έντονη και από τις σκιές της νύχτας.

Η ώρα πέρασε.

Δεν ήρθε.

Ούτε υπήρξε καμιά εξήγηση

Απλά, δεν ήρθε. …..