Ράνια

ες τώρα.
Είναι περίπου σαράντα και κάτι, ξανθιά με μαλλί αλά γκαρσόν. Τι έκφραση και αυτή; Πού τη θυμήθηκες.
Περπατημένη. Χορεύει και κοιτάζει. Κοιτάζει και κοιτάζεται. Μονάχη της.
Ο συνοδός της, τρίτος σύζυγος, την απολαμβάνει από το τραπέζι.
Για το κρεβάτι τώρα….
Πάντως δεν είναι ο μόνος. Ψώνισε από σβέρκο. Γνωστή η κυρία σ’ όλη τη περιοχή “τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης και περίχωρα”.
Πάνε τόσα χρόνια. Παιδιά. Μόλις τελειώνατε το Γυμνάσιο. Το εξατάξιο βέβαια.
Κατακαλόκαιρο του ….
Η Αμφιτρίτη, ο Μπάτης, η Κατίνα, όλες οι περιοχές που άκουσες από το τραγούδι. Εκείνο με τις καλοκαιρινές διακοπές.
Είχατε πάει όλοι μαζί οι συμμαθητές της Έκτης σινεμά στην Αμφιτρίτη, εκεί γωνία Πρωτέως και Αμφιτρίτης. Έπαιζε τον Πρωτάρη με τον Ντάστιν Χόφμαν. Βραδινή παράσταση.
Σε δυο μέρες θα βγαίνανε τα αποτελέσματα των εξετάσεων του Ιουνίου. Θα αποφοιτούσατε.
Πίσω, στα τελευταία καθίσματα του θερινού κινηματογράφου, ο μισός σύλλογος καθηγητών.
Και σεις μπροστά. Πατατάκια, ταμ-ταμ ή μπυράλ και πολύ χαβαλέ.
Και προγνωστικά ποιος περνάει και ποιος μένει .
Εσύ για τους άλλους πρωταθλητής. Να μείνεις φυσικά.
Και η Ράνια, με το ξανθό της το μαλλί να κυματίζει πλούσιο, να θέλει να σε παρηγορήσει. Να γέρνει απάνω μου και να σε γεμίζει με τ’ άρωμά της. Kαι συ φυσικά απαρηγόρητος.
Όχι που θα έμενες, δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση, εσύ τόξερες, οι άλλοι το αγνοούσαν, αλλά για να μη χάσεις τη παρηγοριά.
Και τη παρηγορήτρα βέβαια.
Και ύστερα ήρθε ο - όχι ο έρωτας- ο χωρισμός να πεις, αλλά για νάχει νόημα πρέπει να υπάρχει και σχέση. Και η μόνη που υπήρξε, ήταν αυτή της παρηγοριάς.
Mάθαινες νέα της, αραιά και που. Πότε τάχε με τον ένα πότε με τον άλλο.
Πώς έγινε έτσι δεν κατάλαβε κανείς.
Μετά από κανα χρόνο, βρεθήκατε στον γάμο της.
Όλη η παρέα μαζί και μετά χαθήκατε και με Ράνια και με την υπόλοιπη παρέα. Σπουδές στρατός, άλλες σπουδές, γάμος, καριέρα.
Μικροαστοί του κερατά όλοι.
Και νατη τώρα να χορεύει.
Με τα πόδια ανοιχτά. Χυδαιότης.
Σούρθε στο μυαλό το ανέκδοτο με τις ξανθιές Γιατί λεει θάβουν τις ξανθιές σε τρίγωνο φέρετρο; Γιατί δεν μπορούν να τους κλείσουν τα πόδια!
Και όμως ο χορός είναι μέσον, είναι μήνυμα.
Η κραυγή ακούγεται. “Είμαι εδώ, δεν παραδόθηκα. Εσείς καλά κάνατε και γω γι’ αυτό δεν σας γνωρίζω…..”.
Ο χορός τελείωσε. Κάθησε πίσω. Σεμνά προσεκτικά, σαν που επιβάλλεται σε μια κυρία.
Η Ράνια η κυρία……
Η Ράνια το όνειρο ………
Γιατί, ναι ρε .
Η Ράνια ήταν το όνειρο και δεν το έφτασες ποτέ και τώρα νάτο να σου γίνεται εφιάλτης.
Νάτο που σου βγάζει τη γλώσσα και σε περιφρονεί.
Ναι ρε, το κατάπιες, το έχασες ….